Toen was het stil

Moederdag en mooie herinneringen

Herinneringen doen pijn, zei Vijf een paar weken geleden. Maar soms, heel soms piept er eentje doorheen die gewoon fijn is, zoals gebeurtenissen ook nog steeds gewoon fijn kunnen zijn.

Vorig jaar was ik hondsverdrietig met Moederdag. De kinderen waren er niet – Marie zat midden in haar examen en Vijf… geen idee, dat ben ik vergeten. Vriend Jaap was hier, maar die heeft niks met Moederdag dus die deed ook niks speciaals. En de mensen om me heen waren ook vergeten dat dit misschien wel een heel beladen dag voor me zou zijn, namelijk de eerste met een kind minder.

Mijn allereerste Moederdag was met baby Bas, uiteraard, want hij was degene die me moeder maakte. Dus deze eerste keer zonder Bas was raar en pijnlijk. Ik voelde me extra eenzaam.

Ook dit jaar vergaten de mensen om me heen het, op één na, wat haar berichtje aan mij des te specialer maakte. En, de kinderen vergaten het niet. Jaap had ik vooraf duidelijk laten weten dat Moederdag dus echt níét een dag als alle andere is.

Marie was er niet, die moest met het vliegtuig naar Berlijn. Maar een week eerder was ze langsgekomen met een prachtige vaas, ‘speciaal voor Moederdag mam en het ontbijt houd je te goed’, en dat was wel zo lief. Ik hoef helemaal geen dure cadeaus, ze hoeven ook niet perse op bezoek te komen, maar gewoon de wetenschap te worden opgemerkt op zo’n dag is ontzettend fijn.

Vijf en Jaap zorgden voor een ontbijt op bed. Met taart, die Jaap de voorgaande dag had staan bakken.

Jaaps taarten zijn perfect. Ik volg ook recepten, maar denk dan halverwege bij de ingrediënten: ‘o, dat is ook best leuk erdoor’, of ik vind dat ie echt korter in de oven moet, of ik ontdek dat ik een onderdeel mis en dan maak ik er maar wat van. Lelijk zijn ze sowieso, ik heb geen talent voor versieren. Soms is de uitkomst schunnig lekker, zo maak ik heerlijke macarons, die er uitzien als beschimmelde aardappelen. Maar soms ook kan het baksel hop de kliko in.

Zo niet bij Jaap. Zijn taarten zijn exact bemeten, met zorg gemaakt en tot in de perfectie afgewerkt. En lekker.

Speciaal voor mij had hij een hele zaterdagmiddag staan roeren en bakken. En op zondagochtend stond hij samen met Vijf een eitje te bakken, een broodje te roosteren en aardbeien schoon te maken. Ieder in een badjas kwamen ze de slaapkamer binnenzetten, hun gezichten vol verwachting en een beetje onwennig, door deze toch wat vreemde gezinssamenstelling.

Hoe kan een mens dan nog ongelukkig zijn op Moederdag? Soms trekt het een beetje, als ik met een schuin oog kijk naar de afbeelding van Bas in mijn slaapkamer, maar verder ben ik diep dankbaar voor wat ik wel heb. De liefde en toewijding van maar liefst drie dierbaren, van wie eentje op afstand.

‘s Middags toog ik met een bak petunia’s naar mijn eigen moeder. Ook al helemaal in orde was dat. Vorig jaar kreeg ik dat niet voor elkaar, toen hadden mijn moeder en ik gewoon geen contact op die dag. Ik had geen idee hoe ik een fijne dochter kon zijn op de dag waarop het verlies zich extra wreed aan me opdrong.

‘s Avonds ging ik een stukje van die heerlijke taart naar bekenden brengen, omdat voor hen Moederdag viel op de zoveelste sterfdag van hun dochter, die alweer vijf jaar geleden een eind aan haar leven maakte.

We zitten gezamenlijk aan de koffie en praten wat. En dan hebben we het over haar en over Bas. In gedachten zie ik ze samen stoepkrijten, of liever gezegd, ik zie haar stoepkrijten met Marie en Bas was daar dan omheen aan het fietsen. Opeens kan ik een glimlach niet onderdrukken, hee, ik heb zomaar een mooie herinnering te pakken.

Natuurlijk doen mooie herinneringen ook pijn, want wie had toen durven bevroeden dat van al dat jonge spul in de straat er maar liefst twee al zo snel niet meer bij ons zouden zijn.

En toch blijf ik glimlachen, van binnenuit. De stoepen in onze straat waren gevaarlijk terrein in die tijd, met allemaal kinderen van dezelfde leeftijd die achter elkaar aan het fietsen en skelteren waren – dit was de tijd dat ze nog niet de straat op mochten. Een en al gekwetter en geschreeuw. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn geweest die ervan gegruwd hebben, maar ik denk terug aan een stukje leven van beide kinderen dat gewoon fijn en ongecompliceerd was. Dat hebben we ze dan toch maar mooi kunnen geven.

Een dag later gaan we naar de uitvaart van een nicht (aangetrouwd en inmiddels weer afgescheiden, weg gescheiden, gescheiden van haar man dus, maar evengoed familie) die een paar dagen geleden overleed. Haar kinderen brengen hun moeder weg, daags na Moederdag, dat is pas wrang.

Op de uitvaart duw ik mijn tranen weg. Ik zou een rivier kunnen huilen daar boven haar kist, maar dat zijn niet de tranen voor deze nicht, slechts tranen die worden opgeroepen door mooie gedichten over de dood en door de aanblik van een kist waarin ik een mens weet.

Opeens zie ik het vriendelijke gezicht van de nicht voor me. Zoals ze er jaren geleden uitzag.

Haar bruiloft, met mijn neef dus, leverde me een van mijn mooiste jeugdherinneringen: het was in Nijmegen en het was zomer. We waren met een hele groep kinderen, van wie ik alleen mijn kleine neefje Marcel kende, maar dat deed er niet toe. In onze nette bruiloftskleren speelden we eindeloos verstoppertje en klommen we in bomen, terwijl binnen de grote mensen aan het praten en drinken waren. Ik huilde toen ik weer mee naar huis moest.

Later kreeg de nicht vier kinderen. We kwamen er weleens. Ze hadden veel dieren, het was zo’n gezin waarin alles leek te kunnen. Waarin ook niet alles koek en ei was, maar nou net dat aspect ervan was zo heerlijk.

Terwijl ik er zit en naar de muziek van de uitvaart luister, besef ik dat ik heb geprobeerd mijn gezin vorm te geven met dit gezin als voorbeeld. Lekker veel kinderen, lekker veel ruimte, lekker veel buiten, lekker veel dieren.

Ik knik haar toe: dank je wel nicht en dat je moge rusten in vrede. Dank je wel voor mooie herinneringen en dat ik die uitgerekend nu voorgeschoteld krijg, in een tijd dat ik dacht dat alles alleen nog maar pijn deed.

Na Moederdag en de dag erna met de uitvaart moest ik een paar dagen bijkomen. Zo veel emoties door elkaar. Maar hee, ook mooie herinneringen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog