Toen was het stil

Brief aan Nasrdin

Beste Nasrdin,

Sinds oktober 2017 volg ik je op verschillende sociale media en het uitkomen van je nieuwe voorstelling is me dan ook niet ontgaan, net zomin als de juichende kritieken die je ontvangt. Ze zijn je van harte gegund, ik was diep onder de indruk van je vorige voorstelling.

Toch ga ik geen kaartje kopen voor deze.

Ik zal je vertellen waarom.

Eind oktober 2017 zaten we bij je op de voorste rij, mijn vriend, mijn jongste twee kinderen en ikzelf. Gedurende de voorstelling haalde je mijn jongste, toen 13, op het podium voor een kopje thee. Hij had zich krachtig uitgesproken tegen racisme en ik gloeide van trots: wat een mooie mensen heb ik voortgebracht.

Dat grootbrengen van kinderen en het overdragen van waarden stond centraal in je voorstelling. Wat er met je gebeurt als je een kind krijgt, de extra dimensie die aan je waarnemingsvermogen wordt toegevoegd, de kwetsbaarheid die je er in grote mate bij krijgt. Niets is meer hetzelfde als je eenmaal vader – in mijn geval dus moeder – bent. Je leeft niet langer voor jezelf, maar voor het welbevinden van je nageslacht.

Mede daardoor miste ik mijn oudste zoon naast ons op die eerste rij. Om onduidelijke redenen had hij het die avond niet gehaald. Hij had autorijles, zei hij, maar bij nader inzien had de instructeur die allang afgebeld. Uiteindelijk bleek hij buiten aan het wandelen te zijn, terwijl ik binnen bijna hartverscheurend werd geconfronteerd met dat wat zijn geboorte, toen alweer 20 jaar en drie weken geleden, bij me had losgemaakt. Ik was en ben namelijk bovenal moeder, naast partner, vriendin, dochter en nog veel meer.

Toen we weer thuis waren na je voorstelling, waren we er vol van en we probeerden Bas, toen die eenmaal uit was gewandeld, te vertellen wat hij allemaal had gemist. Want hij had hierbij moeten zijn, hij hoorde bij het trotse, blije gevoel dat ik had, en dat jouw voorstelling zozeer had opgeroepen, mama te zijn van dit mooie spul.

Dat was geen doen. ‘Ja, Nasrdin is een geweldige acteur en zijn vader hoorde je niet alleen, je zág hem ook en je zag Marokko erbij’. Bas en ik zijn een paar jaar geleden samen naar Marokko geweest, dus dat laatste, dat kon ik wel overbrengen.

Maar hij had niet zoveel interesse.

‘Ja, Nasrdin is een heel aardige en innemende man,’ heb ik ook nog gezegd.

Ben je dat? Of ben je gewoon zo’n goeie acteur dat je zelfs je integriteit speelt?

Ik kies ervoor om je gewoon aardig en integer te vinden. Anders ben ik namelijk niet meer zo onder de indruk van die voorstelling als ik nu nog steeds ben.

Maar waarom schrijf ik je nu? En als ik dat dan doe, waarom heb ik er ruim 16 maanden over gedaan om dat te doen?

Welnu, drie dagen na deze voorstelling was Bas dood. Hij had het zelf gedaan. Dat bewuste weekend was hij al erg terughoudend en afstandelijk, alsof hij niets met ons te maken wilde hebben, en een paar dagen later was hij er niet meer.

Die eerste maanden meed ik sociale media zoals Facebook alsof ze besmettelijke zieken waren. Niets wat duidde op plezier van andere mensen raakte aan mijn universum, dat volledig stil was komen te staan. Mijn kinderen en ik moesten ons staande zien te houden en dat lukte alleen maar als we onze contacten met de verwarrende buitenwereld drastisch beperkten.

Na een aantal maanden, misschien was het wel een jaar, begon ik weer te lezen. Over je kerstboom en wat die bij sommige andere moslims opriep. En over je nieuwe voorstelling.

Opeens kwam die ene avond op de eerste rij weer zo helder terug. Ik kan het misschien niet zo goed uitleggen, maar je raakte in die avond iets aan dat zo mooi en zo intiem was, dat ik in tranen was toen de zaallichten weer aan gingen. Sinds die avond heb ik meer tranen vergoten dan me lief is, maar tranen om ‘mooi’ zitten daar zelden tussen.

En toch is de scheidslijn tussen mooi en verdrietig nauwelijks aanwezig. Waarom zou een mens anders huilen als een kind een zwemdiploma haalt? Ik heb in tranen toegekeken zelfs als een voor mij volstrekt onbekend kind na verschillende mislukte pogingen toch het beruchte ‘gat’ onder water haalde. Applaudisserende omstanders, van wie ten minste eentje probeerde haar ontroering om de prestatie van het kind van een ander te verbergen.

Ik heb gehuild toen ik trouwde. En dat was niet omdat ik toen al bevroedde dat ik dat met de verkeerde deed, maar vanuit de ontroering dat hij en ik dit mooie verbond samen aangingen.

Dat jij mij aan het huilen hebt gekregen, is dus niet een prestatie van olympische klasse. Dat je voorstelling me zozeer bijbleef ook niet. Tenslotte is het vooral de combinatie die ‘t hem deed: je appelleerde aan mijn moedergevoel, deed dat nog eens extra door mijn jongste het toneel op te roepen en mijn oudste was daarbij schrijnend afwezig, om vervolgens niet lang daarna nog veel schrijnender nog veel afweziger te zullen zijn. Ik werd met mijn neus in mijn moedergevoelens gewreven, zoals onwetende mensen dat vroeger deden met onzindelijke puppy’s in hun eigen puppyplas.

Toch is het die combinatie die maakt dat ik het je wil laten weten. Dat je iets hebt aangericht met je voorstelling. Iets moois, wat mij betreft, iets wat raakt in het hart.

Gisteren kwam ik een goeie bekende van me tegen op straat. Ook zij verloor recentelijk een dierbare aan zelfdoding en zij en haar familie hadden toen te maken met vooroordelen daaromtrent, die voorzichtig naar hen werden uitgesproken door hun imam.

We spraken over jou en over het verbindende werk dat je doet. ‘Ik ga het hem laten weten,’ zei ik opeens, ‘dat wij hierover spreken en dat het ons zo goed deed, die voorstelling.’

Ze beaamde het en ze zal eens naar een voorstelling van je gaan. ‘Een aardige man,’ zei ze, ‘volgens mij is het echt een aardige vent.’

Dus bij deze, beste Nasrdin. Je hebt indruk gemaakt. Iets moois gegeven. En hiermee hoop ik je iets moois terug te geven.

Al koop ik voor dit jaar geen kaartje. Te veel herinneringen.

Met hartelijke groet,

Patti

Foto: Natalia Almeida on Reshot

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Verjaard
Verjaard

We eten taart en vieren Bas’ verjaardag, tegen wil en dank.

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
vrouw met ballonnen en trap
Verjaard
Dr. Lucy Hone
Resilience
Regenboog blaadjes
Homoseksualiteit in Nuns
Zwaar voor zo’n kleintje
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd