Toen was het stil

Oud & Nieuw

Het was oud en nieuw, zo’n moment in het jaar dat sinds vorig jaar opeens beladen is geworden. Vorig jaar ondervingen we dit door op 1 januari af te reizen naar de liefste mensen van Zweden en omstreken en dat vooruitzicht tilde ons bijna letterlijk over de ellendige feestdagen heen, maar nu moest ik iets anders bedenken.

Ik had ervoor gezorgd dat we niet alleen waren. De kinderen hangen dan wat op de bank, Jaap en ik rommelen wat in de keuken en je voelt iedere minuut van de avond dat er eentje zo schrijnend mist. Dat moest in ieder geval dit jaar anders.

Dus op oudejaarsavond stond ik tussen een aantal mensen met een glas champagne in mijn hand en ik had het best naar mijn zin. De kinderen hadden andere pubers om zich heen, dat was dus ook goed geregeld. We waren evengoed bij elkaar en het was best gezellig.

Maar toen was het 12 uur en opeens dacht ik:’ Wat sta ik hier nou. Met mijn glas champagne. Op een dansvloer. Mijn kind is dood.’ Ik voelde mijn gezicht verstrakken, opeens liepen er tranen over mijn wangen.

Ik dook weg in de koesterende armen van Jaap. Veegde mijn tranen weg en keek nog wat verwezen om me heen.

En toen kwamen er mensen op me af om me een gelukkig nieuwjaar te wensen. Goeie bekenden, maar ook zo-goed-als-vreemden. Stoer van ze, om iemand die er duidelijk zo ontredderd bijstaat te benaderen, net zoals sommigen het eerder op de avond hadden aangedurfd om me te vragen hoe het nou met me gaat. Ik waardeer dat zeer.

Maar zoals steeds is het ook nu juist dat lieve en zorgzame wat me opeens met mijn neus op de feiten drukt. Net alsof de emoties van de ander mij nog even duidelijk moeten maken dat het écht erg is, dit gemis.

Dus de afgelopen dagen sleep ik me voort. Moet ik steeds huilen om niks.

En ik ben niet de enige.

Vlak na het 12-uurmoment ging ik naar buiten, achter mijn kinderen aan. Vijf had een vuurpijl gekocht voor Bas en ik wilde erbij zijn als die de lucht in ging. Marie was er ook, Rosa kon ik nergens vinden.

Vuurpijlen moeten tegenwoordig in een uiterst krakkemikkige vuurpijlafschietkoker. Die moest in elkaar gezet worden, dat lukte niet – het zou beslist zeer onveilig zijn geweest om deze veiligheidsmaatregel toe te passen – dus uiteindelijk ging hij gewoon ouderwets met het stokje de grond in. Ik lees nu vast als een expert, maar ik heb in al mijn levensdagen nog geen vuurpijl afgestoken, want ik ben als de dood voor vuurwerk. Heb de kinderen dus ook lekker laten tobben. En keek toe hoe de pijl loodrecht de lucht inschoot. Hier Bas, jongen, deze is voor jou. Met alle liefs van ons alledrie.

Vijf moest huilen, we sloegen gedrieën de armen om elkaar heen. Zo stonden we daar een tijdje, iets afgezonderd van alle andere vuurwerkafstekers, maar evengoed in de rook en in de herrie. Maar toch stil, een stil moment van wij samen met Bas.

Ik merk het aan Vijf ook, de afgelopen dagen, dat het gemis opeens weer zo hevig is. We kijken samen foto’s, halen herinneringen op. We gaan er nog steeds dwars doorheen, door die pijn, volgens mij doen we dat hartstikke goed.

Maar blij dat het januari is, zoals veel mensen aanhalen? Geenszins. Januari betekent gewoon weer een jaar verder verwijderd van Bas.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang