Toen was het stil

Nederigheid

Je zou zeggen dat na ruim drie jaar alle zenuwen wel een beetje tot rust zijn gekomen. Ik heb m’n leven weer opgepakt, voor zover dat gaat, met corona. Ik kan meer hebben, de zenuwen liggen minder open, lijkt wel. Soms lees ik met enige verbazing een blog van mezelf terug en denk dan: echt, was ik zo boos, zo bang, zo verdrietig, had ik zoveel schuldgevoel?
Al die gevoelens zijn wat afgevlakt; gelukkig maar, want zo veel voelen is een dagtaak.
En dan opeens blijken al die emoties toch nog wel erg dicht onder het oppervlak te zitten. Als je moeder ziek is en zorg nodig heeft. Als daardoor opeens de herinnering aan de zorgen om en voor Bas in alle hevigheid terugkomt. En als je een paar telefoongesprekken voert met niet zo aardige mensen.

Het begon met het telefonisch interview voor een tijdschrift, naar aanleiding van het nieuwe platform stilgeweest.
De interviewer begon te vragen over suïcidepreventie. Ik antwoordde enthousiast, over de relatie met nabestaandenzorg, tenslotte is dat waar wij ons primair op richten. En ik vertelde over Bas.
O ja, dat is mijn zoon, en mag zijn naam wel worden genoemd? Vroeg de interviewer.
Ja natuurlijk, ik gebruik zijn naam altijd in interviews en ik weet dat hij dat leuk zou hebben gevonden.
‘Ik neem aan dat deze zoon nog wel leeft?,’ vroeg hij toen.
Alsof ik een stomp in mijn maag kreeg. Zo’n onverwachte vraag en dan een antwoord moeten geven met zoveel lading.
‘Nee, hij leeft niet meer,’ antwoordde ik, en toen: ‘heb je eigenlijk wel gekeken naar de websites?’
Nee, dat had hij niet. En hij begon omstandig te vertellen hoe druk hij heeft.
Ik onderbrak hem: ‘Houd maar op, je maakt het alleen maar erger nu.’
Hij ging verder: ‘Ja, ik werk 40 uur en als ik dat soort dingen moet gaan lezen, zijn het er meteen 60.’
‘Misschien moet je eerst even naar die websites kijken,’ antwoordde ik, ‘want dit voelt als een stomp in mijn maag.’
‘Jaja, dat heb je nu al drie keer gezegd,’ reageerde hij.
Waarop we het gesprek beëindigden. Ik met een doodsbleek gezicht aan Vijf vertelde wat er net was gebeurd. En vervolgens in tranen uitbarstte.

Een week later was er hulp nodig voor mijn moeder. Een personenalarmering in de vorm van een noodknop moest er komen. Die had ik aangevraagd bij een bedrijf. Dat moest over vier lagen en er zat spoed achter.
Toen ik na zes dagen nog niets van het bedrijf had vernomen, nam ik telefonisch contact op.
Degene aan de telefoon kon zien dat de opdracht de dag ervoor was doorgezet naar het bedrijf dat de installatie moest regelen.
‘Gisteren pas doorgezet?’, zei ik, stomverbaasd, ‘hoezo dan, er zit toch spoed achter?’
‘Ja eh, dat weet ik ook niet hoor, antwoordde de man, ‘ik ben front-office.’
‘Maar als front-office vertegenwoordig jij het bedrijf,’ zei ik.
‘Nou, ik kan er niks aan doen, dus ik stel voor dat jij gewoon even contact zoekt met dat installatiebedrijf, want dat is de snelste route,’ antwoordde hij.
‘Ja, dat ga ik doen, maar ik wil evengoed weten hoe het komt dat hier geen spoed achter is gezet, want dat was wel erg belangrijk.’
‘Ja dat gaat je verder niks aan, ik stel voor dat je gewoon dat bedrijf belt.’
‘Ik zou nu graag je naam willen weten.’
‘Die ga ik niet geven want ook die gaat je niks aan.’
Ik hing op en belde met het installatiebedrijf. Daar kreeg ik een vriendelijke vrouw aan de lijn. Maar ik merkte dat ik best een beetje overstuur was na het vorige telefoongesprek, dus dat vertelde ik haar maar eerst.
‘O wat erg,’ zei ze, ‘wat ontzettend naar dat u zo bent behandeld. Ik ga dit intern wel opnemen, want dit bezoedelt ook de naam van ons bedrijf.’
Deze onverwachte vriendelijkheid en erkenning maakten dat ik begon te huilen.
Nog diezelfde week maakte mijn moeder een fikse val, enige uren voordat ze haar te laat geleverde noodknop zou krijgen. Het is goed afgelopen, maar wel nadat ze door de politie was ontzet.

Wat is de lering die ik hieruit kan trekken? Zijn mannen allemaal kl**tzakken en vrouwen lief? Nee, zeker niet. Dit was een typisch geval van pech, waarin ik toevallig te maken had met mannen met weinig inlevingsvermogen.
Ben ik overgevoelig? Ja, dat wel. Zoals ik eerder al constateerde, liggen mijn zenuwen aan de oppervlakte. Ik ben snel geraakt.
Maar ik merk ook dat mijn manier van reageren meespeelt. Assertief, ik geef m’n grenzen aan en dat is natuurlijk prima. Maar ik ben ook emotioneel. Gezien het onderwerp mag dat natuurlijk ook best, maar het helpt niet echt als je nader tot elkaar wilt komen.
Wil ik dan wel nader tot zo iemand komen? Nee, eigenlijk niet. En dat is dus wel mijn manier van coping. Ik ben sterk, onafhankelijk, welbespraakt. En ik houd de meeste mensen op armlengte afstand. Dat ik zit te huilen aan de telefoon is uitzonderlijk, er zijn niet veel mensen die mij huilend meemaken.
Dat maakt me benaderbaar, het is minder eng om contact te zoeken met mij dan met iemand die veel openlijker rouwt. Tegelijk houdt het mensen juist op – voor mij veilige – afstand.
Iemand noemde dit deze week een groeimodel. Dat ik op mijn 55e gewoon vrolijk verder leer hoe je omgaat met mensen in je omgeving. Dat ik leer om de lieve en warme reacties wat meer toe te laten en dat ik de niet-fijne, onverschillige en zelfs agressieve reacties wat meer naast me neerleg.

Bij deze. Ik ga het proberen. Met als ‘risico’ dat ik wat vaker in gezelschap in tranen uitbarst.
Het is het waard, denk ik. Ik ben steeds maar verdrietig om alle mensen met wie ik het contact in de afgelopen drie jaar ben verloren en dat neemt de ruimte in die alle lieve en fijne contacten die ervoor in de plaats zijn gekomen zou moeten krijgen.
Want zowel online als in real life word ik omarmd door warmte. Zoveel lieve reacties op onze nieuwe website. Zoveel mensen die me een kaartje of een bos bloemen sturen. Zoveel mensen die meeleven. Zoveel noaberschap, werkelijke vriendschap en ware liefde. Zoveel om dankbaar voor te zijn.
Dat ben ik dan ook.
Als je dit soort verlies lijdt, kun je twee kanten op: je wordt keihard voor jezelf en je omgeving of je wordt nederig en je ziet waar je dankbaar voor mag zijn. En ik ben echt het laatste. Ik hoef niet van me af te meppen, ik hoef de wereld niet te veranderen, ik mag mensen gewoon dichtbij laten komen.
Even oefenen nog.

4 Reacties

  1. Marinda

    Bedankt voor het delen van je emoties. Een verademing voor mij om dit te lezen. Het resoneert in mij. Door mijn hooggevoeligheid bang ik veel emoties van anderen op.
    Bedankt nogmaals voor een kijkje in je binnenkamer.
    Nb. Ik las je bijdrage via LinkedIn.
    Sterkte. Met groet, ML

    Antwoord
    • Patti

      Dank je wel, wat een lieve reactie.

      Antwoord
  2. Rianne

    Die journalist is een hork en niet goed in zijn vak. Inlezen hoort daar nu eenmaal bij.

    Succes met oefenen. Verder zeg ik niets. Mond vol tanden en vingers die niet op automatische piloot typen. Geef je alleen een virtuele knuffel. <3

    Antwoord
    • Patti

      Die journalist moet inderdaad terug naar school en meteen manieren leren. Het is verder goed zo hoor, ik heb van beide bedrijven excuses ontvangen en dat terwijl ik niet eens een echte klacht indiende.
      En verder is het gewoon mijn proces. En knuffel terug 🙂

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Werkende moeder
Werkende moeder

Je kunt nog zo hard vinden dat je moet werken, als het niet gaat, dan gaat het niet. En als het niet gaat, kun je het beter ook maar niet doen.

Chagrijn
Chagrijn

Je kunt denken voorbereid te zijn op rouw, maar het overvalt je steeds op een manier die je niet verwacht.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Depressie
Depressie
Foto van stilgeweest.nl
Jong en stil
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Werkende moeder
Werkende moeder

Je kunt nog zo hard vinden dat je moet werken, als het niet gaat, dan gaat het niet. En als het niet gaat, kun je het beter ook maar niet doen.

Chagrijn
Chagrijn

Je kunt denken voorbereid te zijn op rouw, maar het overvalt je steeds op een manier die je niet verwacht.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Depressie
Depressie
Foto van stilgeweest.nl
Jong en stil
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience