Toen was het stil

Onderweg

Ik zat in de bus, in de stad waar ik ooit trouwde, twee kinderen kreeg en uit weg verhuisde. Op de een of andere manier word ik daar altijd wat emotioneel van. Die stad, ik was zo jong en vol verwachting daar.
Als ik ergens in een straat een jonge man zie lopen met een eenjarig jochie dat voor hem uit dribbelt, voel ik een steek van verlangen. Heimwee naar toen, toen het allemaal nog zo mooi en lief en onschuldig was.
Ach, laat ik mezelf nu niet voor de gek houden, mijn moederschap is vanaf het allereerste begin loeizwaar geweest, met een kind dat steeds maar bijna doodging. Die zorgen, die kan ik nu nog terughalen; als ik hoor over kindjes met hersenvliesontsteking kan ik zomaar volschieten, ook voordat Bas al die jaren later overleed al.
We staan even stil bij de bushalte en daar zie ik een man van middelbare leeftijd die zijn fiets van het slot haalt. Niks bijzonders, een gewone man en een gewone fiets. Toch kijk ik belangstellend naar zijn gezicht, de manier waarop hij beweegt, wat voor schoenen hij draagt – ik kijk altijd naar de schoenen die iemand draagt. Soms kan ik wel zo gefascineerd zijn door een ander mens dat ik ga zitten staren en deze man had dat mooi niet door.
Toen merkte ik de vrouw op die een stukje verderop op haar fiets zat te wachten op de man. Ik voelde me betrapt door mijn gestaar en wilde snel wegkijken, toen ze me een stralende glimlach toewierp. En gelukkig glimlachte ik vol naar haar terug. Om vervolgens vol te schieten. Geen idee waarom. Vanwege dit warme contact, denk ik, midden in deze stad vol herinneringen.
Soms vergeet ik hoe gemakkelijk ik word geraakt door van alles. Maar gisteren had ik een heel lange en vermoeiende dag, vandaag ben ik weer op pad, ik ben dus ook gewoon een beetje moe. Als je nu iets liefs tegen me zegt, ga ik huilen. En dat is prima, alleen heb ik daar niet altijd zin in, in het openbaar.
Dus ik slik mijn tranen weg, stap bij een halte een eindje verder uit en ga lekker in mijn eentje winkelen en de kroeg in. Straks zie ik leuke mensen, maar dit stukje, zo helemaal alleen, vind ik ook heerlijk.

En dan merk ik weer eens hoe fijn het is om eruit te zijn. Uit mijn dagelijkse omgeving, in plaats daarvan in die stad, in de kroeg, in het theater en in het gezelschap van vier leuke vrouwen.
De theatervoorstelling – De verleiders female – was inspirerend, ik voelde de kracht in mijn lijf terug. Tegelijk was het confronterend, ach wat is tegenwoordig niet confronterend hè.
De verleiders female handelt over de kracht van vrouwen en over de beperkingen die vrouwen van oudsher worden opgelegd. Op een gegeven moment gaat het over het opvoeden van kinderen, dat vrouwen daardoor veelal een enorme deuk in hun carrière oplopen, terwijl mannen er niets of bijna niets van merken. Dus we willen gelijke kansen voor man en vrouw, we willen dat mannen ook iets inleveren, zodat vrouwen minder hoeven in te leveren en dan pakken ze samen hun carrière weer op als het kroost wat zelfstandiger is.

Meteen ben ik weer terug in mijn eigen wereld. De wereld waarin ik maar blijf piekeren over hoe het anders had gekund. Wat zou het heerlijk zijn geweest om de kinderen samen – met wie dan ook, als het maar samen was geweest – op te voeden. Dat je je zorgen kunt delen met iemand die net zoveel of bijna net zoveel om de kinderen geeft als jijzelf. Maar ook, vooral, dat je het zorgen kunt delen. Om de beurt de kinderen naar bed brengen, om de beurt koken, om de beurt het huishouden, om de beurt uit werken gaan.
Wat zou het me een hoop stress hebben gescheeld.

Ik ben een stressmonster, voor de duidelijkheid. Dat is altijd zo geweest. Als het me teveel wordt allemaal, knap ik van pure spanning uit elkaar, als een te hard opgeblazen ballonnetje. Bas had precies hetzelfde. De andere kinderen niet, gelukkig niet, anders hadden er vier van die stresskippen door elkaar gelopen.
Maar mijn stress werd overgenomen door Bas en vice versa, we versterkten elkaar. En het stressmonster werd goed gevoed, want ik leefde nou eenmaal onder behoorlijke druk. De druk om te presteren op mijn werk. De druk van het in mijn eentje opvoeden van drie kinderen. Het huis, de tuin. Huisdieren. En alles wat er dan nog extra bij komt kijken. Kinderverjaardagen, vakanties, zwemles, sportclubjes, tienminutengesprekken. Vriendschappen, die had ik gelukkig ook nog. Therapie voor kind één en later ook voor kind twee en drie, extra begeleiding op school. Super fijn dat het er was, maar ik had maar 24 uur per dag te besteden en ik bezweek bijna dagelijks onder de druk.
Ik kan me niet eens een beetje voorstellen hoe ons leven eruit zou hebben gezien als ik cool, calm and collected zou zijn gebleven, laat staan als ik al deze zorg en zorgen had kunnen delen met een partner.
Maar in plaats van verdriet over dit harde bestaan, voel ik me schuldig. Ik had het anders moeten doen. Hoe weet ik niet, maar anders, hoe dan ook anders.

Het is goed om zo nu en dan even om te kijken. In de stad waar het allemaal begon, waar het leven ons leek toe te lachen. Waar volstrekt vreemde mensen me vandaag toevallig gul toelachen, waar ik schater in het gezelschap van die vier vrouwen.
Omkijken maakt dat ik soms even zie hoe zwaar het was, toen. Dat het logisch was dat ik soms bezweek aan drukte en stress. Dat het soms niet mogelijk is om op te komen voor je rechten als vrouw, als je nou eenmaal de enige bent om die gastjes op te voeden. Dat het dus niet allemaal mijn schuld was.
Het spijt me Bas, en ook Marie en Vijf, dat je in deze omstandigheden moest opgroeien. Ik heb werkelijk gedaan wat in mijn macht lag.

5 Reacties

  1. Charlotte

    Oehhh… deze komt weer hard binnen. Hoe graag hadden we het anders gedaan/gewenst. Maar je hebt gedaan echt wat in jouw mogelijkheden lag. Meer/anders kon niet… dikke knuffel!

    Antwoord
    • Patti

      Dank je wel x

      Antwoord
  2. Anja

    We doen allemaal ons best op onze manier en ja ook ik had gewild dat ik andere beslissingen had genomen want dan was mijn kind misschien niet uit het leven gestapt. Maar dan denk ik gelijk uit het misschien want…. misschien was er dan iets anders gebeurd wat ik achteraf ook weer anders had gewild.

    Antwoord
    • Patti

      Ja, dat bedenk ik me ook weleens. Wat nou als ik ergens anders had gewoond, bijvoorbeeld? Niet dat ik het hier niet naar m’n zin heb, maar ik bekijk tegenwoordig alle variabelen.
      Maar dan bedenk ik me dat op die plek misschien wel een kind onder een auto zou zijn gekomen. Misschien een beetje fatalistisch, maar je kunt het inderdaad allemaal niet voorspellen.

      Antwoord
  3. Sonja

    Ik denk dat het moeders eigen is. Ik denk ook als ik nou niet daar had gewoond dan had hij misschien niet die aangeboren afwijking gehad waaraan hij is overleden. En had ik er maar niet zo’n punt van gemaakt als dingen niet zo gingen als ik wilde, waardoor we niet altijd op een lijn zaten. En als…….
    Mijn therapeut zei tegen mij, je hebt gedaan wat er in je vermogen lag. Toen en nu.

    Antwoord

Laat een reactie achter voor Sonja Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
Onverdraagzaam
Onverdraagzaam

Mijn empathie is stuk. Dat dit ook bij rouw zou horen, had ik nooit kunnen bedenken.

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken