Toen was het stil

Razen

Ik zwaaide de deur van mijn moeders appartement voor haar neus dicht. Helaas zat de klem op de deur, waardoor hij net niet helemaal sloot en ik haar kon horen schelden: ‘Ze smijten zo de deur in je gezicht dicht, gvd’.
We waren – en zijn nog steeds – het appartementje van mijn moeder aan het leegruimen. Mijn moeder hield van spullen en dat zullen we weten. En aangezien ik enig kind ben, voer ik de regie, dus ik ben er altijd bij. Soms ruimen we met zijn tweeën, soms met zijn drieën, we nemen steevast heel veel mee naar huis en we gooien ook een hoop weg, maar het lijkt wel alsof het appartement ‘s nachts stiekem weer wordt vol gezet. Het appartement is bodemloos.

Op een van onze eerste tochten heen en weer over de lange galerij waren we een benedenbuurvrouw tegengekomen, Marie en ik, en we hadden even een sprintje getrokken. Ik moest er niet aan denken haar te moeten uitleggen dat m’n moeder was overleden en hoe en wanneer.
Een dag later stond ze dus opeens voor de deur. En ik schrok daar wel zo van dat ik uitriep ‘O nee, hier heb ik helemáál géén tijd voor!’, om vervolgens dus die deur dicht te zwaaien.
Hartstikke onbeschoft, ik zag Marie verbaasd kijken en dat zegt wel wat, want Marie is zelf bepaald niet het toonbeeld van tact.
Maar het voelde als een ongewenste aanraking. Iemand die ik niet moest, kwam veel te dichtbij en de enige manier om dat te omzeilen, was die deur ertussen zien te krijgen en heel snel uit dat contact zien te geraken.

Opeens had ik een dejavu naar drieënhalf jaar geleden. Toen ik na de eerste weken in versuffing weer zelf boodschappen ging doen en ik daartoe naar een dorp verderop reed. Alles om maar geen ongewenste onbekenden tegen te komen.
Maar wie zijn dat dan, ongewenste onbekenden? En hoe kan iemand weten dat hij/zij tot die groep behoort en dus een deur in het gezicht kan verwachten?
Ik weet nog dat ik na Bas tot de conclusie kwam dat ik heel goed overweg kan met mensen die belangstelling tonen en totaal niet met mensen die nieuwsgierig zijn. Dat onderscheid voel ik heel goed. Dus een relatief onbekende die me vriendelijk benadert om me sterkte te wensen, die krijgt een evenzo vriendelijke reactie, terwijl een goede bekende die het naadje van de kous wil weten, lomp wordt afgeserveerd.
Raar. En waarom luistert het zo nauw?
Nou ja, omdat al m’n zenuwen openliggen, opnieuw, alweer.

‘s Nachts lig ik te malen, dan buitelen alle gedachten over elkaar heen, want ik moet zoveel, ik vergeet ook zoveel en er is zoveel te voelen ook. Ik moet de auto van m’n moeder laten keuren, ik moet al haar administratie afsluiten, de flat moet schoon en leeg en mijn moeder heeft alles vervangen door supernieuw en superduur en de nieuwe huurster wil al die dure dingen voor bijna niks en anders sloop ik ze er maar uit en alle andere dingen van mijn moeder raak ik ook aan de straatstenen niet kwijt. Er liggen rekeningen die niet kloppen en o jee, doe ik mijn eigen rekeningen nog wel, want ik vergeet momenteel echt alles. Ik ben zo wazig dat ik zelfs niet altijd kan autorijden, want ik kan me gewoon niet concentreren.
En dan helemaal achteraan, als alle stress waarmee ik ‘s nachts mijn kiezen letterlijk kapot kauw een beetje naar de achtergrond verdwijnt, voel ik het immense verdriet. 

Mijn moeder. Mijn ietwat wereldvreemde damesmoeder. Onze band was hecht en tegelijk ingewikkeld, zoals dat gaat bij enig kinderen in een gesloten systeem, waar het kind zich altijd weer moet losvechten uit een te knellende band.
Ik zie kinderfoto’s voor me van mijn moeder en probeer me voor te stellen hoe haar leven eruitzag, toen. Ik zie kinderfoto’s van mezelf. En ik zie Bas. Ik zie ook Marie en Vijf, hun band met oma, ik zie ons kleine gezinnetje en besef dat het in een paar jaar tijd is gehalveerd.

En Bas. Kan ik ooit nog rouwen om wie dan ook, zonder dat al die pijn weer even extra wordt aangezet?
De pijn om het verlies van Bas is als een amputatiewond die niet sluiten wil. Is prima, nou ja dat is het natuurlijk niet – ik heb het ermee te doen. Maar zo’n wond vereist aandacht en verzorging. Dus wat rust, wat introspectie, een beetje goed voor mezelf zorgen.
Dat heb ik geaccepteerd, dit hoort bij mij en zo is het.
Maar ik heb te weinig beseft wat er met zo’n wond gebeurt als je erin gaat roeren. Ja sorry voor de plastische omschrijving, ik zie ‘m zelf ook voor me.

Nu met het verlies van mijn moeder en met alle gevoelens die dat weer bij me oproept, ben ik opnieuw zo kwetsbaar. Wees lief voor me, zou ik willen zeggen, net zoals toen. Alsjeblieft, wees aardig.
Des te pijnlijker dat zo’n nieuwe huurster er zo’n heisa van maakt om de dingen van mijn moeder wel-niet-wel-niet over te nemen, om mij er dan ook nog van te beschuldigen dat ik een starter geen fijne woning gun. Het komt allemaal wel zo hard binnen dat ik er duizelig van ben.

Als er crisis is, handel ik, maar op het moment dat ik iets hevigs voel, val ik stil en sluit ik me op in mijzelf. Dat is eenzaam. Want als er dan iemand is die lief voor me is, merk ik diegene nauwelijks op. Ik zit in mijn hoofd en mijn hoofd is versuft, net alsof ik er net niet helemaal ben.
Dit heeft tijd nodig, weet ik uit ervaring. De dood van mijn moeder is geen open amputatiewond, maar een gewone vleeswond, en eentje die nog netjes zal sluiten ook, vermoed ik.
Maar dat kost tijd.

Alles, alles raast door mijn hoofd. Alles wat ik ooit heb meegemaakt, lijkt wel. Alles wat ik fout gedaan heb in m’n leven, iedereen die ik ooit heb gekwetst.
Waarom dat is? Geen idee. Misschien moet ik opnieuw ergens schoon schip maken en is het nu de tijd daarvoor.
Tegelijk voel ik me ook gekwetst. Door iedereen die nu weer verder leeft alsof er niks aan de hand is. Terwijl mijn planeet nog steeds stilstaat. Ik me buitengesloten voel door de gewone wereld en in al mijn introversie geen mogelijkheid zie om aan te haken.
Ja, dan kan het dus zomaar gebeuren dat je een relatief onbekende een deur in het gezicht gooit. Begrijp ik nu.

16 Reacties

  1. Marten

    Zo begrijpelijk en voelbaar wat je schrijft Patti, opnieuw ga je er doorheen, geen ontkomen aan, ik ken het ook zo goed.. goed dat je er woorden aan geeft, je eigen beweging volgen, dat is het enige dat mij helpt én weten dat er ook met je meegevoeld wordt, soms door een verre vreemde die het voelt en soms heel dicht bij door hen die je in je hart mee draagt. Lieve groet

    Antwoord
    • Patti

      Wat een lieve reactie, Marten. Nee, wij kennen elkaar niet, maar de herkenning is groot steeds.

      Antwoord
  2. Petra Ridders-boon

    Mooi geschreven en zo herkenbaar. Ik besef me hierdoor meer dat ik nu na 13 jaar toch echt tijd voor mezelf moet gaan maken om alles te verwerken, voor het te laat is.

    Antwoord
    • Patti

      Ja, dat is raar he. Als je doordendert, krijg je hooguit dingen als ziekte of burnout, maar verwerken gaat dan dus niet vanzelf.
      Sterkte met het opzoeken van die ruimte. Want dat zal niet meevallen.

      Antwoord
  3. Judith

    Heel herkenbaar wat je schrijft. Neem het jezelf alsjeblieft niet te kwalijk. Je vraagt anderen lief en aardig te zijn voor jou, maar doe dat ook maar voor jezelf. Dit is pure en rauwe emotie. Deze reactie was het eerste wat er in je opkwam en het is zo begrijpelijk. En wie weet kun je over een tijdje nog eens langs dat lieve buurtje gaan en uitleggen dat je het niet zo rot bedoelde, maar dat je het toen even niet anders kon. Het is wat het is.

    Antwoord
    • Patti

      Dat laatste is een goed idee, Judith. Want ze heeft het ongetwijfeld goed bedoeld en niemand verdient een deur in haar gezicht.
      Maar moet er nu nog even niet aan denken..

      Antwoord
  4. Monique

    Ach lieverd, ik begrijp je heel goed.
    Mensen doen hun best, willen je steunen of even wat zeggen, maar jij wil dat niet, kunt dat niet.
    Jij en de anderen hebben nu rust en ruimte nodig.

    Heel veel kracht weer!

    Antwoord
    • Patti

      Dank je wel Monique x

      Antwoord
  5. Agnes

    Oh Patti wat herkenbaar weer.. ik zit momenteel ook weer midden in de storm. Niet door een verlies van een dierbare, maar door andere ingrijpende gebeurtenissen. En de zogenaamd bezorgde kennis van mijn moeder die me bij de supermarkt bij mijn arm pakte heeft het geweten.. heb haar afgesnauwt en weggeduwd om vervolgens in tranen naar huis te fietsen.. Heb me voorgenomen om voorlopig alleen nog mijn eigen gevoel te volgen en te doen wat goed voelt.. De wond die wij hebben zal nooit helen, daar moeten we voor zorgen de rest van ons leven..
    Dikke knuffel en heel veel sterkte x

    Antwoord
    • Patti

      Ai Agnes, wat een nare gebeurtenis. Als je in tranen naar huis fietst, zit het je goed hoog.
      Ik wens jou ook veel sterkte en veel goed-voor-jezelf-zorgmomentjes. X

      Antwoord
  6. Jolanda Zwarts

    Ik weet jouw blog bijna uit mijn hoofd na het overlijden van mijn moeder, zo vaak gelezen. Nu lees ik deze over jouw moeder en voel me bijna egoïstisch maar ook mijn tante. Ik voelde me altijd zo gelukkig als wij naar jullie gingen. Mijn stoere oudere nicht..

    Begrijp zo goed wat je zegt, wij hebben er 2 maanden over gedaan om het huis van mijn moeder leeg te maken, alles wat ik vast pakte had een herinnering. Heel veel sterkte

    Antwoord
    • Patti

      Lieve Jolanda, voel je vooral niet schuldig. Je betrokkenheid heb ik heus gevoeld. En je schuldig voelen is nergens goed voor, weet ik intussen. X

      Antwoord
  7. Knuffel

    Jeetje wat verdrietig, gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Ik lees over het gevoel van amputatie en zo is het.
    Het ettert maar door, ik jakker maar door, neem geen tijd. Tis 10 jaar geleden. 2 moeders en mijn zoon (17) binnen 8 maanden tijd. Mijn hele lijf doet zeer, voelt als een open zenuw. Ik moet er wat mee. Sorry ik reageer totaal ongepast op je post. Maar er gebeurt iets in mij.

    Antwoord
    • Patti

      Knuffel, zoals ik je lees, heb je het heel zwaar. Dat is natuurlijk ongepast.
      Ik hoop dat je passende hulp vindt, iemand om in het traject van verder kunnen naast je komt staan.

      Antwoord
      • Knuffel

        Dank je wel Patti. Ik ben over het algemeen wel optimistisch en vrolijk hoor en altijd in voor een geintje. Huilen kan ik letterlijk om alles behalve om mezelf, het mag niet van mezelf, ik heb geen idee waarom. Ik druk het altijd weg.
        Maar het komt uiteindelijk echt wel allemaal goed met mij. Groetjes Knuffel.

        Antwoord
        • Patti

          Ik zie nu dat ik schreef ‘dat natuurlijk ongepast’. Gelukkig heb je het gelezen zoals ik het bedoelde, namelijk ‘dat is natuurlijk nooit ongepast’.
          Ja, en huilen om jezelf is iets wat je moet leren, denk ik, ook dat is een kwestie van goed voor jezelf zorgen.
          Maar je kracht en optimisme zijn fijn!

          Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mama
Mama

En weer een groot verlies.

Nederigheid
Nederigheid

Een zwaar verlies kan leiden tot bitterheid. Maar ook tot het besef dat je dankbaar mag zijn voor wat je hebt.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ma op reis met koffers
Mama
No trespassing
Nederigheid
Depressie
Depressie
Foto van stilgeweest.nl
Jong en stil
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
Mama
Mama

En weer een groot verlies.

Nederigheid
Nederigheid

Een zwaar verlies kan leiden tot bitterheid. Maar ook tot het besef dat je dankbaar mag zijn voor wat je hebt.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ma op reis met koffers
Mama
No trespassing
Nederigheid
Depressie
Depressie
Foto van stilgeweest.nl
Jong en stil
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn