Toen was het stil

Wereldlichtjesdag

Als je me vraagt of ik spiritueel ben, kijk ik je een beetje glazig aan, denk ik. Degene die het me vraagt moet dan eerst uitleggen wat hij of zij ermee bedoelt. Meestal bedoelt men ermee dat je gelooft in dingen die je niet kunt zien. En daar bedoelt men dan weer geen religie mee, maar het waarnemen van bijvoorbeeld energieën en van leven na de dood. Dan nog kijk ik glazig. Ik heb geen idee over leven na de dood, wat mij betreft stopt alles dan gewoon. En oké, ik geloof niet in toevalligheden en ik maak geregeld dingen mee die toch wel opvallend zijn, maar het houdt me gewoon niet zo bezig. Na Bas’ dood ben ik er uiteraard meer over gaan nadenken. Want natuurlijk wil ik hem wel waarnemen. Ik zou heel graag willen weten dat het goed met hem gaat. Of dat hij inderdaad weg is. Als het maar niet niet goed met hem gaat. Maar om nou in iedere vlinder een bewijs van leven na de dood te zien gaat me dan weer te ver. Want waarom zou een vlinder een overledene zijn en een bromvlieg niet?

Al vrij snel na Bas’ overlijden begonnen zowel de kinderen als ik opmerkelijke dingen te zien en te horen. En ik bleef mezelf daar maar in corrigeren: is dit nu omdat dit zo graag wil zien, of is het echt?

Een voorbeeld is de kraan in de keuken, waar Bas een lichtje in had gemonteerd. Een paar weken na zijn dood begon dat lichtje opeens te haperen terwijl ik de kraan had opengezet, waarop ik zomaar, gedachteloos, zei: ’Hai Bas.’ Ik schrok er zelf van. Marie heeft een enorme speellijst met muziek waartussen één klein stukje van Bas is te horen. Sinds zijn dood speelt dat stukje steeds maar af, veel vaker dan alle andere nummers die op de lijst staan. En dan het liedje dat ik al eerder noemde, dat zich uit zichzelf aandiende voor de uitvaart en dat zich sindsdien afspeelt als ik in de buurt ben van Bas’ graf. Kan natuurlijk allemaal, en wat ik al zei: we willen Bas natuurlijk ook echt graag zien en horen.

Anderhalve week geleden lag ik op een operatietafel. Ik werd geopereerd onder lokale verdoving. Het duurde lang en was onaangenaam. Nou heb ik in mijn leven al heel wat medische behandelingen ondergaan, ook heel vervelende en maar zelden niet vervelend eigenlijk, en ik heb geleerd om dan mijn hoofd maar uit te zetten en het gelaten te laten gebeuren. Nu lukte me dat niet zo goed. Sinds Bas is overleden heb ik die extra kwetsbaarheid, die me bang doet zijn voor pijn en lijden. Gek eigenlijk, je zou eerder denken dat het me allemaal niet zoveel kan schelen juist, omdat het ergste toch al is gebeurd. Nou ja, bij mij werkt het dus in ieder geval zo.

Ik lag daar op die tafel en ik had iets kalmerends op, maar lag evengoed bijna te klappertanden van angst. ‘Kan ik nog weg?’, dacht ik, terwijl ik wist dat dat nu in ieder geval niet meer kon en dat ik dat ook niet zou doen als het nog wel kon.

En opeens was daar Bas. De vriendelijke, zachte, zorgzame Bas. Die me zei dat het goed was en dat hij bij me was. Linksboven mijn hoofd zat hij. Ik zag hem niet, hoorde hem ook niet, er was niet één zintuig dat hem waarnam, maar ik ervoer hem. Precies zoals een paar dagen eerder, toen ik angstig was geweest voorafgaand aan de operatie, op precies dezelfde manier en op precies dezelfde plek naast en boven mijn hoofd.

En net als eerder moest ik huilen. Een soort ontlading van spanning, maar ook het gevoel van contact met mijn zorgzame zoon. Ik voelde me gekoesterd en tegelijk geconfronteerd met het verdriet om het verlies van dit lieve kind.

‘Gaat het een beetje met u?’, vroeg de chirurg, terwijl hij opkeek van zijn werk om mijn stemming even te polsen, en ik besefte dat ik op een operatietafel lag te huilen, terwijl daar voor wat betreft de ingreep geen aanleiding toe was.

‘Ja hoor,’ zei ik een beetje schor en ik probeerde me te verstoppen achter het doek dat tussen de arts en mij zat. Laat mij hier maar een beetje onzichtbaar deze ingreep ondergaan, laat me maar alleen met mijn emoties want die overspoelen me nu.

Maar ik kon het aan. Op de een of andere manier voelde ik me niet alleen.

Zoals ik al zei, ik was onder invloed van een kalmerend pilletje. En angstig en ik had slecht geslapen. Hoogst ontvankelijk voor bijzondere emoties en gewaarwordingen dus.

Maar eenmaal thuis vroeg ik voorzichtig aan mijn dochter: ‘Heb jij ook weleens het gevoel dat Bas dichtbij je is?’

‘Ja zeker, best vaak’ luidde het eenduidige antwoord. Vooral als ze erg verdrietig is, dan is het net alsof hij haar troosten wil.

En op de een of andere manier is het ook troostend. Al kan ik niet meer stoppen met huilen als ik alleen maar aan die momenten van troost denk, het is toch een gevoel van ‘het is goed’. Alsof ik nu weet dat hij op een betere plek is; die zachte en lieve Bas gedijt namelijk alleen maar onder gunstige omstandigheden. Geen stress, woede en onvermogen, maar liefde en zachtheid.

Ach, verklaar me maar voor gek. Mijn hart weet dat dit klopt.

Vandaag is het wereldlichtjesdag. Wereldwijd worden om 19.00 uur kaarsjes gebrand voor onze overleden kinderen.

Ik zou naar een bijeenkomst gaan, precies op de plaats waar Bas letterlijk zo veel sporen heeft nagelaten, doordat hij daar met zijn bouwbedrijf veel in elkaar heeft getimmerd. Een bijzondere plek dus, eentje waar ik Bas kan vinden. Daar worden allemaal kaarsjes aangestoken voor de kinderen die we missen.

Maar het gaat niet, ik ben nog niet goed vervoerbaar. Dus dan maar anders. Daarginds staat een kaarsje met zijn naam erop. En hier steken we er ook eentje aan.

En ik hoef Bas niet te vinden. Op de een of andere manier weet hij ons nog steeds te vinden en te beroeren.

1 Reactie

  1. Sonja

    Ik ben ook niet “spiritueel’, denk ik. Maar 8k kom wel regelmatig situaties tegen waarvan ik denk : hoe kan dat.
    Ik ging naar mijn favoriete cabaret trio met een nieuw programma. Weten jullie deze nog was het nummer. Ze begonnen met de fabeltjeskrant. Jeroen was gek van de fabeltjeskrant. Had zelfs behang ervan in zijn kamer. Ook de volgende liedjes waren van toepassing op Jeroen.
    2 weken geleden ging ik naar de film. Ligt een van de hoofdrolspeelsters in bed een boek te lezen. Vanaf een afstand kon je goed de titel lezen. : Sonja’s zoon.
    En zo heb ik toch wel vaker van dat soort dingen.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken