© 2018 by Toenwashetstil.nl                contact

Waarom deze website

Toen was het stil...

Vaak wordt een suïcide voorafgegaan door een periode van grote onrust. Vaak ook vindt de zelfdoding plaats, net op het moment dat je het niet (meer) verwachtte.

De eerste tijd na het overlijden is een drukte van belang, je wordt geleefd. Daarna wordt het opeens heel stil.

Bovendien vallen er mensen weg, mensen van wie je had verwacht dat ze er zouden zijn.

Het wordt stil.

 

Als je een dierbare verliest door zelfdoding, verlies je iets van jezelf.

Het kan dan ook moeilijk zijn om in de chaos van alle emoties een weg te vinden om op door te gaan.

 

Er zijn meer mensen die dit meemaakten, heel veel zelfs. Jaarlijks overlijden in Nederland bijna 2000 mensen door zelfdoding en de meesten van hen laten dierbaren achter.

 

Je bent dus niet de enige. Al zul je al snel merken dat de manier waarop jij rouwt enorm kan verschillen van die van een ander.

Het rouwproces is misschien dus wel per definitie eenzaam.

 

Hier kun je terecht voor meer informatie en voor organisaties die steun bieden of lotgenotencontact. Kennis over rouwen. En je kunt op het forum je verhaal doen, om steun te ontvangen van mensen die ongeveer weten wat je doormaakt.

Over mij

Patti Broeder

Op 1 november 2017 stierf mijn zoon Bas een zelfgekozen dood. Hij was toen net 20 jaar.

Al vrij snel na zijn overlijden ging ik op zoek naar antwoorden.

Ik wilde heel graag weten waarom hij zichzelf het leven benam, ik wilde weten of ik dat had kunnen voorkomen, ik wilde weten hoe ik mijn andere kinderen kon steunen en ik wilde weten hoe zo’n ingewikkeld rouwproces eruit ziet.

 

Want ingewikkeld is het. Rouwen na suïcide is één van de meest complexe processen die er zijn. Verdriet om het verlies van degene van wie je hield. Boosheid misschien, omdat diegene jou achterlaat. Angst wellicht, voor je eigen toekomst. En wroeging: wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen?

 

Er is veel over geschreven, er is van alles te vinden op internet en daarbuiten. Maar het was nergens gebundeld onder één noemer: rouw na suïcide.

Daarom is deze website er nu.

 

Want ik lees en hoor van zo veel mensen die hun kind door suïcide verliezen. En niet alleen de ouders lijden dat verlies, de broers en zussen, de vrienden, de oma’s en opa’s, de school, het werk - de rimpels in de vijver van verlies strekken tot in eindeloze verten.

Sommige mensen die hiermee geconfronteerd worden zullen helemaal geen steun nodig hebben bij het verwerken van het verlies, andere mensen hebben professionele hulp nodig, de meeste achterblijvers zitten daar tussenin. Zij willen graag meer informatie over de complexe rouw die zelfdoding meestal veroorzaakt, ze willen misschien ook wel wat informatie delen. Of ze zoeken informatie die ze aan anderen kunnen geven, zoals ik die zocht voor de scholen van mijn kinderen.

Voor al deze mensen is deze site gemaakt.

Ik blog op deze site over het verlies van Bas. Over hoe ik ermee omga over hoe de kinderen (dochter Marie van 19, zoon Vijf van 14, stiefdochter Rosa van 17)ermee omgaan. Hun namen zijn gefingeerd. 

 

NB ik heb zelf geen moeite met het woord zelfmoord, maar ik begrijp dat dit woord voor een aantal nabestaanden gevoelig ligt, dus ik zal het zoveel mogelijk proberen te vermijden.