Toen was het stil

Doelloos

Hier in huis zijn we gewend aan de stilte. Ik kan me niet concentreren met een radio aan, dus je hoort alleen maar muziek als ik niks hoef. En ik moet meestal wel wat.
Dat laatste is een groot geluk, merk ik, nu we met het hele land in afzondering leven. Ik verveel me nooit, heb altijd wel 1000 dingen die ik nog wil, kan of moet doen. De zegen van een creatieve geest, denk ik.
Maar ook voor ons is het nu lastig aan het worden. Niet omdat het stil is dus, maar omdat er niets is om naar uit te kijken.
De afgelopen twee jaar heb ik me op de been weten te houden met het vooruitzicht mijn partner weer te zien, een etentje met vrienden te hebben, een concert, een museumbezoek, een verjaardag. Hoe rot ik me ook voelde, ik had altijd een doel, iets wat de dag van vandaag minder belangrijk maakte en dus sneller deed voorbijgaan. De tijd glipte steeds als fijn zand tussen mijn vingers door en dat vond ik prima.
Want het nu deed zeer. Het nu doet zeer.

We merkten het gisteren opeens. Op het journaal was een meisje te zien dat vlogt als Anne Frank. Leuk idee, leuk meisje.
Ik vertel Marie bijna tussen neus en lippen door hoe Anne en haar zus overleden, destijds in Bergen-Belsen. Nog maar een paar dagen geleden las ik ‘ ’t Hooge Nest’ uit, een boek over joodse verzetsstrijders in de oorlog, waarin dat einde van Anne en haar zus ook wordt beschreven. Al die dagen nog verkeer ik in de sfeer van het boek. Prachtig, hartverscheurend en ja, dus duidelijk meeslepend.
Marie moet ervan huilen. En ik snik opeens mee. Vijf zie ik verbaasd naar ons kijken: waarom zitten ze nou te huilen, terwijl we toch allang weten dat Anne daar dood is gegaan?
Ik besef dat onze zenuwen opnieuw bloot zijn komen te liggen. We hebben niets meer om naar uit te kijken. Niets om naartoe te werken. Niets om deze dag en de komende dagen sneller te doen passeren. Voor het eerst in lange tijd hebben we alleen het nu. En ons drieën om dat nu wat draaglijker te maken.

We hebben het best goed hoor, we kunnen goed met elkaar. Vijf loopt geregeld te mopperen dat inbellen op zijn schoollessen niet lukt, of dat een docent niet bereikbaar is. Daarnaast mist hij zijn vriendin als een malle.
Marie moppert dat ze juist zo weinig les en ondersteuning krijgt, betaalt ze daar nou al dat collegegeld voor?
Maar verder loopt het allemaal wel lekker. Zaterdag hebben we gezamenlijk de tuin omgespit. Marie doet boodschappen voor oma. Ik ga gewoon mijn gang in en rond huis.
En ik bedenk me hoe het zou zijn als Bas erbij was geweest. Niet best. Bas kon niet zo lang bij ons zijn, zonder uit elkaar te ploffen van ergernis en stress. Of zou hij juist nu ook tot rust zijn gekomen, nu zo’n beetje alle stress van de buitenwereld is verdwenen?
We zullen het nooit weten. Ik weet wel dat ik alles op alles zou hebben gezet het hem en de rest van ons naar de zin te maken. Desnoods hadden we plek gemaakt in de garage, zodat hij zich echt zou hebben kunnen terugtrekken.
Dit allemaal te overdenken maakt me verdrietig. Wat had ik die zorgen er graag bij gehad. Wat zijn we opnieuw, nog steeds, incompleet.

Er zijn kleine momenten om naar uit te kijken. Bijvoorbeeld een beeldbelafspraak met mijn docent van de academie; ik zal toch echt iets moeten laten zien dan. Ook mijzelf. Mijn haar ziet er vreemd oranje uit, na een mislukte kleurspoeling, maar niemand die het ziet. Ieder nadeel ‘heb ze’ voordeel (J. Cruyff). En ik moet maar eens wat anders aantrekken dan m’n joggingbroek, die ik zo graag draag dat ik hem steeds gretig van de waslijn gris en klammig aantrek. Je kunt me uittekenen in die kleren – en nee, dat kun je dus niet want je ziet me niet. Niemand ziet me, behalve mijn kinderen en soms mijn partner.
Ben dankbaar voor dit gezelschap van dierbare mensen en dieren, er zijn nu zoveel mensen die het moeten rooien zonder.
Maar er is te weinig doel en te weinig reuring om me echt blij te voelen. Bovendien belet de permanente dreiging van de akelige ziekte me om lekker rustig te slapen.
Ik ben ook blij dat ik niet net vers in de rouw ben. Stel je toch voor dat je volledig op jezelf wordt teruggeworpen terwijl je de mensen om je heen zo hard nodig hebt. In Nederland sterven ongeveer 150.000 mensen per jaar – er zijn ongetwijfeld een heleboel mensen die dit nu doormaken.
Relativeren, daar ben ik goed in, ook maar gelukkig. Het verdriet is er niet minder om, ik lijk Bas de laatste weken meer te missen dan ooit.
Vooral als ik terugdenk aan Bas en Marie die samen buiten speelden. Bij het omspitten van de tuin kwamen de herinneringen in de vorm van knikkers en zandbakvormpjes letterlijk bovendrijven. Herinneringen, wanneer worden ze weer gewoon mooi, in plaats van door mijn lijf snerpend?

Ik weiger te bezwijken aan de door mij zo geliefde stilte. Dus ik tuinier. Schilder. Schrijf. Lees. Kook lekker en gezond. Probeer fatsoenlijke nachtrust te scoren. Houd de stand van zaken bij rond corona. En probeer niet al te boos te zijn op mensen die zich niet aan de nieuwe leefregels houden.
Gisteren liep ik met de hond in het bos en bedacht me dat het leek of de pleuris was uitgebroken. En toen dat de pleuris (ontsteking aan het borstvlies) natuurlijk ook gewoon is uitgebroken.
Het was heel druk en mensen hielden zich massaal niet aan de regels van het bos. Er was een gezin met kinderen aan het klimmen achter de bordjes ‘beschermd natuurgebied’, er galoppeerden meisjes op paarden langs op het voetpad, er liepen honden los.
Ik hield m’n mond, met enige moeite, totdat ik een groepje pubers bezig zag met het vernielen van bomen. Opeens was het genoeg, ik draaide me om, liep erop af en vroeg luid en duidelijk of ze helemaal van de ratten besnuffeld waren om hier de mooie natuur te vernielen.
Stil keken ze me aan, en ook toen ik me boos omdraaide en wegliep, bleven ze stil. Ik heb vast een heftige indruk gemaakt: een grote middelbare vrouw met raar haar, tattoos en een lelijke joggingbroek die tegen je staat te schreeuwen terwijl je eindelijk eens wat leuks aan het doen bent.
Ik geloof dat ik voorlopig maar beter in m’n eigen stilte kan blijven.

2 Reacties

  1. Suzanne

    Ik lees het met herkenning. Je schrijft het zo helder op. Dit nu dat zeer doet. Dankjewel en veel liefs

    Antwoord
    • Patti

      Ja het nu blijft maar zeer doen hè? Liefs voor jou, Suzanne. x

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg