Toen was het stil

De boom

Iedere dag loop ik met het hondje naar een hondenveldje dicht bij ons huis. Daar kan ze even rennen, in het gunstigste geval zijn er andere honden om mee te spelen en daarna lopen we door voor een rondje. Ik praat er ook met andere mensen en ik vind er mijn boom.

Het is gek want ik kom al jaren op dat veldje, maar deze ene boom merk ik de laatste maanden pas op. Het is een grote, oude beuk, te midden van jeugdig eikgespuis en ander struikgewas, een statige oude dame (een beuk is mannelijk, maar dit is echt wel een dame), die met haar takken beschutting biedt tegen zon, wind en regen. Haar blaadjes kleurden zo prachtig zonnig oranjegeel dit najaar, dat het ook bij grauw en grijs weer gewoon even zonnig leek als je onder de takken door liep. En nu de blaadjes bijna allemaal zijn gevallen, ligt er een oranje tapijt aan haar voeten, waar je luid ritselend doorheen kunt banjeren.

Ik word blij van deze boom, ze biedt troost, ze laat zien dat het leven gewoon doorgaat, van seizoen naar seizoen en dat steeds weer opnieuw, dat mijn grote ellende bijna futiel is naast zoveel grootsheid. Soms blijf ik even onder de takken staan, want ook al heb ik geen beschutting nodig tegen het weer, ik voel me geborgen door de koestering van de takken om me heen. En dan loop ik weer door. Praat ik met andere hondeneigenaren, speel ik met het hondje.

Gisteren kwam ik een buurvrouw van een paar huizen verderop tegen en we praatten even. Ze is een alleenstaande vrouw, die trouw een paar keer per dag, weer of geen weer, met haar hond op pad gaat.

Ik weet niet hoe we bij het onderwerp Bas kwamen, het is namelijk beslist niet zo dat ik altijd maar over hem praat, maar op een gegeven moment zuchtte ze: ‘Ach die Bas. Hij zei ooit: ‘heb jij geen papa? Dan mag je wel bij ons komen hoor.’ Dat vond ik zo lief.’

Ik moet even slikken. Ach Baske. Dit moet duidelijk nog tijdens mijn huwelijk zijn geweest en dat is al meer dan 14 jaar verleden tijd. Wat moet hij nog klein geweest zijn en ach wat was hij inderdaad lief en zacht en grootmoedig.

Juist op die plek voerden we dit gesprek, zo vlak bij ‘mijn’ boom en, ik kan het niet zo goed uitleggen, maar Bas was even dichtbij. Er zijn van die momenten, dan is hij zo dichtbij, alsof ik hem bijna kan aanraken. Maar dat kan duidelijk niet, wat het moment wat dan weer zoetzuur maakt. Het serene gevoel van nabijheid en tegelijk het gevoel van oneindig en onherroepelijk ver.

Toch helpt het wel. Ik moet binnenkort een ingreep ondergaan waar ik verschrikkelijk tegenop zie. Ik slaap er slecht van, ben zo verschrikkelijk nerveus.

Sinds Bas’ dood ben ik wat pieperig, ik vind het vreselijk om in een ziekenhuis te komen, of een onderzoek te ondergaan. Als iemand me pijn doet, weet ik niet waar ik het moet zoeken van ellende. Onlangs lag ik zelfs te piepen in de tandartsstoel toen er wat tandsteen werd verwijderd.

Het verbaast me een beetje, want ik ben wel wat gewend en ik weet me doorgaans ook prima te beheersen. Het zullen mijn zenuwen zijn, het is natuurlijk niet alleen mijn emotionele kant die deze laatste twee jaar makkelijker geraakt wordt.

Toen werd ik ziekig. En ik dacht: o nee, niet dat ook nog. Wat gebeurt er wel niet als ik zo beroerd ben en dan onder het mes moet? En zo verder, enzovoort, enzovoort, zoals dat gaat midden in de nacht als je niet slapen kunt en je brein overuren maakt.

En toen opeens dacht ik: wat er gebeurt? – nou in het ergste geval ga ik dood. En als ik niet doodga is dat mooi meegenomen.

Het was alsof ik tegen Bas praatte, in het donker, alsof hij naast me stond en alsof ik hem daar ook werkelijk zag staan, wat niet het geval was: ‘maar ik ga niet dood hoor, ik kom nog niet naar je toe.’ Ik sliep half tijdens dit ‘gesprek’, maar ik merkte dat er iets gebeurde, want er daalde een weldadige rust over me neer.

En vanaf dat moment maakte ik me niet meer druk over de op handen zijnde ingreep. Die onderga ik binnenkort en dat gaat goed of dat gaat niet goed, ik voel me vooraf misschien ziek en misschien ook niet. Het gaat zoals het gaat.

Een klein moment, niet eentje waarvoor je iemand zou opbellen, met ‘moet je nou eens horen wat me is overkomen’, meer eentje waarvan je gewoon lekker kunt slapen.

Dat doe ik dan ook, sinds die korte gewaarwording. Ik geef me over aan het moment, aan de deskundigheid van mijn arts, aan het lot voor mijn part.

En ik banjer door de blaadjes onder mijn boom op het hondenveldje. De boom is nu, na een paar nachtvorsten, bijna kaal. Het is echt (bijna) winter nu.

Op de een of andere manier ben ik nog nooit zozeer geraakt geweest door de kleurenpracht van het najaar. Ik heb met open mond door het bos gelopen, diep dankbaar dat ik hier mag lopen met zo’n lief en blij hondje, in wat bijna mijn achtertuin is.

‘Als je rouwt leer je lachen en huilen tegelijk,’ zei een vriend van mij onlangs. En ja, dat is een waarheid als een koe. Ik ervaar verbinding en warmte en liefde en tegelijk de leegte van het gemis en het immer schrijnende verdriet. Kan schateren om een grapje, om werkelijk tegelijkertijd te beseffen dat ik nu wel lach, maar dat ik er net zo goed om zou kunnen huilen. Kan huilen in de armen van mijn geliefde, terwijl ik voel hoe fijn het is dat hij er voor me is.

Maar ik kan steeds vaker terugdenken aan kleine Bas met de innige vertedering die daarbij past, zonder dat die meteen als een mes door mijn ingewanden klauwt.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang
Tijd
Tijd

Het lijkt een eeuw geleden dat Bas nog bij ons was. Tegelijk is het alsof hij ieder moment de deur binnen kan wandelen.

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
mens boven aan hoge rots
Bang