Toen was het stil

En hoe deed ie ‘t dan?

Van veel kanten krijg ik te horen:’ Wat fijn dat je het onderwerp zelfdoding wat uit de taboesfeer haalt.’

Ik herken dat niet zo. Die taboes, bedoel ik. Misschien heb ik daarvoor al te lang en te vaak te maken gehad met suïcides in mijn omgeving. Alles is hier bespreekbaar, althans dat denk ik wel. We mijden geen enkel onderwerp, hebben zelf het graf ingericht, kijken samen naar foto’s en halen herinneringen op.

De buitenwereld ziet dat vaak anders. Mensen durven me vaak niet rechtstreeks te vragen hoe het met me gaat bijvoorbeeld. Maar ook het onderwerp ‘hoe heeft hij het gedaan dan?’ wordt en werd angstvallig gemeden.

Die eerste weken na Bas’ dood waren er bekenden van bekenden die aan hun bekenden (volg je het nog?) vroegen:’ Hóé heeft die jongen zijn leven beëindigd?’

Een vriendin van mij reageerde daar als door een angel gestoken op:’ Dat gaat je níks aan.’

We hadden het daar ook wel over. Dat er mensen zijn die belangstelling hebben en dat er mensen zijn die nieuwsgierig zijn. Naar aanleiding van zo’n gebeurtenis ontstaan er dus zomaar twee groepen. De belangstellenden, die komen wat brengen, de nieuwsgierigen komen wat halen. De eerste groep mag natúúrlijk weten hoe Bas zijn leven beëindigde, de tweede gaat het geen bips aan.

Best een vreemde ontwikkeling, ik weet ook niet of ik daar zelf een rol in speelde.

Want bij alles wat ik deel, denk ik in de eerste plaats: wat zou Bas hier zelf van gevonden hebben? Deze aandacht rond zijn overlijden zou hij fantastisch hebben gevonden, Bas hield van aandacht. Dus dat zit wel goed. Zijn beweegredenen echter, voor zover ik daar zelf van op de hoogte ben, zijn volledig privé. Die deel ik dus niet.

Maar zou hij het erg hebben gevonden als iedereen wist op welke wijze hij zijn leven beëindigde? Ik denk het eigenlijk niet.

Waar zit ‘m dan die lading in? In het beschrijven van de gebeurtenis, het lichamelijke?

Ik weet nog goed dat ik vele jaren geleden met een paard een hindernis in zeilde. Kon goed paardrijden, maar kon niet goed op hindernissen toe rijden (ik kan geen diepte zien, maar dat wist ik toen nog niet) en dat werd ons bijna fataal. Ik heb daar een blijvende handicap aan overgehouden, niet leuk, best pijnlijk ook. Maar als je me vraagt naar dat ongeluk, leg ik je graag in detail uit wat er gebeurde. Geen probleem.

Zit de lading dan in de dood die erop volgt? Hm.

Mijn vader hing een jaar of wat geleden een daklijst op, stond daartoe op een trapje, viel daaraf, op zijn hoofd en een paar uur later was hij dood. Hij was 90, stierf in het harnas, een mooie dood. Ik vertel daar graag over. En ik niet alleen, de andere nabestaanden ook.

Is het dan wellicht het geweld dat iemand zichzelf aandoet? Dat vind ik zelf namelijk ook heel pijnlijk. Zichzelf beschadigende, laat staan zichzelf dodende mensen, jongeren, kinderen – het is zo ontzettend verdrietig dat zij ertoe kwamen. Het perfecte lijf dat ik ooit baarde aan zoveel geweld blootstellen, het is voor mij ondenkbaar en nauwelijks invoelbaar. Maar is het daarmee ook onbespreekbaar?

Tegelijk merk ik dat ik ook nu niet meld hoe Bas zijn leven beëindigde. Want misschien schrikken mensen daar wel van.

Terwijl, er is echt maar een beperkte range aan mogelijkheden om uit het leven te stappen en ze zijn allemaal afschuwelijk. Je hebt niet veel voorstellingsvermogen nodig om zelf te kunnen bedenken wat hij dan precies heeft gedaan.

Of misschien, ja misschien is dat het wel, is het toch nog een laatste stukje privé van Bas. Is het gewoon te intiem om zomaar te beschrijven wat hij zichzelf aandeed.

Foto: Dorian Pellumbi on Reshot

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas
Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas