Toen was het stil

Karin

Karin beschrijft in haar bijzondere verhaal hoe groot en complex rouw kan zijn na de zelfdoding van je ex-partner, vader van je kind, grote liefde. Rouw om wat was en om wat niet mocht zijn.

Op 12 oktober 2011 werd er om kwart voor zes ‘s morgens aangebeld door de politie. Zij kwamen met het bericht dat de vader van mijn dochter overleden was. Doodsoorzaak: suicide. 

Het was alsof de wereld instortte. Mijn dochter sliep nog, wat moest ik doen, moest ik het de politie laten vertellen of zou ik het haar zelf vertellen? Wat was de beste manier om haar dit vreselijke bericht te brengen?
Hij had me wel verteld dat het niet goed met hem ging, dat hij leed onder het leven. Dat hij het gevoel had dat hij een enorm gewicht met zich meesleurde terwijl hij door de modder ploeterde. We waren al lang gescheiden, zij woonde om de twee weken bij haar vader en mij. We gingen ‘goed’ met elkaar om. Hij bleef eigenlijk altijd mijn grote liefde, die ik niet goed los kon laten en waarvoor ik, tot op heden, in ieder geval geen goede opvolger heb gevonden.  

Ik onderschatte zijn opmerkingen, had niet door hoe slecht het ging met hem. Hij vroeg of dochter de komende tijd bij mij kon blijven, omdat hij het niet op kon brengen voor haar te zorgen nu hij zoveel werk had aan zichzelf. Achteraf gezien is de vraag of dat zo’n goed idee was, als hij voor haar had moeten blijven zorgen, was het dan anders gelopen?  

Maar dit stuk schrijf ik niet voor haar of voor andere dochters of zonen. Het is wel duidelijk dat je als dochter waarvan haar vader zijn leven beëindigt mag treuren.
Maar als ex ligt dat anders. In die eerste periode van rauwe rouw, waarin ik het gevoel had dat mijn leven wankelde, moest ik aan de meeste mensen uitleggen wat maakte dat ik moest rouwen. Want hij was toch mijn ex? Hoezo moest ik rouwen?
Ik mocht mijn dochter helpen met het regelen van de uitvaart. Mijn dochter, die eigenlijk ook niet veel begreep van mijn diepe rouw.  

Het was fijn, dat ik dit heb mogen doen, dat we op een goede manier afscheid van hem hebben genomen. Dat we de mensen die dicht bij hem stonden hebben gevonden en dat zij erbij waren. Dat voor die mensen het volkomen logisch was dat ik het afscheid regelde.
Met foto’s van hem, uit zijn leven. Van de bitterzoete momenten, van de vrolijke en blije en stoere momenten. Een weergave van zijn leven.
En vertellen, over de man die hij was. Die man, met die witte en die zwarte wolf in zich. Die man die zo enthousiast, zo charmant, zo meeslepend kon zijn. Maar ook zo somber, zo zwart, zo gemeen, zo afstandelijk. En ik die geen idee had, in die tijd.  

In die tijd realiseerde ik me hoe we in een scheiding geen rituelen kennen. Geen ritueel van afscheid, geen respect voor wat goed was en closure van dat wat minder goed was.

Het is nu 11,5 jaar geleden. Het echte afscheid van hem en mij heb ik nog niet zolang geleden genomen. Na een tijd van wisselend intensieve therapie, veel cursussen en trainingen in persoonlijke ontwikkeling ben ik eindelijk zover dat ik hem de plaats kan geven die hij verdient in mijn leven: de innig geliefde vader van mijn dochter, wiens bijdrage nog zo gemist wordt. Mijn grote jeugdliefde, waarbij ik me zo veilig voelde. Maar ook die andere kant van die liefde, de onveiligheid, het op mijn tenen lopen om aan zijn verwachtingen te voldoen. Dat is voorbij.  

Het verdriet is zachter inmiddels, het doet niet meer zo hevig pijn. Maar soms zijn er momenten dat het weer zo hard scheurt, zo’n intens voelbaar verdriet. Mijn dochter heeft geen vader meer, er is  niemand meer die net zoveel van haar houdt als ik.  

 

3 Reacties

  1. Sonja Blijleven

    Wat heb je dit mooi verwoord. Ik herken er veel in. Vooral dat je niet weet waar je plek is als ex. En inderdaad je bent de enige ouder nog voor je dochter en ik voor mijn kinderen. Dus geen herinneringen meer kunnen delen aan vroeger.
    Dank je wel.

    Antwoord
  2. Marnel

    Ik heb helaas ook zelfdoding van mijn ex doorgemaakt
    Vader van mijn kind en het contact bleef altijd in stand
    Hij was 30 jaar van mijn leven waarvan 7 jaar als partner
    Ik stond er alleen voor met mijn vaak onbegrepen verdriet
    De datum van overlijden is toevallig (?!) op mijn verjaardag

    Antwoord
    • Karin

      Wat verschrikkelijk Marnel. Wens je liefs en warmte om je heen. Als je een keer wil praten: voel je vrij.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nicole
Nicole

Nicole maakte de geplande zelfdoding van haar broer mee. En merkte toen dat niemand haar kon bijstaan in haar rouw, omdat eigenlijk niemand hier ervaring mee lijkt te hebben.

Manuella
Manuella

Manuella zat in de tram toen ze het bericht kreeg dat er iets ernstigs aan de hand was met haar zoon.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ziekenhuis gang met ballon
Onze doden
Wolken boven een weg
Lichtheid
Harderwijk zonsopkomst
Walk into the light 2022
Free Stock photos by Vecteezy
Empathie van een deurklink
De kapotte ring
De ring van Bas
Hartjesballonnen
De winst van verlies
Het boek van Nicole
Nicole
Mitchell
Manuella
Foto van afstuderen
Het verhaal van Fiene
Het verhaal van Marie
Het verhaal van Vijf
Gastblog! Mijn moeder stapte uit het leven. Wat doet dat met mij?
Nicole
Nicole

Nicole maakte de geplande zelfdoding van haar broer mee. En merkte toen dat niemand haar kon bijstaan in haar rouw, omdat eigenlijk niemand hier ervaring mee lijkt te hebben.

Manuella
Manuella

Manuella zat in de tram toen ze het bericht kreeg dat er iets ernstigs aan de hand was met haar zoon.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ziekenhuis gang met ballon
Onze doden
Wolken boven een weg
Lichtheid
Harderwijk zonsopkomst
Walk into the light 2022
Free Stock photos by Vecteezy
Empathie van een deurklink
De kapotte ring
De ring van Bas
Hartjesballonnen
De winst van verlies
Het boek van Nicole
Nicole
Mitchell
Manuella
Foto van afstuderen
Het verhaal van Fiene
Het verhaal van Marie
Het verhaal van Vijf
Gastblog! Mijn moeder stapte uit het leven. Wat doet dat met mij?