Toen was het stil

Resilience

Het is een beetje chaos in mijn hoofd.
Vandaag is het wereld-suïcidepreventiedag, over een paar weken is het Bas’ verjaardag en dan nog vier weken en dan is het zijn derde sterfdag alweer. Vandaag gaf ik bovendien een interview aan een vriendelijke journalist van de Linda – hartstikke fijn om mijn verhaal te mogen vertellen, maar ook diep verdrietig. Toen het gesprek was afgelopen, stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. Hoe je lijf toch kan reageren op zulke heftige emoties.
Vannacht, vlak voor het slapengaan, las ik het verhaal van een moeder die ook haar oudste kind aan de dood verloor, een verhaal dat zozeer op dat van mij leek dat ze het graag met me wilde delen. Ik vond het zo erg voor haar, het was voor haar nog maar heel kort geleden, ze schreef vanuit haar rauwste rouw.
Gek is dat, ik blijf schrikken van verhalen over zelfdoding, net alsof het voor mijn gevoel nu klaar moet zijn: die jongeren weten nu toch inmiddels wel dat het niet zomaar kan, je leven beëindigen?
Maar ja, zo simpel is het niet. Het is zelfs zo niet simpel dat we nog steeds weinig middelen tot onze beschikking hebben om potentiële zelfmoordenaars te stoppen.
Maar we doen ons best. En een dag als vandaag, waarop we net iets meer over zelfdoding praten dan anders, draagt daar hopelijk toe bij.

Aan de reacties op mijn verhaal merk ik dat mensen er versteld van staan dat je er nog bent, als moeder van de overledene. Dat je je verhaal helder uiteenzet, dat je zo nu en dan lacht zelfs, dat je überhaupt de wens hebt om door te leven.
Ik begrijp dat wel, want voordat Bas overleed, huiverde ik ook bij het idee wat er van me zou overblijven na een dusdanig vreselijk verlies.
Maar ik ben er nog steeds. En als ik om me heen kijk naar lotgenoten, zie ik ook niet anders dan weerbaarheid. Ieder op zijn of haar eigen manier. Je vindt je kracht in je relatie, familie, vrienden, je werk, maar ik denk vooral in jezelf.
En als je die kracht niet zomaar een-twee-drie kunt vinden, kun je er misschien naar op zoek.

Een tijdje geleden zag ik een TED-talk over resilience.
Resilience, het woord alleen al. Zo veel mooier dan ‘veerkracht’. Resilience, het woord zelf danst en veert.
Het TED-praatje werd gehouden door Dr. Lucy Hone, een professional die mensen hielp met het herstellen na de aardbeving in Christchurch, Nieuw-Zeeland. Niet lang daarna verloor zij zelf een kind en nu spreekt ze dus uit ervaring, als ze vertelt waaruit wat haar betreft die resilience bestaat.
Oftewel: hoe kan het dat we – de nabestaanden – zo’n enorme persoonlijke tragedie doorstaan, vaak ook nog in relatief goede gezondheid?
Ik luisterde aandachtig en begreep wat ze bedoelde. En besef dat ik het zo verkeerd nog niet doe.

In het kort: ze beschrijft drie punten.
Allereerst, vraag je niet af ‘waarom ik?’. In plaats daarvan accepteer je de ellende die ook bij het leven hoort.
Ik denk dat ik daar heel goed in ben. Mijn leven heeft de nodige uitdagingen gekend, ik heb geleerd klappen te incasseren, maar vooral ook te vertrouwen op mijn eigen kracht. Toen Bas overleed wist ik, en sprak ik ook uit, dat ik dat verlies zou kunnen dragen.
En me afvragen waarom ik? Tja, waarom ik niet? Het helpt echt niet om je te beklagen over je lot. Ik denk dan maar aan mensen in vluchtelingenkampen, die alles kwijt zijn.
En soms beklaag ik me gewoon lekker even wel, met een doos bonbons erbij en een zakdoek. En een Netflix en een zacht bed.
Maar meestal dus echt niet.

Verder adviseert ze om je te richten op dingen die je kunt veranderen, in plaats van je steeds te richten op dat wat je niet kunt veranderen. Je kunt veranderen dat je elke ochtend bijtijds je bed uitkomt, je kunt niet veranderen dat je kind is overleden.
En probeer tot slot niet te ontkennen of negeren dat er nare dingen zijn. In plaats daarvan kun je je wel beter richten op de goede dingen. Vraag jezelf bij alles af of dit je helpt of bezeert. Vergelijk je daarin dan ook nog eens niet met andere mensen.
Is het goed voor mij om alle coronadiscussies op Facebook te volgen, of kan ik beter een blokje om in het bos met de hond? Ja, dat ik het mezelf nog moet voorleggen… ik kies namelijk vaak voor het eerste, uit luiheid.
Dat laatste is ook een goeie. Als je veel rondhangt op sociale media, zou je kunnen denken dat andere mensen een droomleven leiden, in tegenstelling tot jijzelf met je zware hypotheek en je zere rug en, in dit geval, je dode kind. Terwijl iedereen zijn of haar eigen last torst, zichtbaar of onzichtbaar.
Je richten op de mooie dingen en gebeurtenissen en gevoelens in je eigen leven is veel productiever en daarmee vergroot je je resilience, je veerkracht dus.

Ik merk dat het aanhoren van deze door leven en opleiding gepokte en gemazelde vrouw me opgewekter maakt; het verdriet in haar ogen is mijn verdriet, maar haar kracht is ook mijn kracht.
Hoe graag ik me ook zo nu en dan even terugtrek met m’n kop onder de dekens, omdat ik de wereld echt even te groot en te pijnlijk vind, over het algemeen gedraag ik me positief en opgewekt. Verzin ik bezigheden die goed voor me zijn, draag ik mijn lot als onontkoombaar deel van mijn bestaan.
Nu, na bijna drie jaar, kan ik zeggen dat ik die veerkracht inderdaad blijk te bezitten, dat ik het verlies draag met alle kracht en dus veerkracht die ik maar in me kan vinden.

Alle reden dus tot opgewektheid.
En tegelijk natuurlijk ook weer helemaal niet. Want het is nog steeds bijna najaar, de belangrijke data van geboorte en dood en alle bijbehorende herinneringen naderen, het lezen van een interview met mijzelf over dit verschrikkelijk pijnlijke onderwerp doet verschrikkelijk pijn.
Maar het helpt echt om dat gegeven dan maar te aanvaarden. Het doet pijn, oké. Het is niet anders. De zon schijnt evengoed wel. Of niet.

 

 

5 Reacties

  1. karin

    Heel mooi… je hebt het heel mooi beschreven…

    Antwoord
    • Patti

      Dank je Karin. X

      Antwoord
  2. Stephanie

    Ik heb het filmpje bekeken en ben best wel onder de indruk. Zo heb je toch een paar handvatten die kunnen helpen. Ik zou willen dat ik die ooit jaren geleden al eens had gehoord. Dankjewel lieve Patti! XX

    Antwoord
    • Patti

      Ja, dat snap ik, ik had dat eigenlijk ook wel gewild. Lang leve social media, toch.

      Antwoord
  3. Colly

    Indrukwekkend weer, Patti. Zowel jouw blog als het TED-filmpje. Wat een mooie en krachtige mensen zijn jullie. Dank je wel. X

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam