Toen was het stil

Overgevoelig

De eerste maanden na het overlijden van Bas lagen mijn zenuwen net zo bloot als ze zouden zijn geweest wanneer iemand zorgvuldig mijn huid had losgesneden van het weefsel eronder. Alles kwam keihard binnen, zonder filter, ik was onophoudelijk verdrietig, boos, wanhopig, opstandig, nerveus, geïrriteerd, ja en ook blij. Tot mijn stomme verbazing merkte ik bij mezelf op dat ik ook nog kon genieten van lekker eten en een fijn uitje.

Gezelschappen van meer dan twee mensen meed ik. De prikkels van zo veel geluiden, het moeten anticiperen op de signalen van verschillende mensen, het voelde alsof ik opnieuw moest leren omgaan met dat alles. Alsof ik opnieuw mijn rol moest bepalen tegenover willekeurig wie. Ik, de voor immer bezeerde moeder, die toch evengoed heus plezier kan hebben. Dat laatste was best verwarrend voor de buitenwereld, merkte ik. En ikzelf wist en weet me veelal geen houding te geven. Wil perse niet huilen in het openbaar, maar soms ben ik al zo huilerig uit mijn bed gekomen, dat ieder vriendelijk contact me over dat randje duwt.

Mijn boodschappen deed ik in die eerste maanden in een naburig dorp, om me de confrontatie met vage bekenden die niet weten wat ze moeten zeggen te besparen. En kwam ik dan toch ergens een bekende tegen, dan was ik algauw verontwaardigd over diens houding. Het was niet snel goed, wat iemand tegen me zei. Iemand kon me willen troosten met de opmerking: ‘Ach, we maken dit allemaal mee hè,’ en dan dacht ik briesend: hoezo dan, ga jij ook je kind verliezen? Ik zei dat dan niet, maar liep gauw verder, met een donderblik die ik niet bepaald inhouden kon.

Maar ik was ook gekwetst als ik mensen weg zag duiken achter een kast in een winkel, of als ik iemand nét zag wegkijken als ik diegene opmerkte. Het deed allemaal zeer. Alles deed zeer. Ik had zin om van me af te meppen.

Gelukkig is dat allemaal wel beter geworden. Als ik er nu op terugkijk, begrijp ik mijn vermoeidheid: wat een strijd om je dag door te komen, als alles zo veel pijn doet. Maar de tijd gaat door en nee, de tijd heelt niet alle wonden, maar er is wel weer wat huid terug gegroeid. Ben nog steeds moe, nog altijd lichtgeraakt en ik vermijd spanning. Dit is een dagelijks zoeken naar balans.

Ik heb nog steeds niet veel behoefte aan grote feesten, maar ga niets uit de weg en ik kan oprecht genieten van gezelschap. Voor mijn omgeving ben ik daarmee een stuk makkelijker in de omgang geworden, denk ik zo.

Soms heb ik evengoed nog wel zin om iemand een dreun te verkopen, maar ik doe dat nooit en het gevoel van explosieve woede geeft ook wel weer een beetje lucht, net alsof ik er een beetje energie door krijg. Weg uit het dal van lethargie en hop de barricaden op, heerlijk. Woede geeft kracht.

Ik kan ook weer films kijken waarin mensen suïcide plegen; je houdt niet voor mogelijk hoe vaak het gebeurt dat mensen zichzelf het leven benemen in films en tv-series. Ik kan het redelijk stoïcijns ondergaan, verdraag het beter dan bijvoorbeeld grote spanning, of moord of marteling.

Maar soms gaat het net even te ver.

Eergisteren zat ik in de auto en kwam er op de snelweg pas achter dat ik was vergeten mijn telefoon aan de autoradio te koppelen. Dan maar gewoon de radio aan. Ook leuk.

Er werd heel veel gepraat, het meeste ging langs me heen, het was druk op de weg en ik had al mijn aandacht nodig om geen voorganger aan te raken. Totdat iemand begon over een levenseindekliniek, waarin je euthanasie kon aanvragen als je lichamelijk gezond bent, maar geestelijk overbelast.

Volgens mij bestaat die mogelijkheid al, onder zeer strikte voorwaarden, maar dit ging erom dat er in iedere stad zo’n kliniek zou komen te staan en daar zou je je dan kunnen aanmelden voor het actief beëindigen van je leven. En daar sloeg de fantasie van de radiomakers op hol.

Want haha, wat zou het handig zijn om mensen naar jouw kliniek te kunnen trekken met een goeie tekst, zoals: ‘Reserveer bij ons een bedje, dan geven wij je het laatste zetje.’ Zoiets. Je kon, als je ook zo’n leuke tekst had, deze doorgeven via de app.

Ik was geschokt. Zozeer van slag zelfs dat ik mijn best moest doen mijn auto op de baan te houden.

Eenmaal thuis zocht ik op welke zender het was geweest en stuurde zelf een app, waarin ik mijn verbijstering uitsprak. Dit verspreidde ik via verschillende social media.

Heb er niets op gehoord.

En nu denk ik: ben ik nog steeds extra overgevoelig, of was dit werkelijk het summum van kwetsende smakeloosheid? Raak ik nu aan vrijheid van meningsuiting en creatieve vrijheid, of is het niet maken van dit soort grapjes gewoon een kwestie van fatsoen?

Ik weet het werkelijk niet. Ben ook na twee jaar nog steeds niet in staat om uit mijn eigen gevoel te stappen en de zaak eens van de andere kant te bekijken, iets wat me in andere omstandigheden best aardig lukt.

Het is ook nog eens per persoon verschillend, merk ik. Zo heb ikzelf geen enkele moeite met het woord zelfmoord, maar ik gebruik het niet omdat anderen dat dan weer wel pijnlijk vinden.

Dus wellicht dat er nabestaanden zijn die nu vinden dat ik ongelooflijk zeur over die radio-uitzending, of ze vinden niet zozeer dat ik zeur maar begrijpen mijn gevoeligheid op dit gebied zonder die te delen. Wellicht voelt het over een jaar anders. Mogen mensen dan uitgebreid grapjes maken over levenseindeklinieken en zelfdoding zonder dat ik van pure schrik mijn auto bijna in de vangrail stuur.

Maar er komt geen tijd waarin ik hier zelf lollig over kan doen, vermoed ik. Daarvoor blijft het gegeven dat mijn kind zelf uit het leven stapte voor altijd te pijnlijk.

En misschien is het wel gewoon fatsoenlijk om daar dan niet de lolbroek over te willen uithangen. Omdat er best wel veel mensen in Nederland zijn die dit laagje huid even – of voor altijd – missen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken