Toen was het stil

Verjaard

 Vlak nadat ik 15 jaar geleden plotseling alleen kwam te staan, was Bas jarig. Hij werd acht jaar.
In de jaren daarvoor had ik altijd enorm genoten van het voorbereiden van die kinderverjaardagen. Cadeautje bedenken, lelijke taarten bakken, samen de slingers ophangen en de ballonnen opblazen en vooral samen memoreren hoe het was toen hij net was geboren. ‘Weet je nog, hoe we naar het ziekenhuis gingen en dat daar toen een vogel in het raamkozijn zat, weet je nog hoe hij urenlang naar zijn eigen handjes kon kijken?’
Opeens moest ik het alleen doen. Die slingers ophangen vond ik naar, maar het allernaarste was om in mijn eentje te gaan slapen in het versierde huis, zonder ‘weet je nog?’.
In de loop der jaren vlakte dat wat af. Je went aan dit soort dingen en bovendien werden de kinderen groter en begonnen ze me te helpen bij de voorbereiding van elkaars verjaardagen. Dat is veel gezelliger dan in m’n eentje en bovendien zijn ze allemaal langer dan ik, wat beslist handig is als je slingers wilt ophangen.

Vandaag, op 3 oktober, is het Bas’ verjaardag, hij zou 23 zijn geworden. En opnieuw voel ik me beroerd. Niet omdat ik het alleen moet doen, want dat is gelukkig niet zo, maar omdat hij nooit meer jarig gaat zijn en omdat evengoed wel al die herinneringen aan toen opploppen.
Het was zo bijzonder om moeder te worden, het veranderde mijn zijn en de wijze waarop ik de wereld beleef volledig. Geen kinderleed gaat meer aan me voorbij, niet alleen dit kind vormde vanaf de minuut dat hij het levenslicht zag m’n achilleshiel, maar het welzijn van alle andere kinderen ook. Als je moeder wordt, word je moeder van de hele wereld.

En het is een beetje raar, maar ik dacht van tevoren dat ik er bij de derde niet-meer-verjaardag wel aan gewend zou zijn dat Bas er niet meer is. Ik zal dat wellicht eerder ook bij andere mensen hebben gedacht. Mocht ik dat ooit hebben uitgesproken, dan bij deze mijn welgemeende excuses. Want natuurlijk ben ik er niet aan gewend. Integendeel haast, zou ik willen zeggen, het lijkt wel alsof ik Bas erger mis dan ooit.
Misschien komt dat doordat je je er zozeer op focust, zou je kunnen opmerken. Als je die verjaardag gewoon maar laat gebeuren, is er vast minder aan de hand en dan heb je er ook niet zoveel last van.
Maar zo werkt het dus niet, het is namelijk geen bewust proces. Al weken – ergens in september begon dit – kriebelt het, op een niet aangename manier. Ik ben prikkelbaar, chagrijnig, snel overstuur. Een beetje te vergelijken met premenstruele klachten, maar dan zonder de chocola.
Het eerste wat ik dan ook bedacht, toen ik m’n eigen stemming opmerkte, was ‘goh, moet ik ongesteld worden?’ En toen, direct er achteraan: o nee, duh, Bas’ verjaardag komt eraan.

Het overspoelt me, ook dit jaar weer. Zomaar in tranen omdat ik iets uit mijn handen laat vallen, mopperen op een kat die voor m’n voeten loopt, ‘s nachts niet kunnen slapen.
Ik heb heel leuke dingen gedaan, juist in september en juist daarbij voelde ik hoe kwetsbaar ik ben. Mooie, gelukkige momenten en het gevoel van diepe liefde maken me weerloos tegen mijn eigen pijn, want als je liefde voelt, voel je ook het verdriet.
Vijf merkt het ook op. Hij is nu 16, was dus 13 toen Bas doodging en toen was Bas dus nog letterlijk zijn grote broer. En wel eentje die nieuwsgierig en open minded in de wereld stond, die alles onderzocht wat hij wilde weten en die niet kon wachten om al die bevindingen en kennis door te geven aan onder meer zijn kleine broertje.
‘Ik heb zoveel geleerd in de tussentijd,’ zegt Vijf. ‘En dan wil ik dat laten zien: kijk eens Bas, wat ik heb gedaan en gemaakt en geleerd.’
De tranen staan bij ons allebei in de ogen. Verdorie Bas, we hebben zoveel wat we met je hadden willen delen.
‘Ik denk steeds dat hij [hondje] Cookie al kende, maar dat is helemaal niet zo,’ vertel ik.
‘O hij zou Cookie zo leuk hebben gevonden,’ antwoordt Vijf. ‘Dan kwam hij ieder weekend thuis en dan zou Cookie uitzinnig blij zijn.’
‘En dan zou hij hele enden met haar zijn gaan lopen,’ vul ik aan.
We zwijgen.
Onze levens gaan door en onze liefdes ook. Voor hondjes, voor vrienden, voor familie, voor geliefden.
Gelukkig maar, het boek is niet dicht.

Vannacht, in een soort waakdroom, zag ik Bas voor me, lachend en pratend, ik hoorde zijn zware stem, ik zag zijn blije paardenstaart. Even dacht ik dat het allemaal een vergissing is, hij komt morgen gewoon op zijn verjaardag, natuurlijk haha, wat een opluchting.
Maar het is weer een streek van mijn eigen geest, die me voor de gek houdt, omdat het kennelijk opnieuw, nog steeds te zwaar is om te bevatten.
Want ik heb hem zelf gewassen toen hij dood was, ik heb hem de laatste kus op zijn voorhoofd gegeven voordat de kist na een week werd gesloten; ik weet, ik weet echt dat hij nooit meer terugkomt.
En toch verlang ik daar zo naar, want dit onherroepelijke voor altijd is nog steeds zo moeilijk te bevatten dat ik even naar adem moet happen als ik het voor de zoveelste keer besef. Ik zou het willen uitschreeuwen, maar natuurlijk doe ik dat niet. Ze zouden zich rot schrikken hier in huis.

Vandaag geen slingers, maar wel taart. Die ik niet zelf bak, want dat kan ik even niet opbrengen. Verder een gewone dag, wat moet je anders doen dan anders op een dag als vandaag? Ik kijk terug op Bas’ hele leven, maar dat deed ik de afgelopen drie jaar al zo vaak, dat gaat vanzelf en is dus niks bijzonders. Het is net iets pijnlijker. Want ik had slingers moeten ophangen en taart moeten bakken en we hadden ongeveer nu met zijn allen luid zingend zijn kamer zullen binnenlopen met onze cadeautjes en een smerig zoet doch uitbundig ontbijtje. In plaats daarvan zit ik in mijn eentje in een lege huiskamer, te wachten totdat de rest wakker wordt en ik mijn zinnen moet verzetten naar het omgaan met de levenden.
Maar ik sta er niet alleen voor. En het gaat vast wennen, ooit.

17 Reacties

  1. Charlotte

    Wat een pijn en verdriet voel ik als ik je verhaal lees. Wat mooi dat je samen met Vijf je gedachten en gevoelens over Bas kunt bespreken en wat gun ik het je om eens heel erg hard te schreeuwen…

    Antwoord
    • Nancy

      Zo herkenbaar weer, hier ook bijna een 23 jarige verjaardag zonder de jarige zelf dan! Het went nooit denk ik en lijkt echt iedere dag zwaarder te worden! Veel sterkte en toch ook van harte gefeliciteerd met Bas❤️

      Antwoord
      • Patti

        Nancy, jij ook heel veel sterkte!

        Antwoord
    • Patti

      Ja, dat schreeuwen, dat zou best eens fijn zijn…

      Antwoord
  2. Denise Urban

    Lieve Patti,
    Dank voor het delen van je pijn. Ik vind het erg voor je dat je rouw nog zo rauw is.

    Voor mij is oktober ook een bijzondere maand. Op 1.10.2001 stapte mijn man , die aan zware erfelijke depressies leed, uit het leven. Ik herken dat gevoel dat er in september een soort film start waarin je helemaal niet wilt spelen.

    9 oktober 2018 koos mijnn zoon voor zijn vader en niet voor het leven. Afgelopen maanden heb ik traumatherapie gevolgd bij een psychologe van Ggz Centraal.
    Het heeft mijn denken compleet veranderd. Dat gun ik jou ook

    Liefs en zegen, Denise

    Antwoord
    • Patti

      Denise, sterkte in deze tijd. Fijn dat je zo’n effectieve therapie volgde!

      Antwoord
  3. Marten

    Ik reik naar je uit en loop met je mee. Ik kan het niet lichter maken, desondanks ik denk aan je pad door deze werkelijkheid en hoop dat het een beetje helpt …

    Antwoord
  4. Marten

    Ik reik naar je uit en loop met je mee. Ik kan het niet lichter maken, desondanks ik denk aan je pad door deze werkelijkheid en hoop dat het een beetje helpt …

    Antwoord
    • Patti

      Dat helpt, alle beetjes helpen en fijne reacties in tijden als deze helemaal.

      Antwoord
  5. Inge

    Drie jaar nog maar. Oprecht prachtig en kwetsbaar weer beschreven. Bewonder je kracht en vermogen dit zo te doen. Je kind overleven en wennen, überhaupt geen match. Ik wens je toe dat je ook zelf steeds vaker trots op jezelf mag zijn ❤️

    Antwoord
    • Patti

      Ben bij vlagen best trots op mezelf hoor, gelukkig maar. Dank voor je lieve woorden.

      Antwoord
  6. Wout

    Op 16 mei dit jaar stond ik aan het graf van onze zoon Jeroen. 28 maart dit jaar kwam hij in het verkeer om het leven door een fout van een ander. Ik realiseerde me toen: nooit meer een verjaardag. Verjaren doen wij nog. Nooit meer als voorheen. Altijd zonder hem fysiek erbij. Wel in ons hart. In onze ziel. Wij gedenken zijn geboortedag. Ik vind het moedig als mensen slingers op kunnen hangen….. Mij lukt dat (nog) niet….

    Antwoord
    • Patti

      Ach Wout, wat kort geleden nog maar. Al die nieuwe rauwe gevoelens.
      Heel veel liefs, neem de tijd en weet dat alles wat je voelt oké is. En slingers ophangen, nee, dat voelt ook hier niet goed.

      Antwoord
  7. Jozien

    Wat een herkenbaar verhaal…. helaas.
    Ik heb het met mijn 2 overleden kinderen. Dochter 23 jaar geleden overleden. Zoon is 4,5 jaar overleden.
    Het blijven tot dagen…….. en wennen dat doet het helaas nooit…….
    dikke knuffel

    Antwoord
    • Patti

      Ach wat onvoorstelbaar vreselijk, Jozien. Alle liefs voor jou.

      Antwoord
  8. SM

    Gefeliciteerd Patti met Bas. Je schrijft het weer zo mooi en herkenbaar. Ik verwacht ook nog steeds dat Jeroen in ene achter mij staat alsof er niets gebeurd is. Net zoals jij schrijft, terwijl je zelf alles gedaan hebt en de kist zelf gesloten hebt. Maar toch het gevoel zegt: het is niet zo. Dank je wel. 😘

    Antwoord
    • Patti

      Lieve Sonja, wat kun je blij zijn met een beetje herkenning he? Ook voor jou is deze periode extra lastig, dikke kus.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog