Toen was het stil

De Eiffeltoren van Bas

Voor het eerst in de tweeënhalf jaar dat Bas dood is heb ik gekeken naar de film die is gemaakt tijdens de uitvaart. De haperende geluidsinstallatie van toen vervangen door muziek van goede kwaliteit, de foto’s die ze toen vergeten waren te tonen, waren er nu wel.
Al die tijd ben ik blij geweest dat die film er was, dan zou ik terug kunnen kijken naar hoe het echt was, maar al die tijd ook durfde ik de emotie niet aan.
Nu ben ik alleen thuis en het moet er maar eens van komen. Ik zit te trillen, al vanaf de eerste minuut, alsof ik opnieuw mijn kind begraaf. Ik herbeleef het gebeuren en besef dat ik de details van die dag goed in mijn hoofd had opgeslagen. Het verdriet van zovelen, mensen die steun zoeken bij elkaar, liefde, warmte.
Maar nu zie ik ook mezelf. Hoe ik een kus druk op het voorhoofd van mijn kind, vlak voordat de kist wordt gesloten. Hoe ik breek als de kist in de grond wordt gelaten. Alsof Bas toen pas definitief weg was.

Ik moet ervan bijkomen. Vooral de foto’s van door de jaren heen, die nu ook in de film werden getoond, raken me tussen m’n ogen. Wat een leuk gezin had ik en wat waren we ondernemend met z’n allen.
Dat is afgelopen nu. De gekkigheid is eruit. Afscheid van een tijdperk, lijkt het te zijn geweest, afscheid van de jeugd van al mijn kinderen, afscheid van de onschuld van ons allemaal.

Het is niet dat ik niet probeer om nog wat vast te houden. In de huiskamer staat een tafeltje met daarop allemaal spulletjes van Bas. Als we die dingen nou maar goed bewaren, is Bas ook niet helemaal weg.
Ook kocht ik een plexiglazen kastje, om wat van zijn mooiste spulletjes tentoon te stellen. Zijn Eiffeltoren zou hierin centraal staan. Dus die ging ik even pakken. Om tot de ontdekking te komen dat ie nergens meer is.
Mijn hele huis is opgeruimd, van beneden naar boven en weer terug is alles gesorteerd. Dus als ik iets van Bas zoek, hoef ik alleen maar in kamer hier en daar doos zus en zo open te trekken. Niet dus.
Al maanden ben ik op zoek naar Bas’ Eiffeltoren, ik heb zelfs zijn vader gevraagd of hij niet per ongeluk daar terechtgekomen kon zijn. Maar nee. Natuurlijk niet, hij heeft hier jaren op de afzuigkap gestaan, het zou vreselijk onlogisch zijn om van daaruit in Utrecht te belanden.
Maar je probeert wat. Opeens is de Eiffeltoren van Bas een missie op zichzelf, net alsof ik de herinneringen daaraan nu ook moet inleveren.

Het is best een leuk verhaal. Bas had in de kleuterklas een vriendje en dat vriendje kwam uit Parijs. Dat vertelde het jongetje in de klas en daarbij liet hij een mini-Eiffeltoren zien.
Bas was er lyrisch over, op een manier waarop alleen Bas dat kon. Praatte wekenlang nergens anders over, met een dromerige blik in zijn ogen als hij het woord ‘Eiffeltoren’ uitsprak.
Die zomer gingen we, zoals zo vaak, kamperen in Frankrijk. Een beetje saai was het, Vijf was nog maar vier maanden oud en daar kun je gewoon niet zoveel mee. Bas en Marie deden wel wat uitstapjes met hun vader, maar verder stond de vakantie toch vooral in het teken van het slaapritme van de baby.
Maar, op de terugweg kwamen we langs Parijs. En vader en ik hadden al bedacht dat we daar best even een Eiffeltorentje konden gaan kopen.
Zo geschiedde. Het was avond toen we de Eiffeltoren, de echte, zagen opdoemen. En terwijl vader de auto onder de toren parkeerde, floepten de lichten in de toren aan. Wauw!

Het was natuurlijk hartstikke verboden om daar een auto te parkeren, daar stonden fikse bekeuringen op. Er stonden wat bussen met vergunningen en er reden wat taxi’s rond, maar er waren geen personenauto’s te zien. En dus viel onze auto, vol met kinderen én met een enorme, duidelijk voor de vakantie bedoelde, aanhanger erachter, behoorlijk op.
‘Rennen jongens,’ zei ik, een beetje nerveus, terwijl ze de auto uit klauterden en achter hun vader aan naar een winkeltje in de toren gingen. Onderwijl maakte ik een flesje klaar voor Vijf, die een beetje begon te murmelen, nu de auto stilstond tijdens zijn etenstijd.
Net terwijl ik hem uit de auto wilde tillen, stonden er twee gendarmes voor m’n neus. Een van hen liet me op barse toon weten dat we daar dus echt geen auto mochten parkeren.
‘Excuus,’ zei ik, ‘we zijn even gestopt, want mijn baby heeft zo’n honger,’ en ik frommelde Vijf uit zijn autostoeltje. En ik dacht: ooh, als Bas en Marie en hun vader nou maar opschieten.
Maar als bij toverslag stonden die ook opeens met z’n drieën naast de auto. Alsof we daar inderdaad alleen maar even waren gestopt voor dat babyflesje.
De blik van de gendarme verzachtte iets. ‘Nou, geeft u de baby maar te eten. Maar daarna moet u wel meteen weg hoor.’
Ik straalde hem toe van opluchting, bedankte vriendelijk en gaf Vijf gauw zijn flesje.
Maar wie pas echt straalde van oor tot oor was Bas. Met zijn Eiffeltoren, zijn allereigenste prachtige, perfecte Eiffeltoren. Hij heeft hem nog weken meegesleept. Naar school, naar oma, naar de speeltuin, Eiffeltoren ging mee aan tafel zelfs.
En nu ben ik hem kwijt. Heel erg kwijt. En het is net alsof er een extra stukje van Bas weg is.

Het moet even zakken, alle indrukken van de video van vandaag. De tante die vlak achter de kist liep en die vlak na Bas overleed. De vrienden van toen die een voor een uit mijn leven zijn verdwenen. Reikhalzend keek ik uit naar de vrienden die wel zijn gebleven, maar gek genoeg staan die dan weer haast niet op film.
Ik besef maar weer eens dat je na zo’n drama nog veel meer moet verwerken dan alleen het verlies van de overledene.
De negativiteit overheerst nu, maar dat komt doordat de eenzaamheid zo enorm wordt versterkt door de coronatijd. Wat zou ik graag even een terrasje pakken met een paar fijne vrienden. Want die zijn er wel, de goeie vrienden. De mensen aan wie ik niks bleek te hebben, staan evengoed voor altijd op de film, zoals ze daar zaten, op de plaatsen waar eigenlijk mijn familie en vrienden hadden moeten zitten. Tja.

1 Reactie

  1. Carina

    Ik hoop dat je hem snel weer vind. Mooi verhaal over Bas en zijn Eiffeltoren.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Tijd
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Tijd
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg