Toen was het stil

De leegte

Zo gedreven en productief als ik het hele afgelopen jaar was, zo leeg ben ik nu. Zo leeg zelfs dat ik niet schrijf. En schrijven is voor mij nodig, want met het schrijven van een stukje knabbel ik iets van mijn pijn af, het vinden van woorden geeft een beetje richting in mijn verwarring.
Maar met schrijven zoek ik de pijn ook op. Het formuleren van confronterende situaties maakt dat je ze herbeleeft. Uiteindelijk zal dat helend zijn, dat steeds maar bekijken van dingen en dingetjes die gebeuren als je zo zwaar rouwt, maar op het moment dat ik ze beschrijf, komen ze opnieuw keihard binnen. Of het nou gaat om het plaatsen van een plantje op het graf, of van een aanvaring met een relatief onbekende, alles raakt en het schrijven erover dus ook. 
En soms wil ik niet geraakt worden. Ik werd geopereerd en dat maakte dat mijn weerstand kelderde, de ziektekiemen sloegen toe. Bewegen werd afgestraft met nog meer pijn en beperking, dus ik kwam stil te zitten. Ik denk, terugkijkend, dat ik dus al genoeg geraakt werd, maar nu van binnenuit.

Intussen zet ik toch stapjes, kleine stapjes. Heb ideeën over hoe mijn toekomst vorm te geven en doe  daar ook iets mee. 
‘Mooi,’ zei een bekende in reactie daarop, ‘je wilt leven.’
Ik moest daar even over nadenken. Ik wil leven. Ja natuurlijk. Het is niet bij me opgekomen om nu dood te willen, ik heb kennelijk nog altijd genoeg om voor te leven. Ook al moet ik op zoek naar doelen en perspectieven en zakt de moed me geregeld in de schoenen als ik wéér tegen een beperking aanloop, van mijn lijf, mijn situatie, mijn financiën. 
Ach, als ik het zo eens opschrijf, begrijp ik mijn ledigheid van het moment best wel. Ik ben aan het herstellen, ben eindeloos aan het herstellen en het kost allemaal maar tijd en energie.

Maar ook nu kan ik gewoon plezier hebben. Ik was onlangs naar een feestje, waar ik een paar bekenden tegenkwam en was zelf blij verrast dat ik zo veel energie kreeg van een paar uur met aardige mensen babbelen over niks. Daarna was ik helemaal stuk en dat ziet niemand, maar het maakt niet uit want het was het me dik waard om even zo los van thuis en de sores van alledag te zijn. 
Ik moet het vaker doen, op pad en onder de mensen. Maar ik moet steeds afwegen: houd ik dit vol, hoe ziet de rest van de week eruit, moet ik veel doen of kan ik het me veroorloven om een dag los te gaan?
Ik vraag me af of andere mensen in de rouw dit dan ook hebben. Dat je steeds maar weer je grenzen moet bewaken, dat je zelfs leuke dingen beperkt moet doen omdat het anders meer energie kost dan oplevert.

Maar ik ben blij dat ik blij kan zijn. Soms lees ik met schrik de verhalen van andere mensen die hun kind verloren, die dan zeggen nooit meer blij te kunnen zijn, al jaren lang niet. 
Ik heb me daar nooit in herkend. Ja, blij heeft een randje, altijd. Het is net als wanneer je op je rug gekriebeld wordt, een lekker gevoel vind ik dat. Maar als iemand (die ik lief vind, niet iedereen mag me op m’n rug kriebelen) me kriebelt, voel ik in eerste instantie niks. Dat gevoel moet ik aanzetten. En dan voel ik meteen de pijn in mijn rug, in mijn hoofd, in mijn benen, nou ja waar een mens maar pijn kan hebben. Want als je je gevoel ‘aanzet’, krijg je de hele mep tegelijk, fijne gevoelens en pijn door elkaar. Het kan dan gebeuren dat ik het gekriebel niet verdraag omdat mijn rug opeens zo pijnlijk blijkt te zijn.
Met gelukkige momenten is het precies zo. Ik kan niet onbekommerd gelukkig zijn zonder de zware dreun van de pijn erbij te ervaren. Er zit een gat in mijn hart, dat zit er altijd. Het geluk stroomt er zo doorheen de ruimte in, weg, niet meer te vatten. En als ik wil voelen, krijg ik alles tegelijk. Tranen van vreugde en van diep verdriet, het gevoel van diepe dankbaarheid voor alle mooie dingen die ik meemaak en tegelijk de vertwijfeling en wanhoop van het grote gemis. Allemaal grote gevoelens door die door elkaar heen buitelen door dat immer vermoeide lijf van me.

Het is niet zo gek dat ik even ‘uit’ ging. Mijn stemming is niet himmelhoch maar ook niet zum Tode betrübt. Gewoon een vijfje, als ik moet scoren tussen 0 en 10. Ik kom mijn bed uit, maak eten klaar en zet koffie en ik loop eens wat met de hond. Pak een breiwerk, want daar wordt mijn hoofd zo lekker leeg van. En zo kabbelt de dag voorbij. Zo doe ik het ’t liefst.

Zou ik misschien, in mijn wens te leven, niet wat meer vaart moeten maken? De dag wat meer plukken, in de volle wetenschap dat het leven zomaar voorbij kan zijn? Ik heb de afgelopen jaren wel zoveel uitvaarten bezocht en van zoveel mensen afscheid genomen dat me dit meer dan ooit duidelijk is geworden. Leef nu, want het is over voor je het weet.
Maar ik kan geen ijzer met handen breken. Ik heb maar zo veel energie en maar zo veel centjes en ik zal dus moeten rekenen. Dit kan wel en dit kan niet.
En het doet er ook niet zo heel veel toe. Ik ga ooit dood als moeder die een kind verloor, als mens met een gat in haar hart. Nu van mijn leven een feestje proberen te maken doet daar niets aan af. Dat is niet erg, tenslotte ben ik maar gewoon één van die mensen hier, tussen de weet ik hoeveel miljard, van wie weet ik hoeveel miljoen hun kind verloren. Ik heb mijn leven te leiden zoals ieder ander. Doe mijn best er een beetje te zijn voor een ander. Want dat is uiteindelijk wat ons leven waardevol maakt. Dat je deelt.

Laat mij maar even door sudderen in mijn relatieve leegte. Het komt wel goed.

 

2 Reacties

  1. Marten Schaafsma

    Lieve Patti,

    Alsof ik mijn eigen woorden lees, zo is het en zo zal het zijn. Voor mij is het echt belangrijk om mijn eigen en eigen tempo te mogen bepalen. Telkens weer een reis langs de tweesprong van leven en dood, telkens weer de afslag naar leven, het houdt niet op. Je rugkriebel stukje raakt me diep. Ik wens jou vol liefde je eigen tijd en tempo, we zullen onze kinderen blijven eren.
    Lieve groet Marten ‘ Schipper op een zee van tranen ‘

    Antwoord
    • Patti

      Hallo Marten, ik ben nog niet helemaal gewend aan de nieuwe uitvoering van mijn website, vandaar deze laatste reactie.
      Dank je wel voor deze lieve woorden. Het is fijn om begrepen te worden, het is ook fijn om er woorden aan te kunnen geven.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken