Toen was het stil

Een stukje van jezelf

Een mooi stuk in de Volkskrant, over de verandering die je door een groot verlies doormaakt. Rouw is niet iets wat voorbij gaat, het vormt je tot wie je uiteindelijk gaat zijn. Je rouwt dus niet alleen om het verlies van die ander, maar ook om het stukje van jezelf dat je verliest. https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/als-we-rouwen-rouwen-we-om-het-verlies-van-de-ander-en-om-het-verlies-van-een-deel-van-onszelf~bc24a3c0/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

Opvallend dat dit stuk net verscheen op het moment dat ik verschillende mensen probeerde uit te leggen waar ik nu zo’n moeite mee heb, namelijk ‘dat Bas nooit meer niet meer niet hier gaat zijn’.

Ja, je leest het goed, er staat een driedubbele ontkenning. Zo moeilijk is het om uit te leggen.

Het volledige besef dat Bas er niet meer is en dat hij ook nooit meer terugkomt, dat is langzaam maar zeker ingedaald. Soms komt het besef midden in een gesprek bovendrijven en dan praat ik onbewogen door, alsof ik niet ter plekke mijn hoofd tegen de muur zou willen bonken om die plotseling opkomende pijn er met alle kracht uit te rammen. Ik praat gewoon door, luchtig, kan zelfs een grapje maken, ik ga volledig aan het gevoel voorbij en dat is prima. Het voelt voor mijzelf niet fijn om het steeds maar toe te laten. Het komt namelijk toch wel.

Afgelopen week was ik met Jaap in Valencia en in de kathedraal daar stak ik een kaarsje voor Bas op. Geen idee bij welke heilige, daar vergeet ik dan weer naar te kijken. Ik ben helemaal niet katholiek, maar ik weet dat Bas het kaarsje op prijs zou hebben gesteld. Bovendien voelt het toch een klein beetje als een boodschap naar boven: we denken aan hem, pas maar goed op hem.

Sinds 2012 steken we kaarsjes op voor de toen net overleden moeder van Rosa, steeds als Rosa met ons mee is op vakanties of uitstapjes en Rosa is altijd met ons mee op vakanties en uitstapjes. Sinds januari 2018, toen we in een kerkje in Mariestad Zweden waren, steken we er dus twee op, eentje voor de moeder van Rosa en eentje voor Bas.

De handeling zelf doet me niet zoveel. Ik steek het kaarsje op, kijk tevreden hoe het vlammetje flakkert tussen de andere, maak er een foto van en ga de rest van de kathedraal bekijken.

Pas toen we later die dag naar huis vlogen, kreeg ik het te kwaad. Het vliegtuig begon te taxiën en op dat moment voelde het heel sterk alsof ik Bas daar achterliet. Opeens zat ik te snikken, ik had hem even als dichtbij gevoeld en nu was hij zo ver weg. Ik had uit het vliegtuig willen stappen om te terug te hollen naar … ja, ik weet niet waarnaar.

Jaap vroeg me wat er aan de hand was. Ik trok een schouder op en schudde m’n hoofd: ‘Gewoon, hetzelfde.’

Jaap knikte en ging door met wat hij aan het doen was. Hetzelfde, ja, dat is bekend. Wat moet je er nog over zeggen?

Het slaat onverwachts toe, steeds weer.

Eerder die week liep ik naar de supermarkt die twee straten bij mijn huis vandaan ligt, toen ik een meter of 10 voor me uit in de straat die ik naderde een skelter voorbij zag komen. Een grote blauw met rode skelter met aanhangwagen en een jongetje achter het stuur. Gebiologeerd bekeek ik het geheel, terwijl ik dichterbij kwam en hij steeds verder bij me vandaan reed. Gelukkig wonen we op de Veluwe, zodat de jongen gegeneerd voor zich keek, in plaats van me een grote mond te geven, wat hij als hij grotestadsbewoner was geweest vast zou hebben gedaan.

Want ik staarde echt onbehoorlijk lang, volledig geconcentreerd. Als hij dichtbij was geweest, had ik hem misschien wel een aai over zijn bol gegeven.

Bas had precies zo’n skelter, toen hij op de basisschool zat. En hij was er altijd mee onderweg, samen met zijn vriendje Sam, die een grote gele skelter had. Spelen, spulletjes vervoeren, kleine broer Vijf meenemen, de hond uitlaten, van alles deed hij ermee. Toen hij iets groter was, mocht hij er het oud glas mee wegbrengen en de opbrengst van het statiegeld was dan voor hem.

Toen Bas eruit gegroeid was, nam Vijf de skelter over, maar die deed er niet echt veel mee, zodat we hem maar gauw verkochten. Dus het bleef vooral iets wat bij Bas hoorde. En bij de herinnering aan Bas.

Weemoedig staarde ik de kleine jongen na. Gelukkig maar dat hij niet zo dichtbij kwam, dit was gewoon een vreemde jongen, die ik stuipen op het lijf zou hebben gejaagd met mijn hand op z’n bol.

En ik liep door naar de supermarkt, waar ik gewoon mijn boodschappen deed en deze ook gewoon afrekende. Misschien nog wat waziger dan ik normaal al ben, maar dat valt niemand meer op.

Maar ik besefte dat ik deze en nog zo heel veel meer herinneringen bij me draag, hopelijk voor altijd. Dat die herinneringen tegelijk pijnlijk en fijn zijn.

Ach kleine Bas, wat was je lief en enthousiast en uitbundig.

Ach grote Bas, wat had je het moeilijk en wat had ik het vaak moeilijk met jou.

Ach dode Bas, wat mis ik je.

Allemaal tegelijk, voor altijd. Alsof hij voor altijd een stoel naast me inneemt, mijn zoon die 20 jaar deel uitmaakte van mijn leven en die sinds hij niet meer leeft nog veel meer deel uitmaakt van mijn leven.

Ja, er is een stuk van mij weg, een stuk dat ondanks alle pijn die ik eerder al kende toch nog een zekere onbevangenheid bevatte. Blijdschap die niet meteen wordt gelardeerd met pijn. De trots op mijn gezin die niet meteen wordt gevolgd door het besef dat het gezin niet meer compleet is. Diepe liefde die niet steeds is doorweven met gemis.

Er is iets wat ik altijd bij me zal dragen. Altijd zal ik weten dat hij er was en dat hij er niet meer is.

Ik besef ‘dat Bas nooit meer niet meer niet hier gaat zijn’.

En ik neem afscheid van mijzelf zoals ik was.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas
Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas