Toen was het stil

Gedicht voor mijn kind

Na 1000 slapeloze nachten zei je mama.
Je knuistje in mijn hand,
De held in mij wakker gekust
Door jouw kleverige toet.
Honger, oorlog, pesterijen,
Niets zou jou ooit deren.

Argeloos stapte je je stapjes,
Verwonderd keek je om je heen.
Dolend op andermans planeet.
Doof vragend en blind zoekend,
Verpletterend vervreemd,
Naakt in al je verwarring.

Ik liep met je mee
Troonde je mee
Sleepte je mee
Kom, we moeten verder
Hier woon je
Hier ben je thuis
Hier horen wij.

Tot je je losrukte, langzaam wegebde.
Ik smeekte je: blijf maar hier,
Jij hoort bij ons en wij bij jou.
Ik beschermde je
Tegen honger, oorlog, pesterijen,
Maar niet tegen jezelf.

1000 slapeloze nachten zijn niet genoeg.
Want hoe kan ik ooit doen alsof
Jij er niet ooit zozeer wel was,
Hoe kan ik ooit rondkijken
En niet zien dat jij er niet bent,
Hoe kan ik ooit nog opstaan.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Rouwpakketje
Rouwpakketje

Je kunt pakketjes kopen, met daarin ook oefeningen voor rouwenden. Ik kan me daar dus niks bij voorstellen.

Lesje rouw
Lesje rouw

Een vriendin belde mij. Ze had net haar vader begraven en was erg verdrietig. Hij was plotseling overleden, ze had geen afscheid kunnen nemen. En hij was erg belangrijk voor haar geweest.
Ze vertelde dat ze moe is en boos en ze heeft last van schuldgevoelens en ze moet zoveel. 
Ik antwoordde dat alle gevoelens bij rouw horen: verdriet, boosheid, angst en ook plezier. Dat laatste kon niet, antwoordde ze, want daar zou ze zich schuldig over voelen.
Ho, dacht ik, dat kan wel. Alles wat je voelt is oké.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Brieven
Rouwpakketje
Verdriet
Lesje rouw
Uitvaart
Sterrenhemel
Razen
Ma op reis met koffers
Mama
No trespassing
Nederigheid
Rouwpakketje
Rouwpakketje

Je kunt pakketjes kopen, met daarin ook oefeningen voor rouwenden. Ik kan me daar dus niks bij voorstellen.

Lesje rouw
Lesje rouw

Een vriendin belde mij. Ze had net haar vader begraven en was erg verdrietig. Hij was plotseling overleden, ze had geen afscheid kunnen nemen. En hij was erg belangrijk voor haar geweest.
Ze vertelde dat ze moe is en boos en ze heeft last van schuldgevoelens en ze moet zoveel. 
Ik antwoordde dat alle gevoelens bij rouw horen: verdriet, boosheid, angst en ook plezier. Dat laatste kon niet, antwoordde ze, want daar zou ze zich schuldig over voelen.
Ho, dacht ik, dat kan wel. Alles wat je voelt is oké.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Brieven
Rouwpakketje
Verdriet
Lesje rouw
Uitvaart
Sterrenhemel
Razen
Ma op reis met koffers
Mama
No trespassing
Nederigheid