Toen was het stil

De ring van Bas

De hond is uit logeren, ik moet namelijk de vloer in de huiskamer verven. Om het jaar ongeveer doe ik dat en dat is dan een happening van twee dagen. Meubels aan de ene kant, de andere kant schoonmaken, schuren en verven. Drogen, dan meubels naar de andere kant en hetzelfde procedé nog een keer.
Schuivend op m’n billen, mijn knieën weigeren dit soort acties inmiddels. En dan maar lekker verven. In stilte. Heerlijk vind ik dat. Muziek op de achtergrond is ook fijn, maar nu heb ik de stilte nodig om mijn eigen gedachten te kunnen verstaan.

Voordat ik aan het werk ging, deed ik mijn ringen af. Eentje van Jaap, eentje van Marie, eentje van Vijf en … shit. Ik heb maar drie ringen om, in plaats van vier. 
Van Jaap kreeg ik ooit een ring omdat ik zijn vriendin ben. Maar nog jaren eerder kreeg ik van de vader van mijn kinderen een zilveren ring, steeds als er een kind van ons was geboren. En die drie ringen heb ik al die jaren trouw dag en nacht om, alsof ik mijn kinderen daarmee bij me draag. En ook vanuit een onuitgesproken bijgelovigheid dat er iets met een kind zou gebeuren zodra ik de ring afdeed.

Afgelopen vakantie in Italië hield ik de ring van Bas opeens in mijn handen. Ik kwam net uit het zwembad, wat op zich al vrij bijzonder was want ik houd niet van zwemmen. Maar het was erg warm, dus ik koos eieren voor m’n geld en was even gaan afkoelen in het water. Kennelijk heb ik daarbij die ring beschadigd. Nog een geluk dat ik de ring niet in het zwembad was verloren, dan zou ik ontroostbaar zijn geweest.
Nu was ik dat eigenlijk ook wel. Verbouwereerd keek ik naar de kapotte ring op het campingtafeltje. 
‘Stop ‘m maar gauw in je tas,’ adviseerde Jaap, ‘anders raak je hem nog kwijt.’
Gedwee stond ik op om m’n tas te pakken en ik stopte de ring veilig weg achter een rits. En ging weer zitten, als een geslagen hond.

Ik bleef maar voelen dat de ring er niet was. Als je langdurig een ring aan dezelfde vinger draagt, dan went dat. Bovendien ontwikkel je een klein eeltlaagje en een afdruk in de vinger, die beide duidelijk maken dat op die plek een ring hoort.
Ooit ervaarde ik iets dergelijks na mijn scheiding, toen ik onwillig de opeens betekenisloze trouwring van mijn vinger haalde. Afschuwelijk vond ik het, die opeens zo lege trouwringvinger.
Gek dat ik me dat nu opeens herinner, dit gevoel was weggezakt in 17 jaar aan gebeurtenissen.
Deze keer is het gevoel van een lege vinger misschien nog wel een stukje erger.

Want hoe is het in vredesnaam mogelijk dat uitgerekend de ring van Bas het begeeft? Doormidden, de ring letterlijk doorbroken, de eeuwigheid doorbroken, de verbondenheid verbroken. Hoeveel symboliek wil je nog meer?
Ik was er stuk van. En vanmorgen, toen ik dus weer werd geconfronteerd met die ring minder aan mijn hand – net alsof ik het was vergeten – schrok ik opnieuw. Een schrik, alsof er nog meer van Bas weg is dan al was.
Dat is natuurlijk niet zo. Het is maar een ring.
En ik ben heus dankbaar voor wat er nog wel is. Dankbaar voor wat was ook. 

Ik ben dat altijd geweest, bewust dankbaar voor wat mij toekwam. Drie prachtige kinderen, een huis, een plek op de wereld in een land waarvandaan ik niet hoefde te vluchten, waar genoeg te eten is en werk en veiligheid en scholing. En als ik ziek ben, hoef ik niet uit werken te gaan, want er is een sociaal vangnet en ik hoef ook nog eens niet al mijn ziektekosten zelf te betalen want er is een verplichte verzekering. Ondanks het drijfzand dat onze overheid de afgelopen jaren lijkt te creëren, is er nog zoveel om dankbaar voor te zijn.
En ik ken zoveel liefde in mijn leven. Voor die kinderen, voor mijn man, voor mijn vrienden, voor mijn hondje, mijn andere dieren, voor de mensen die iets verder van me af staan, voor gewoon mensen die ik tegenkom op m’n pad en die me raken.
Mijn hart staat open en tegelijk ben ik zo bang voor een volgende gebeurtenis die dat hart zal doen verpletteren.

We reden haarspeldbochten, wel 52 waren het, voordat we boven waren. Ik was nog aan het bijkomen van de schrik van de kapotte ring en tegelijk zat ik me goed vast te houden, want ik houd niet van autorijden naast ravijnen. Ik keek voorzichtig om me heen, zwaar onder de indruk van de imposante bergen overal rondom ons, en ik ervaarde al die liefde. Alsof Bas overal was.
In het vallen van de waterval.
In de 46e ‘tornante’.
In het herkauwen van de koe.
In de leistenen daken.
In de middeleeuwse kapel.
In de niet-eeuwige sneeuw.
In de blauwe gentiaan.
In de vuurvliegjes.
In de schittering van het meer.

Overal ervaarde ik Bas. 
Het was een permanente brok in mijn keel, niet veroorzaakt door mijn ongemak in haarspeldbochten, maar door het besef van eeuwigheid. Van groter dan hij en ik. Van natuurlijk is Bas er gewoon, net zoals hij er gewoon niet meer is. Hij is overal want hij is in mij, net zoals toen ik hem negen maanden lang droeg. 
Ik ben blij dat ik die dankbaarheid ken. Want die maakt mede dat ik kan incasseren: het is niet vanzelfsprekend dat je geluk ervaart en dus kan het ook zomaar gebeuren dat je ongeluk ervaart. Het hoort er allemaal bij. Het aangaan van geluk én ongeluk is mede wat ons veerkracht geeft.

Die ring laat ik dus ook heus wel een keer repareren. Ik weet nog niet wanneer en ik weet ook nog niet hoe.
Misschien kan een zilveren ring wel worden gerepareerd met een klompje goud, net zoals met kintsugi een kapotte schaal met goud wordt dichtgeplakt. Waarmee deze voor de eigenaar van nog meer waarde wordt, want imperfect en dus uniek.
Hoe passend zou dat zijn, imperfecte oneindigheid, hervonden verbondenheid bezegeld met goud.

1 Reactie

  1. Ida

    Mooi verwoord

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De winst van verlies
De winst van verlies

Het helpt echt om je pijn te doorvoelen en te merken dat je het kunt dragen.

Spaghetti
Spaghetti

Rouw is een ingewikkeld proces en stopt eigenlijk nooit.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
De winst van verlies
De winst van verlies

Het helpt echt om je pijn te doorvoelen en te merken dat je het kunt dragen.

Spaghetti
Spaghetti

Rouw is een ingewikkeld proces en stopt eigenlijk nooit.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog