Toen was het stil

Jong en stil

Het was aangenaam druk aan de kersttafel, terwijl er vanwege de coronamaatregelen maar twee mensen op bezoek waren.
Marie en Vijf zaten te kibbelen, zoals alleen zij dat kunnen. Jaap zat naast me en probeerde een gesprek te voeren met oma die aan de andere kant naast me zat, maar ik zat ertussen en die twee gastjes aan de overkant maakten best veel herrie.
Op de bank waarop Marie en Vijf zaten, lag aan de ene kant een hondje en aan de andere een kat. Er brandden kaarsjes, we hadden voor het eerst in jaren weer een kerstboom, we draaiden oude kerstmuziekjes.
Ik zuchtte vergenoegd, wat een geluk.
Ooit bleef het daar dan bij. Hooguit besefte je al zuchtend dat zo’n moment voorbijgaat.
Maar wat ik voelde borrelen, was steviger dan dat. Mijn zucht was er eentje van geluk, gemengd met angst. Wanneer gaat dit voorbij, wat hangt ons boven het hoofd?

Vandaag vond iemand me een doemdenker, iemand die op het ergste is voorbereid en die van het negatieve scenario uitgaat.
Misschien klopt dat wel. Ik heb me, na een paar klappen teveel, min of meer gewapend tegen de volgende dreun. Ik verheug me niet op het moment voordat het is aangebroken. Maar ik ben diep dankbaar voor alle liefde en warmte in mijn leven.
Alleen mensen die weten wat verlies is, zijn dankbaar voor wat ze hebben, las ik ooit eens. Ik weet niet of dat klopt, maar voor mij gaat dat dus wel op.

Kun je je dan überhaupt gelukkig voelen als je je kind verloor, en ook nog maar drie jaar geleden? Ja, kennelijk wel. De tijd is voorbij dat ik bij ieder fijn moment een felle pijnscheut door me heen voelde trekken, alsof mijn lichaam me er even aan moest herinneren dat er niks was om blij van te worden. Langzaam maar zeker heeft dit plaatsgemaakt voor een constante lichte ruis bij alles, als een pijn waarmee je leert leven, als een lichaamsdeel dat je wel voelt zitten, ook al weet je dat het weg is.
De pijnscheuten komen nu op heel andere momenten, als ik een jong gezinnetje zie bijvoorbeeld. Daar zit nu mijn pijn, bij de start van mijn gezin, bij de dromen die ik toen had en bij de wensen voor mijn toekomst. Ik zou het graag over willen doen, al is het maar om me dan vanaf dag één te concentreren op het redden van mijn kind.
Ach, en terwijl ik dat bedenk, besef ik dat we dan wel weer andere narigheid mee zouden maken. Je kunt het lot niet sturen. En ook al kon je dat wel, mijn leven overdoen kan sowieso niet.
Ik draag het wel, dit is mijn leven, dit verlies hoort daarbij. Vanaf het moment dat ik wist dat Bas dood was, wist ik ook dat ik dit verlies zou dragen. Ik was 51 jaar en ik had kennelijk al voldoende geïncasseerd om te weten dat ik zelfs dit allerzwaarste zou kunnen.

Maar stel nou, je bent geen 51 maar 15, en je verliest een dierbare aan zelfdoding. Je broer of zus, je vader of moeder, je beste vriend of partner, of iemand anders die dichtbij staat.
Dan weet je dus niet wat je overkomt. Je weet niet of je dit wel kunt dragen, sterker nog, het liefst draaide je je om en holde je weg uit deze shitzooi.
Met een beetje mazzel vind je thuis steun. Met meer pech is de rest van je familie ook in de rouw en is er weinig aandacht voor jouw verhaal.

En dan komt het moment dat je teruggaat naar school. Na een dag, of na een week, of na een paar weken. Het voelt alsof je een vreemd gebouw betreedt, met vreemde klasgenoten. Erger nog, zij doen ook alsof jij vreemd bent. Ze kijken je een beetje gek aan, of ze kijken juist van je weg. Het liefst zou je je gewoon onderdompelen in de groep, niet opvallen, doorgaan. Maar je hoofd werkt niet zoals het voorheen deed, je bent moe, snel geïrriteerd, al je zenuwen staan op scherp. Je klasgenoten maken zich druk om futiliteiten, jij voelt je 100 jaar ouder dan zij, je voelt je een alien.

Is dat wat jij voelt normaal? Komt het ooit weer goed? Hoe kom je hier in vredesnaam doorheen en is er iemand die begrijpt wat jij doormaakt?

Marie en Vijf moesten de hel die middelbare school heet door, vlak na de dood van hun broer. Er was weinig begrip van de schoolleiding. Op de ene school deden ze echt wel hun best, maar op de andere nauwelijks. Op de scholen was niet bekend dat er materialen zijn om de klas voor te lichten over rouw na zelfdoding. En de pubers in de klas deden maar wat, zoals pubers dat plegen te doen, als niemand hen even uitlegt hoe het wel zit.

Zelfs nu nog, nu Marie al een paar jaar studeert, loopt ze tegen de vooroordelen van toen op. Terwijl ze ruim een half jaar na de dood van Bas haar gymnasiumdiploma behaalde, door zich helemaal kapot te ploeteren, met nagenoeg geen ondersteuning van school, hadden haar klasgenoten bedacht dat ze haar diploma min of meer had gekregen. Omdat de docenten medelijden met haar hadden. Een niet-echt gymnasiumdiploma dus, een nepdiploma.
Pas onlangs kwam ze daarachter, toen ze een vriend van toen sprak, die meldde dat zij het toch maar ‘mooi makkelijk’ had gehad. En opnieuw doet het zeer. Zo te hebben gebikkeld om letterlijk niet om te vallen. En geen enkel besef daarvan, geen waardering, geen erkenning.

Het is maar een voorbeeld van iets waar jonge mensen tegenaan lopen als ze zoiets ingrijpends als de zelfgekozen dood van een geliefde meemaken. Maar ik kan zoveel voorbeelden geven. Er is te weinig kennis, te weinig inzicht ook, want uiteindelijk willen de meeste mensen echt wel het goede doen.

Vandaar de lancering van een nieuwe website. Op www.stilgeweest.nl vind je de verhalen van Marie en Vijf en binnenkort ook die van andere jonge nabestaanden. Maar ook links naar films en boeken, naar organisaties waar men hulp biedt en naar lotgenotencontact.
Daarnaast zijn er secties voor ouders/verzorgers, voor school en voor vrienden en bekenden. Zodat niemand die te maken krijgt met een jongere in de rouw nog kan zeggen dat ie er niks van snapt.

Geef het door, aan zoveel mogelijk jongeren, ouders en scholen. Want we zijn met zo ontzettend veel.
Ik heb opnieuw moeten ervaren dat ik gelukkig kan zijn, al zal dat nooit meer zonder enige reserve zijn. Mijn kinderen hebben nog een lange weg te gaan voordat ze de pijn uit hun jeugd voldoende hebben afgeschud om echt vrij te zijn.
Het is fijn om te ervaren dat je niet de enige bent. En dat je begrepen wordt.

7 Reacties

  1. Zomaar een moeder

    Indrukwekkend! Heel goed dat de site gelanceerd wordt…

    Antwoord
  2. Agnes

    Wat geweldig dat je dit hier plaatst. Mijn kids hebben gelukkig beide nu goede hulp. Maar voor mij als moeder is er toch altijd de angst of het genoeg is.. Want ja we kunnen als ouders, school, vrienden ook niet altijd weten wat er in die koppies speelt. Ik ga deze link sws delen met heel veel mensen, school, en ouders van vrienden van mijn jongste. Want ook de vrienden van mijn zoon vinden het heel erg moeilijk..

    Antwoord
    • Patti

      Dat is fijn, Agnes. Ik heb in mijn naaste omgeving gemerkt dat er echt weinig is voor jongeren met deze ervaringen en dat het dus ook voor de mensen om heen heen heel moeilijk is. Dus ik hoop van harte dat deze nieuwe website in een behoefte voorziet en mocht er meer nodig zijn, dan hoor ik dat graag.

      Antwoord
  3. Stephanie

    Patti, wat geweldig! Vorig jaar ergens was je bij mij en toen had je het er over. Dat je graag zo’n site wilde maken voor jongeren. En nu IS hij er gewoon! Had ik al gezegd hoe trots ik op je ben?
    X

    Antwoord
  4. Blijke

    Mij, duidelijk, warm verwoord. Ik ga hem delen

    Antwoord
    • Blijke

      Mij is mooi.

      Antwoord
  5. Carin Hafkamp

    Ik heb hem gedeeld op mijn Instagram en Facebookpagina en zal de link ook opnemen op mijn website.

    Ik ben verlies- en rouwcoach en als ik ergens bij kan helpen laat het me dan weten. Ik zou graag meer voor jongeren willen betekenen.

    Veel succes!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Roze fietsbel
Werkende moeder
binnenkant paraplu
Chagrijn
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje