Toen was het stil

Rouw en overgang

Een paar dagen geleden zat hier een goede bekende op de bank. Zij en ik zien elkaar hooguit één keer per jaar en het was nu zelfs nog wat langer geleden dat we elkaar spraken. Het kwam er niet van om af te spreken.

Ikzelf ben degene die daarin moeilijk doet, in die zin dat ik graag mensen zie en tegelijk liever de dag zou doorbrengen met een dekbed over mijn hoofd en dus wat onduidelijke signalen afgeef, denk ik.

‘Jeetje, je ziet er slechter uit dan twee jaar geleden,’ zei ze verbaasd, toen ik met de thee binnen kwam lopen. Zo vlak na de dood van Bas had ik er kennelijk wat stralender bij gezeten.

En ja, als ik in de spiegel kijk – en dat doe ik zo weinig mogelijk – word ik ook niet vrolijk. Ik zie er moe en bleek uit. Mijn wallen hangen ter hoogte van mijn oorlellen, als ik er gaatjes in prik kan ik er misschien nog wat leuks in hangen.

Is dat wat twee jaar rouwen met je doet? Ik slaap slecht, ben snel geïrriteerd, kan me niet zo goed concentreren, moet soms zomaar ineens huilen. Het kan niet anders of dat ga je op een gegeven moment aan de buitenkant ook zien.

Plus dat ik natuurlijk ook gewoon twee jaar ouder ben geworden, op mijn leeftijd slaat het uiterlijk verval genadeloos toe.

Tegelijk lees ik andere vrouwen over slapeloosheid en stemmingswisselingen, gevoelens van uitputting, concentratiestoornissen. Maar die zijn in de overgang.

O wacht even, ik ook. Ik ben 53 tenslotte, en al langere tijd hormonaal instabiel.

Dus, wat is het nu waar ik last van heb: de rouw of de overgang?

Ik vrees dat het allebei meespeelt. Dat ik in de rouw ben leidt geen twijfel en die overgang dus ook niet.

En als ik ’s nachts in mijn bed lig te stuiteren, wel zodanig dat ik de volgende ochtend het onderlaken opnieuw over het matras moet trekken, maakt het mij echt helemaal niks uit wat de oorzaak is. Als het maar overgaat. Ik zou me dolgraag bij het opstaan weer een beetje uitgerust voelen, in plaats van als een berin in winterslaap die een rondje door het bos moet gaan hollen. Weer mijn min of meer blije en optimistische zelf zijn, in plaats iemand die alles door een donkere bril beziet. Wanneer word ik weer ik?

Nah, dat klinkt alsof ik in een identiteitscrisis verkeer en zo erg is het nou ook weer niet. Maar ik zeul mezelf wel mee, de hele dag door en de hele nacht dus ook nog.

Daar wordt een mens moe van.

Het is dus gewoon niet handig, rouwen kost bakken met energie en door de overgang heb je daar dus toch al beduidend minder van. Bovendien heb ik vaak geen idee waar bepaalde gevoelens vandaan komen.

Als iemand me over 10 jaar vraagt hoe bij mij de overgang verliep, sta ik met de mond vol tanden. Ja, ik kan een aantal lichamelijke ongemakken opsommen, die zeer beslist niet bij rouw horen, maar mijn labiliteit heeft dus doodleuk twee oorzaken. Is dus misschien – waarschijnlijk – wel dubbel zo erg.

Ik wil daar dan niemand mee lastigvallen. Niet gaan lopen schreeuwen tegen een puber dat ie zijn sokken eens zelf in de wasmand gooit, het in plaats daarvan dat gewoon maar van hem overnemen. Niet een partner uit bed schoppen omdat hij hoorbaar wél ligt te slapen en ik me zo zielig voel omdat ik daarnaast zo vreselijk wakker lig te wezen.

Dus ik houd me in en gedraag me volstrekt redelijk, vind ik.

Daar denkt m’n omgeving dan weer anders over. Ze vinden me kattig. Ik vind op zo’n moment alleen maar, verongelijkt, dat iedereen onaardig is.

Kortom, ik zit mezelf en mijn naasten behoorlijk in de weg. En zie er ook nog beduidend slechter uit dan twee jaar geleden.

Maar ik heb werkelijk geen zin het erbij te laten zitten. Ik moet van mezelf – en van mijn hond – elke dag minimaal een uur lopen. Buiten, bij de oranje blaadjes, onder de troostende bomen, tussen de mensen zelfs. Bewegen is goed namelijk, daar krijg je weer energie van. Zegt men, ik merk namelijk alleen maar dat ik daarna nog meer naar m’n bed verlang.

Elke week ga ik naar de kunstacademie, om lekker te prutsen. Ik houd van prutsen, krijg daar energie van.

Ik gooi spullen weg uit mijn huis, dat wil zeggen ze gaan naar de kringloop, waar ze in de meeste gevallen ook vandaan kwamen. Want een opgeruimd huis helpt ook tegen een te vol hoofd.

Als ik echt echt echt niet meer kan slapen, neem ik een slaappil. Dan slaap ik een nacht redelijk en dat doorbreekt in sommige gevallen de wakker-liggen-spiraal, waardoor ik de nachten erop ook wat beter doorslaap.

En het belangrijkste: ik mag me rot voelen van mezelf. Want ik ben in staat om mezelf op m’n kop te geven omdat ik me zo ellendig voel: kom op en in de benen en niet zo zeuren.

Gewoon de erkenning van mijzelf dat het niet meevalt, ouder worden, de overgang waarvan ik gelukkig van tevoren nooit heb geweten hoe complex en ellendig die is en dan nog de rouw om het verlies van mijn kind er overheen, als een bitter sausje over een rauw gerecht.

Op de een of andere manier praat je hier dus niet over, behalve dan misschien met je vriendinnen. Overgang, het is zoiets als toegeven dat je houdbaarheidsdatum nu dan echt voorbij is. In de overgang ben je van middelbare leeftijd, kun je aanschuiven bij de grijze massa, kun je gezellige 50+-uitjes gaan doen.

Maar dat is mijn persoonlijke moeite. Door het er niet over te hebben, doe ik mezelf tekort. Want deze combinatie, rouw en overgang dus, is zwaar. En ik ben vast niet de enige die dit ervaart.

Bij deze dus. Wees extra attent voor vrouwen in de overgang die een zwaar persoonlijk verlies leden. Het valt namelijk niet mee.

Al schijnt dit over te gaan, dit wel.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken