Toen was het stil

Opruimen

Bas woonde ten tijde van zijn overlijden al twee jaar niet meer thuis. Na wat omzwervingen was hij bij zijn vader in Utrecht terechtgekomen, daar werkte hij en behaalde hij een paar maanden voor zijn dood een schooldiploma.

Hij had een heleboel spullen, mede door de verhuizing van oma, eerder dat jaar. Al het mooie gereedschap dat ooit aan opa had toebehoord ging naar Bas, de enige nazaat die goed gereedschap naar waarde wist te schatten.

De spullen die Bas hier nog had staan, zijn in de afgelopen anderhalf jaar opgeborgen en gekoesterd. Van kleutertekening tot asbak – met de peuken er nog in – alles heeft een plekje gekregen.

Maar al zijn dagelijkse spulletjes zaten in dozen, 14 in totaal. En die stonden in de opslag, daar neergezet door zijn vader.

We moesten eraan toe zijn om die open te maken, want ook al hadden we eerder al gemerkt dat Bas zijn echte privézaken had weggegooid, we waren bang voor confrontaties.

We gingen op zoek naar antwoorden op de vele vragen waar we nog mee zitten en waren tegelijk bang voor antwoorden die we niet wilden horen of zien. Het is niet perse fijn om in contact te treden met de gedachtewereld die leidde tot een zelfgekozen dood.

Marie en ik gingen samen aan de slag, ook al omdat Marie al een hele tijd verwoed op zoek was naar papieren die in Bas’ kamer lagen na zijn overlijden en die we nooit meer hebben teruggevonden.

Het was net alsof we Bas weer tegenkwamen. We pakten shirts uit die hij elke dag droeg. Ontzettend veel spijkerbroeken, ik wist niet dat hij zo veel broeken had.

Die shirts bewaar ik. Ooit ga ik er een sprei van maken, of iets anders. Weet niet of ik dat wel kan, ik ben niet erg handig met de naaimachine, maar ik ga het proberen. Iets wil ik ermee.

‘Droeg hij dit shirt ook?’, vroeg ik aan Marie, een shirt met lange mouwen omhooghoudend. Het kwam me wel bekend voor, maar niet zo heel bekend.

‘Ja, dat droeg hij toen hij nog sneed,’ antwoordde ze.

En hop, meteen waren we terug in de tijd. De allermoeilijkste tijd, drie jaar voor zijn dood, toen hij werd opgenomen na het uitspreken van gedachten aan zelfdoding, waarna hij in de instelling begon zichzelf te snijden, weg te lopen en drugs te gebruiken. Hij droeg alleen maar lange mouwen in die tijd en polsbandjes, van die badstoffen dingen die tennissers gebruiken.

Toen we polsbandjes vonden, gooide ik die gauw weg. Aandenkens aan Bas, heel graag, maar aandenkens aan zijn pijn en schaamte kunnen me gestolen worden.

Toen vond ik zijn grote, witte ijsbeerknuffel.

Ik zie ons nog door Ikea lopen, vader en ik, met Bas in de maxi-cosi bovenop een grote Ikea-winkelwagen. We waren op zoek naar iets van meubelen, toen ik die grote, zachte knuffel zag, Isbjörn heette hij, gewoon ‘ijsbeer’ in het Zweeds, weet ik inmiddels. Ah, die wilde ik hebben voor Bas!

Maar we hadden geen enkele aanleiding om iets voor Bas te kopen. Voor zo’n klein schatje zou je elke dag wel een knuffel willen kopen natuurlijk en dat kan nou eenmaal niet.

Aarzelend legde ik Isbjörn terug, liep achter de papa aan verder de winkel door en keerde toen om, om de beer alsnog uit de grote draadstalen bak vol broertjes en zusjes te grissen.

‘Vandaag is hij zeven maanden oud!’, riep ik uit, ‘we vieren gewoon zijn zevende vermaanddag.’

En zo geschiedde. We kochten de knuffel, haalden taart en vierden feest.

De kinderen die na Bas werden geboren, kregen ook allebei een zevende vermaanddag, tradities zijn er om in ere gehouden te worden tenslotte. En redenen om taart te kopen en feest te vieren moet je soms gewoon zoeken.

Weer was ik even terug in de tijd, nu een heel mooie. Met de blijste baby die je je kunt voorstellen, want Bas was een en al brede blije lach en uitbundige beentjes.

Nu bleek hij Isbjörn bij zijn verhuizing dus te hebben meegenomen naar Utrecht. Er is hier bij zijn verhuizing best veel achtergebleven, maar die onhandig grote beer was dus wel mee. En dat raakt me dan ook weer zo. Die grote vent, die zijn eigen armen beschadigde, rookte als een schoorsteen, die dan wel zijn ijsbeer bij zich wil hebben.

Toen zat ik in de rommel. Wat doe je met zijn oude mp3-speler en zijn oude mp4-speler en een nog oudere telefoon? Weggooien dan maar? Het lukt me niet.

Zijn onderbroeken en sokken gooide ik zonder meer weg, het is niet dat ik álles wat van Bas was koester.

De volgende dag vertrok Marie weer naar Den Haag, met een koffer vol spullen van haar broer. De afspraak die ze had, bleek verkeerd gepland te zijn, waardoor ze voor niks zo snel naar Den Haag was gegaan.

Daar stond ze dan, met haar spulletjes, ze had nog hier kunnen zijn.

Het voelde zo verloren, dat meisje daar. In de bijzondere kwetsbaarheid, door het uitpakken van de daagse spullen van haar broer. Waardoor hij even wat dichterbij was geweest.

Leg dat maar eens uit, aan wie dan ook, dat het heel erg was dat ze voor niets was weggegaan hier. Want dat ze mijn moederlijke zorg even nodig had. Dat we bij elkaar moesten blijven, omdat we dit alleen maar samen kunnen aangaan. En dat je dan niet met je koffer vol dierbare herinneringen in je eentje op een perron moet staan.

Mijn hart brak, nog maar eens. Even overwoog ik om snel in de auto te springen en haar daar gewoon te gaan halen terug naar huis. Maar ik verwierp die gedachte meteen, want de volgende dag had ze alsnog een afspraak daarginds.

Ze woont daar, ze is groot, ze kan voor zichzelf zorgen. De eerstvolgende keer dat ik haar zie, knuffel ik haar dubbel.

Vier dozen deden we, de rest staat nog in de opslag. Voor een volgende keer, als we er weer tegen kunnen.

Want het voelde alsof we Bas zelf aan het uitpakken waren.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken