Toen was het stil

De winst van verlies

Op de een of andere manier krijg ik het niet uit m’n toetsenbord deze keer. Ik zit al een hele tijd naar een leeg scherm te kijken. Terwijl het normaal, als het zo borrelt in mij, in een vloek en een zucht uit m’n vingers rolt.
Ik ben zwaar filosofisch vanochtend, in het besef dat iedereen te dragen heeft wat ie te dragen heeft.
Het helpt om te besluiten dat dan ook te doen, dat dragen. Het helpt om te besluiten dat je dat kunt. Het hielp en helpt mij om te dragen wat ik dragen moet.
En dat geef ik graag mee aan anderen.

Aankomend najaar is het alweer vijf jaar geleden dat Bas overleed. Ik voel daar enige paniek bij, steeds weer als ik eraan denk. Vijf jaar is voor mijn gevoel heel lang geleden en ik merk dat ik bang ben hem nog meer kwijt te raken dan ik al deed. Alsof hij verder wegdrijft. Alsof ik vergeet hoe hij klonk. Alsof hij geen deel meer uitmaakt van ons gezin. Alsof hij er nooit is geweest.
De tranen wellen op als ik dit allemaal bedenk. Echt, nooit van mijn leven dat ik Bas ga vergeten. Hoe hij eruitzag, klonk, grapjes maakte, lompe opmerkingen maakte, een halve kilo kaas op één boterham propte, een sigaretje rookte in de tuin, met zijn koptelefoon op, lezend en schrijvend in zijn telefoon, met zijn blonde paardenstaart in zijn jongensnek, een krul achteloos op zijn voorhoofd bungelend.
Mijn in en in lieve, lompe, ingewikkelde, lawaaiige Bas. Mijn eerste grote liefde, degene die me deed voelen dat onvoorwaardelijk houden van je hele hart vult totdat het bijna uit elkaar barst van liefde.
Nee, natuurlijk raak ik dat niet kwijt.
In de tussentijd gooi ik wel spullen van hem weg. Want mijn huis staat veel te vol met spullen van mijn vader en mijn moeder en Bas. Alsof ik ze met al die spullen nog een beetje bij me kan houden. Maar ook alsof ik hun nagedachtenis bezoedel door hun dierbare spullen weg te gooien. 

Mijn huis raakt op orde. Vijf vertrok vorige week naar een eigen plek, samen met zijn vriendin.
En ook al gun ik hen die plek van harte en ben ik blij dat ze het zo goed hebben samen, het deed veel pijn om hem te laten gaan. Kennelijk kan dat naast elkaar bestaan.
Mijn baby, net 18 nog maar, en dan gaan samenwonen. Als hij gewoon op een studentenkamer was gaan zitten, had ik er minder moeite mee gehad, denk ik – op de een of andere manier is dit echter, definitiever. Hij is 18 en heeft zijn eigen huishouden.
Maar uiteindelijk gaat het erom dat ik hem loslaat. En met hem mijn zorgende moederrol. En met hem mijn gezin.
Ooit woonden we hier met zijn vijven. Nu woon ik hier alleen. Dat is verlies. Dat is afscheid nemen. Als ik ‘s avonds merk dat ik onwillekeurig zit te wachten totdat Vijf hier binnenstapt, knijpt mijn hart even samen. Ik voel een lichte paniek zelfs. Hij komt niet thuis, ik ben alleen.
Het duurde een dag voordat ik besefte dat dit de paniek is die ik voelde na mijn scheiding. Toen ik ook nog – onwillekeurig – wachtte totdat mijn man weer thuis zou komen. Maar hij kwam niet. Die eerste kerst alleen, want de kinderen waren bij hun vader. En vrienden vierden allemaal kerst met hun familie. Ik heb in die tijd genoeg gehuild voor een heel mensenleven.
Het heeft wel een jaar geduurd voordat ik mijn ‘kindvrije’ weekends begon te waarderen als tijd voor mijzelf. Want buiten die weekends zorgde ik dus opeens in mijn eentje voor drie kleine kinderen – Vijf was nog maar een jaar oud toen zijn vader vertrok.

En misschien is het wel daarom dat ik nu zo snel schakel naar de voordelen van geen kind meer in huis. Geen puber in huis betekent geen zooi door het hele huis verspreid, geen vuile sokken in de huiskamer, geen keuken vol met vieze vaat – want op de een of andere manier is een vaatwasser een heel ingewikkeld apparaat voor pubers. Ik hoef met niemand meer rekening te houden bij het maken van afspraken, ik hoef ook niet meer de afspraken van de puber in mijn agenda te noteren want hij is zelf verantwoordelijk voor het nakomen ervan.
Het is vrijheid. Soort van.
‘Freedom’s just another word for nothing left to lose,’ zong Janis Joplin ooit. En zo vrij wil ik nooit zijn. Ik blijf hun moeder, ook al wonen ze elders, ook al is hij dood. Ik blijf verbonden, ik blijf de liefde voelen, die gaat nooit meer weg.
Ik heb intussen meer tranen vergoten dan ik wist dat ik had. En iedere traan schiep ruimte. 

Daarom heb ik ook zo’n moeite met mensen die positief denken propageren. Met positief denken schuif je de tranen aan de kant, om plaats te maken voor helende gedachten.
Nee, laat het er maar zijn. Je verdriet wordt niet minder als je er niet aan denkt. Houd je verdriet maar bij je, ik zou bijna zeggen ‘koester het’. Doorvoel hoeveel pijn het doet.
Mijn ervaring is dat mijn geest me beschermde tegen teveel pijn. Die eerste maanden verkeerde ik in een soort mist, de pijn sijpelde daar stukje bij beetje doorheen. Ik functioneerde maar half in die tijd, alsof ik op een reservestand was gezet. En stukje bij beetje mijn verlies doorvoelen, dat ging en gaat wel. Ik ben misschien wat emotioneler dan een ander. Maar ik geloof dat ik dat daarvoor ook al was.
Ik houd mijn doden dichtbij me, ik ben dankbaar voor alle liefde in mijn leven. En dat is dan toch nog een positieve gedachte. Alleen, een positieve gedachte is pas helend als je de pijn óók accepteert. Geen liefde zonder pijn, geen pijn zonder liefde. Pijn is de tol die je betaalt voor zoveel liefde.

Ik ben trots op mijn kleine grote Vijf, die dit toch maar weer allemaal flikt. Net zoals ik trots ben op zijn zus, die haar pijn met open vizier tegemoet treedt en die zo zuiver haar eigen pad bewandelt.
Soms doet verlies je beseffen hoeveel je hebt gewonnen.

6 Reacties

  1. Sigi

    Heel mooi geschreven Patti, en ook passages die heel herkenbaar zijn.
    Omarm je geliefden hier en koester de momenten met de mensen boven ons…of waar ze zijn. Knuf.

    Antwoord
    • Patti

      Ja, ook vooral hier beneden niet vergeten, Sigi. X

      Antwoord
  2. Colly

    Raak weer, Patti. Wat een mooi blog. Rouw is de keerzijde van de liefde die je hebt mogen omarmen. Zonder die liefde nooit zoveel verdriet om het gemis. Je mag absoluut trots zijn op al je kinderen. Stuk voor stuk heel krachtige, bijzondere en lieve persoonlijkheden.

    Antwoord
    • Patti

      Zo eens, Colly, wat een mooie mensen zijn het.

      Antwoord
  3. Henriette Koks

    Herkenbaar Patti … verlies dragen en tegelijkertijd kracht krijgen.
    Fijn weekend
    Groet Henriette

    Antwoord
    • Patti

      Jij ook Henriette.

      Antwoord

Laat een reactie achter voor Sigi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het verhaal van Fiene
Het verhaal van Fiene

Fiene verloor zelf haar man en wil nu graag iets voor een andere nabestaande van zelfdoding betekenen. Hiertoe doet ze deze oproep.

Onze doden
Onze doden

Deze tijd van het jaar is niet favoriet. En dan moet Vijf dus ook nog onder het mes

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ziekenhuis gang met ballon
Onze doden
Wolken boven een weg
Lichtheid
Harderwijk zonsopkomst
Walk into the light 2022
Free Stock photos by Vecteezy
Empathie van een deurklink
De kapotte ring
De ring van Bas
Tekening gemaakt met spaghetti
Spaghetti
Het verhaal van Fiene
Het verhaal van Fiene

Fiene verloor zelf haar man en wil nu graag iets voor een andere nabestaande van zelfdoding betekenen. Hiertoe doet ze deze oproep.

Onze doden
Onze doden

Deze tijd van het jaar is niet favoriet. En dan moet Vijf dus ook nog onder het mes

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Ziekenhuis gang met ballon
Onze doden
Wolken boven een weg
Lichtheid
Harderwijk zonsopkomst
Walk into the light 2022
Free Stock photos by Vecteezy
Empathie van een deurklink
De kapotte ring
De ring van Bas
Tekening gemaakt met spaghetti
Spaghetti