Toen was het stil

Gedicht voor mijn kind

Na 1000 slapeloze nachten zei je mama.
Je knuistje in mijn hand,
De held in mij wakker gekust
Door jouw kleverige toet.
Honger, oorlog, pesterijen,
Niets zou jou ooit deren.

Argeloos stapte je je stapjes,
Verwonderd keek je om je heen.
Dolend op andermans planeet.
Doof vragend en blind zoekend,
Verpletterend vervreemd,
Naakt in al je verwarring.

Ik liep met je mee
Troonde je mee
Sleepte je mee
Kom, we moeten verder
Hier woon je
Hier ben je thuis
Hier horen wij.

Tot je je losrukte, langzaam wegebde.
Ik smeekte je: blijf maar hier,
Jij hoort bij ons en wij bij jou.
Ik beschermde je
Tegen honger, oorlog, pesterijen,
Maar niet tegen jezelf.

1000 slapeloze nachten zijn niet genoeg.
Want hoe kan ik ooit doen alsof
Jij er niet ooit zozeer wel was,
Hoe kan ik ooit rondkijken
En niet zien dat jij er niet bent,
Hoe kan ik ooit nog opstaan.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd