Toen was het stil

Rouwpakketje

Op Facebook stond een advertentie van iemand die ‘rouwpakketjes’ aanbood. Voor €27 kun je een pakketje kopen met mooie kaartjes erin en een steen geloof ik en een aantal oefeningen waarmee je kan werken aan je rouw.
Ik bleef even hangen op deze advertentie, want er was veel om over na te denken. Te beginnen met het laatste: werken aan je rouw.
Ik probeer voor me te zien hoe dat dan in z’n werk gaat. Je hijst je op een dag uit je bed – je springt er niet vrolijk naast want anders had je zo’n  pakketje niet nodig – dus je hijst je uit je bed en je begint aan een volgende dag zonder eind. Je zet een kopje koffie of thee, je maakt in het gunstigste geval een ontbijtje.
Dan begin je aan de oefeningen die je aan het werk zetten met je rouw.
En daar stopt m’n verbeelding.

Werken aan rouw is een pleonasme, wat mij betreft. Want rouw IS werken, rouw is een volledige en niet leuke baan, er is weinig waar je zo moe van wordt als van rouwen.
Ik begrijp de gedachte achter het idee van zo’n kaartje wel. Want uiteindelijk wil je van die gevoelens van rouw af en dat lukt misschien wel het snelst als je er actief mee bezig gaat.
Maar voor mij werkt ie niet. Ik ben de rouw na de zelfdoding van mijn kind met open ogen en oren tegemoetgetreden, ik heb me door de dikke stroop van die eerste jaren heen geploegd en ik ben eindelijk niet meer zo moe. En nu hoeven die oefeningen dus niet meer.
Toch, als iemand me in die eerste weken en maanden had aangespoord om oefeningen te doen, had ik die onvrolijk uitgelachen. Hoezo oefeningen? Denk je dat ik niet hard genoeg aan het werk ben soms?

Wat me nog het meest tegenstond aan de advertentie is dat je moet betalen. Tuurlijk is het fijn om een kaartje en wat fijne dingetjes te krijgen, maar als rouwpakket vind ik het raar.
Net als wanneer je je been zou hebben gebroken en je krijgt een gebroken-been-pakket. Met fijne dingetjes om te doen wanneer je stil moet zitten. En met oefeningen voor als je weer kunt gaan lopen.
Terwijl je diezelfde oefeningen gratis, want vergoed door je zorgverzekering, bij de fysio kunt krijgen.
Zo kan ik me niet voorstellen dat de oefeningen waarmee deze aanbieder adverteert niet gratis te verkrijgen zijn via rouwwebsites op internet. Misschien staan ze zelfs wel op deze website – toenwashetstil dus – maar weet ik niet dat het deze oefeningen zijn.

En toch, is het werkelijk erg dat iemand verdient aan andermans verlies?
Ik weet het niet. Ook hierin zoek ik vergelijkingsmateriaal. Er zijn legio rouwtherapeuten en die werken ook niet voor niets, ook bij hen moet de schoorsteen roken, moet er beleg op de boterham, enzovoort.
Wat is het verschil dan?
Wat mij betreft is het de persoonlijke aandacht. Ik heb zelf geen ervaring met rouwbegeleiding, maar wel met therapie en het is fijn als iemand naar je luistert, het is nog fijner als diegene snapt waarover je het hebt en het is het allerfijnst als er dan ook nog tips komen waar je wat aan hebt. Jij, in jouw unieke situatie. Want geen rouwproces is hetzelfde, zoals geen persoon dezelfde is.

Maar misschien ben ik te sceptisch. Voor de omgeving is het fijn om iets te kunnen geven aan een nabestaande: hier heb je een pakketje, met fijne dingetjes erin en ook nog iets om mee aan de slag te kunnen voor als je blijft hangen in je verdriet.
Ik ben sceptisch want bij mij zijn de tranen op. Ik heb teveel gehuild in de afgelopen jaren. Onlangs huilde ik nog toen Vijf een nare mededeling kreeg over zijn gezondheid. En ik huilde even heel hard toen ik zelf moest afhaken bij een revalidatieprogramma omdat de eigen bijdrage gewoon te hoog was.
Maar dat zijn heel specifieke oorzaken, die makkelijk tranen bij me losmaken. Om Bas huil ik niet meer, om mijn moeder heb ik sowieso nauwelijks gehuild. Op de een of andere manier kan ik er niet goed meer bij, ben zo moe van die rouw, ik ben er zo klaar mee.
Misschien moet dat dan maar even. Want als nu iemand met een papiertje met ‘oefeningen om te werken aan de rouw’ aankwam, zou ik vriendelijk bedanken, het papiertje in een diepe la stoppen om het er waarschijnlijk nooit meer uit te halen.
Ik ben een beetje klaar met dat harde werken, ben er onwaarschijnlijk moe van, nog steeds, alweer.

Want rouwen is – ik heb dat al vaker benoemd – niet alleen steeds maar weer je kussen nat huilen. Het is ook boos zijn op willekeurig wie, het is bang zijn voor verder verlies, het is een gapend gat onder je voeten voelen, het is angst voor de toekomst, het is behoefte aan grond onder de voeten, het is verlangen naar comfort en houvast, het is gewoon doorleven met al deze gevoelens, het is iedere dag weer besluiten te overleven, het is iedere dag weer ook genieten van mooie kleine dingen en mooie grote dingen, het is leven.

Laat ik het zo zeggen: ik ben stiekem blij dat niemand ooit zo’n pakketje voor mij heeft gekocht. Ik heb destijds cadeautjes gekregen die mensen zelf bij mij en bij ons bedachten, zoals een steen in de vorm van een hart, een papieren lantaarn, een dekentje, een boek, nog een boek en nog een boek. Chocola. Bloemen, eindeloos veel bloemen. En lunch, er waren best veel mensen die me mee uit lunchen namen. Een magnetron zelfs, om alle maaltijden die anderen voor ons bereidden in op te warmen.

Het is de persoonlijke aandacht die ‘t ‘m doet. Die me steeds weer roerde, die ik nooit zal vergeten. Die maakt dat je verder kunt.
Maar goed, als je die inspiratie even niet hebt, of je kent de nabestaande niet zo goed, koop dan zo’n pakketje. En zeg van tevoren even dat die oefeningen er per ongeluk bij zitten.

8 Reacties

  1. Monique

    Lieverd goed verwoord.
    Ik snap je

    Antwoord
    • Patti

      Ja jij hebt je portie ook wel gehad he…

      Antwoord
  2. Tom

    “In time, there is a way, not out of grief, but deep within it” (Nick Cave)

    Big Hugggggg

    Antwoord
    • Patti

      En hij wist waarover hij praatte. Mooi Tom <3

      Antwoord
    • Lian

      Alsof je het met zo’n pakketje je schuldgevoel af kunt kopen, maar zo werkt t niet. Persoonlijke aandacht is niet twee betalen, te versturen, in te pakken, met een postzegel te beplakken…

      Antwoord
  3. Mama van Jip

    De betweterigheid van de onwetenden. Daar komen die pakketjes vandaan. Gebaseerd op een bij elkaar geveegd stapeltje theorieën.
    ‘Dankjewel voor je lieve gebaar’ en inderdaad regelrecht de la in. Ongeopend waarschijnlijk. Want alleen al het feit dat iemand denkt dat je met zo’n pakketje kunt bereiken wat jarenlange professionele begeleiding niet lukt slaat me weer lam. Of zou de samensteller het wel weten maar ziet-ie een verdienmodel in onmachtige vrienden die dan maar dit proberen omdat ze je het zo gunnen…

    Antwoord
    • Patti

      Ik zou zeggen het laatste. Of nee, ik ga altijd uit van goede bedoelingen, dus iemand zal hebben gedacht daar echt mensen mee te helpen.
      Alleen al het lezen van iets kostte me oneindig veel moeite, laat staan dat ik daar dan ook nog eens iets mee zou moeten…

      Antwoord
  4. Karin

    Mooi geschreven.

    Antwoord

Laat een reactie achter voor Mama van Jip Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sinterklaas
Sinterklaas

Het sinterklaasfeest rakelt een hoop op.

De vierde
De vierde

De vierde sterfdag van Bas. En weer wat nieuwe bespiegelingen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Pakjes van sint
Sinterklaas
Pompoen met beschadiging
De vierde
Viewmaster
Vroeger
Frans uithangbord
Hij was hier
Runen in muur
Onbetrouwbaar
Verdriet
Lesje rouw
Sinterklaas
Sinterklaas

Het sinterklaasfeest rakelt een hoop op.

De vierde
De vierde

De vierde sterfdag van Bas. En weer wat nieuwe bespiegelingen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Pakjes van sint
Sinterklaas
Pompoen met beschadiging
De vierde
Viewmaster
Vroeger
Frans uithangbord
Hij was hier
Runen in muur
Onbetrouwbaar
Verdriet
Lesje rouw