Toen was het stil

Homoseksualiteit in Nuns

Er moet me iets van het hart.
Ik woon het grootste deel van mijn leven in Nunspeet. Groeide hier op, ging een aantal jaren weg en kwam met een gezin met kleine kinderen weer terug.
Ik hoor hier thuis. En ik ben geen lid van een kerk.
Dat laatste, dat vertel ik eigenlijk nooit. Op de een of andere manier deel je in Nunspeet niet graag dat je geen christen bent. Want het gros van de mensen hier is belijdend en praktiserend protestant.
Niks mis mee – als je het vervelend vindt omringd te zijn door mensen die in God geloven, moet je ergens anders gaan wonen, vind ik. En dat de winkels op zondag zijn gesloten, neem je dan maar voor lief. Om het gras te maaien zijn nog zes dagen van de week beschikbaar.
Ik voeg me in het grotere geheel, ik ben geïntegreerd, al vele jaren. En mijn kinderen zijn dat ook. Wij zijn een minderheid en zo gaat dat met minderheden.

Maar dan lees ik iets, een artikel uit 2018, over homoseksuele jongeren in Nunspeet en dat je die hier dus nauwelijks vindt – dat was mij in de loop der jaren ook al opgevallen ja. In dat artikel staat de uitspraak van een Nunspeetse jongere: ‘liever in de kist dan uit de kast’, en die uitspraak greep me naar de keel.
Want degene die dit zegt, zegt dus eigenlijk dat hij of zij nog liever doodgaat dan toe te moeten geven op mensen van hetzelfde geslacht te vallen.
Ik vind dat zo erg, ik moest ervan huilen.

Mijn oudste kind koos ooit voor die kist. Niet omdat hij niet uit de kast wilde komen, homoseksualiteit is in dit gezin geen issue. Je bent goed zoals je bent, je hoeft niet te veranderen. Helaas had hij genoeg andere, ernstige problemen om toch tot die verschrikkelijke, eenzame keus te komen. Ik mis hem elke dag, elk uur, elke minuut van mijn leven – ik ga door met leven maar mijn hele bestaan is doordrenkt van dit gemis.

En stel je nou voor, je groeit op, je lichaam wordt volwassen en je krijgt belangstelling voor de andere sekse, althans die zou je moeten krijgen. Maar je merkt dat je meer belangstelling hebt voor iemand van hetzelfde geslacht. Je voelt je verward, je bent anders. Je kunt er met niemand over praten, want om je heen beschouwt men mensen zoals jij als zondig en slecht.
Ik probeer me er een voorstelling van te maken, van die wanhoop, maar het lukt me niet. Ben altijd wel een buitenbeentje geweest, net een beetje anders dan de rest, maar er was tenminste niemand die me ervan beschuldigde slecht of zondig te zijn.

Het suïcidecijfer in de Noord-Veluwe is ontzettend hoog, het eennahoogste van Nederland zelfs. En waar de hoge sterftecijfers in nummer-één-regio Oost-Brabant vooral worden toegeschreven aan werkloosheid en drugsgebruik aldaar, zegt men over hier, bijna schouderophalend: ‘Ach ja, Biblebelt en homoseksualiteit, dat bijt elkaar hè.’
En ik denk: hoezo dan? Hoe kan het dat een gemeenschap dit toestaat, dat we er niet met z’n allen voor zorgen dat ook deze jongeren hun plekje op deze aarde vinden? Dat ze gewoon mogen zijn wie ze zijn, of zo je wilt: zoals God ze heeft gemaakt?

Ik vind het ook niet perse fijn om gay kinderen te hebben. Gay betekent vrolijk in het Engels, maar het staat dus ook voor alles behalve hetero, dus het hele lhbti-spectrum: homoseksueel, biseksueel, transseksueel, enzovoort. Het is verwarrend, het is veel, het is anders.
Nou is dat niet waar ik mee zit, nogmaals: mijn kinderen zijn goed zoals ze zijn, ik vind ze zelfs erg goed gelukt allemaal, zowel de gay als de hetero kinderen.
Waar voor mij het niet fijne in zit, is dat ik die geweldige kinderen een mooi leven gun. En in een omgeving waarin homoseksualiteit zozeer als niet-bestaand dan wel problematisch wordt beschouwd, loopt een gay kind zonder meer tegen grote problemen op. Discriminatie, niet mogen zijn en ieder geval niet mogen uitdragen wie je bent.

Is het niet hoog tijd – het is nu 2020 en het is toch al een gek jaar – dat de bewoners van Nunspeet ruimte gaan maken voor hun homoseksuele medemens en dan vooral voor hun homoseksuele kind?
Er wordt geschat dat zo’n 7 procent van de Nederlanders homoseksueel is, gay dus, met alle varianten die er mogelijk zijn. Op een bevolkingsaantal van 27.845, want zoveel inwoners telt Nunspeet nu ongeveer, zouden dat er 1888 zijn.
Er wonen in Nunspeet dus om en nabij de 1888 gay mensen.
Die hebben ervoor gekozen voor hun seksualiteit uit te komen, ik ken er een paar. Heel weinig.
Die hebben ervoor gekozen om het dorp te verlaten, zo deden mijn kinderen dat.
Die hebben ervoor gekozen om hun seksualiteit te onderdrukken en zijn getrouwd met een persoon van het andere geslacht.
Die hebben ervoor gekozen om liever dood te gaan dan de andere opties te ondergaan.
Ik heb geen idee hoeveel Nunspeters ervoor hebben gekozen om te doen alsof ze wel hetero zijn, of hebben gekozen voor de dood. Maar ik ken verrassend weinig openlijk homoseksuele mensen hier dus ik verwacht dat het er best veel zullen zijn. De suïcidecijfers spreken voor zich, ook nog.

Ik vind dat onaanvaardbaar. Nunspeet is een geweldige plek, met lieve mensen. Nunspeters zijn recht door zee, hardwerkend en ondernemend en hebben de droogste humor van heel Nederland.
Ik heb me hier als niet-christelijke minderheid altijd welkom gevoeld, gewoon Nunspeter onder de Nunspeters, met oké, wat aanpassingen, maar ik ben nog steeds ik.
Laat er alsjeblieft ruimte zijn voor die andere – wat meer omstreden – minderheid. Laat onze kinderen zichzelf mogen zijn.
Een kind verliezen aan een zelfgekozen dood is verschrikkelijk, daar kan ik dus helaas over meepraten. Als we dat kunnen voorkomen door in ieder geval deze groep de ruimte te geven zichzelf te zijn, dan hebben we wellicht een groot aantal mooie jonge levens gered.

13 Reacties

  1. Lisanne Becker

    Heel mooi geschreven! En terecht.

    Antwoord
    • Patti

      Wat lief, Lisanne, dank je wel!

      Antwoord
  2. Maurice Bos

    Het blijft spijtig dat dit nog steeds geschreven moet worden om verandering te brengen, maar het is eenmaal nodig. Hopelijk inspireert deze tekst sommigen, erg mooi geschreven!

    Antwoord
    • Patti

      Ik merkte dat ik het zelf normaal was gaan vinden dat die dingen in een dorp als dit nou eenmaal zo zijn. Maar het is nooit normaal als mensen niet zichzelf mogen zijn, dus het was goed om mijzelf daar ook van bewust te zijn.

      Antwoord
  3. Ingrid

    Uit m’n hart gegrepen , zo een waar verhaal , laten we hopen dat onze burgervader een keer de regenboogvlag wil ontvangen

    Antwoord
    • Patti

      Fijn dat je je erin kunt vinden en ja, er is nog een hoop werk te verzetten.
      Maar die vlag nam hij aan, lees ik, hij hangt hem alleen niet op…

      Antwoord
      • linda

        Mijn vader woont 20 jaar in Putten ik vind dat hij erg veranderd is. Depressie is bijvoorbeeld een groot taboe woord. Ik doe altijd alsof ik heel blij ben als ik
        Hem spreek.

        groetjes Linda

        Antwoord
    • Kitty

      Wat heb je dit weer prachtig geschreven Patti! Onvoorstelbaar dat in 2020 er nog steeds mensen zijn die homoseksualiteit veroordelen. Ik kom zelf niet zo vaak meer in de kerk maar in onze kerk zijn homoseksuele paren getrouwd en wanneer zij dat vanuit de kerk niet zouden accepteren zou ik er geen voet meer binnen zetten. Hoe kun je leven in naam van god als je mensen buiten sluit? Ik hoop zo dat veel mensen uit Nunspeet en omgeving je artikel mogen lezen en dat er steeds meer ogen (en harten)worden geopend.

      Antwoord
      • Patti

        Dank je wel Kitty. Fijn dat het bij jou in de kerk goed is geregeld allemaal.

        Antwoord
      • Martine

        Herkenbaar. Wel niet in Nunspeet, maar wel in christelijk Nederland. Je blijft een worsteling. Een waar mijn man niet mee om kon gaan.

        Antwoord
        • Patti

          Martine, wat afschuwelijk om te lezen.

          Antwoord
  4. Annet van Ballegooijen

    Hallo Patti,

    Wat bijzonder mooi onder woorden gebracht. Dank daarvoor. Zelf ben ik een moeder van 3 zoons, waarvan de oudste homo is. Het is zo erg dat ze juist door christenen vaak aan de kant worden gezet, in het hokje zondig worden geplaatst. Ik heb besloten van mijn zoon te houden zoals hij is. Het hele proces deel ik in blogs. Het helpt mij en ik hoop ook anderen ook zelf uit de kast te komen. Ook jouw artikel is inspirerend en motiveert me om door te blijven schrijven.

    Hartelijke groet, Annet

    Antwoord
    • Patti

      Wat bijzonder, Annet, om je eigen proces op deze manier te verwoorden. Ik hoop van harte dat die blogs goed gelezen worden, al help je maar één jongere zich goed te voelen over zichzelf, dan al was het niet voor niets.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Dr. Lucy Hone
Resilience
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Dr. Lucy Hone
Resilience
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos