Toen was het stil

Best wel normaal

“The disturbed mind and affections, like the tossed sea, seldom calm without an intervening time of confusion and trouble.” Charles Dickens

Marie staat achter me in de huiskamer. Ik zit midden in de kamer op een stoel, met een oude handdoek om mijn schouders en zij verft mijn haar.

‘Ik vind mezelf eigenlijk best nog wel normaal,’ zegt Marie. ‘Ik had verwacht dat je, als je zoiets ergs meemaakt, helemaal in de kreukels zou liggen, maar ik doe echt wel leuke dingen enzo.’

O ja, dat had ik ook al opgemerkt. Mensen denken dat je de hele dag moet huilen, maar dat is helemaal niet zo. We huilen wel, soms, maar we praten ook gewoon over Bas en we gaan ook ieder verder met ons eigen leven. Maken ons druk over kleine dingetjes.

Ik heb zelfs alweer aanvaringen met Vijf, omdat die zich zo nu en dan als een onuitstaanbare puber gedraagt, die grenzen oprekt tot het uiterste en dan verontwaardigd en boos wordt als ik er wat van zeg.

Echt, dat ik me stoor aan ergerlijk pubergedrag, in plaats van dat ik het jochie eindeloos koester en knuffel omdat hij het zo zwaar heeft, maar ook dat hij zich gewoon als een vervelende puber gedraagt, dat is stiekem zo fijn. Want normaal en gezond en precies zoals het moet zijn, als je 14 bent en als je de moeder van een 14-jarige bent.

‘Misschien is het wel omdat we al zoveel klappen hadden gehad voordat Bas overleed,’ bedenk ik hardop.

‘Ja,’ beaamt Marie, ‘soms denk ik dat ik allang afscheid van Bas had genomen voordat hij doodging.’

Dat laatste, dat durf ik te betwijfelen. Voor mijzelf in ieder geval. Iets van afscheid had ik al wel genomen in de jaren dat Bas het zo moeilijk had, maar ik dacht echt dat het al een tijdje goed met hem ging. En toen hij dan toch doodging, was het afscheid heel plotseling en onverwacht en daarmee extra rauw.

Maar als iemand langdurig ziek is en je weet dat diegene doodgaat en het is op een gegeven moment ook gewoon maar het beste dat diegene doodgaat omdat de kwaliteit van leven nihil is geworden, dan is het afscheid ook niet alleen maar bevrijdend. Het is namelijk hoe dan ook definitief en dus verdrietig.

Ik denk dan ook dat de klappen die we eerder incasseerden ons vooral weerbaarder hebben gemaakt, waardoor we deze superklap beter konden opvangen. We hebben in de loop der jaren geleerd te incasseren. En bovenal hebben we geleerd ons lot te aanvaarden.

Je zult mij nooit horen zeggen ‘waarom ik? waarom maak ik zoveel narigheid mee?’

Want tja, waarom ik niet en een ander wel?

En we hebben geleerd, niet alleen ik maar de kinderen dus ook, dat we dit kunnen. Dat we zelfs dit blijken te kunnen. Het verdriet dat zo ontzettend groot is aangaan. Niet eromheen, maar er dwars doorheen. Aanvaarden dat dit jouw lot is en dat jij dit dus hoe dan ook de rest van je leven met je mee moet dragen.

Aanvaarden is meebuigen. Niet te verwarren met accepteren dat Bas dood is, want zo ver ben ik nog helemaal niet. Ik ben er nog niet eens aan gewend dat hij er niet meer is.

Ik vraag aan Marie: ‘Heb jij ook nog steeds van die momenten waarop je opeens denkt: shit, hij is echt dood?’

‘Ja!’ Marie herkent het helemaal. Dat je even helemaal niet meer hebt gedacht aan een dode broer en dat je dan midden in een activiteit opeens wakker schrikt, lijkt wel. Met een stomp in je maag. Hij is dood, het is echt waar. Alsof je dat na 15 maanden nog steeds niet helemaal weet.

Kennelijk kost het ook als je de pijn aanvaardt tijd om het in zijn grote geheel te bevatten. Onze geest beschermt ons tegen teveel hiervan. Onze geest koestert onze onschuld.

Pas als ik dat alle uren van de dag weet, pas als ik alle tranen heb gehuild, pas als ik me niet meer schuldig voel, pas dan heb ik volledig geaccepteerd dat Bas dood is. En tot die tijd valt het niet mee en na die tijd zal het ook niet meevallen.

Maar dat ik meebuig in de richting van mijn bestemming maakt mijn leven nog altijd leefbaar. Het is niet anders, het is zoals het is. Ik kan op de grond gaan liggen krijsen als een boze peuter, maar daar krijg ik alleen maar hoofdpijn van.

Op dit moment is mijn draagkracht gewoon nog niet zo groot. Ik kan me niet goed concentreren, ik kan niet goed tegen confrontaties, ik voel alles extra uitvergroot. Ben sneller boos, bang, verdrietig. Voel me eerder afgewezen, aangevallen, genegeerd. En dat weet ik en dat aanvaard ik, in de hoop dat het weldra beter met me zal gaan. Ik neem wat meer afstand van de wereld, trek me terug in mijn eigen warme huiskamer. Ik wil graag contact met mensen, maar toch ook niet, want contact is fijn en zwaar tegelijk. Mijn grenzen, iedere dag weer moet ik rekening houden met die grenzen.

Dat maakt me na zoveel maanden opstandig, het verzet neemt toe. Ik wil niet zo moe zijn, ik wil energie om mijn leven verder te leven. Ik wil dat al dat goede zorgen voor mij en de mijnen zijn vruchten gaat afwerpen, in de zin van dat ik me gezond voel en de wereld weer aankan.

‘Maar het is nog maar zo kort geleden dat Bas overleed,’ zeggen mensen in mijn omgeving, als ik me beklaag over mijn pruttelende lijf. Jaja, dat weet ik wel. Maar ik wil werken, ik wil geld verdienen, ik wil niet afhankelijk zijn, ik wil leven. Ik wil … ik wil….

En dan besef ik wat ik aan het doen ben. Ik lig – weliswaar virtueel – op de grond te krijsen als een boze peuter en ja, ik heb er hoofdpijn van. Dit heeft geen zin.

Opnieuw buig ik mijn hoofd. Onder de kraan dit keer, om die verf uit te spoelen. Ik zet een kopje thee voor Marie en mij. Weet je wat? Ik bak er meteen een boterkoek bij.

Het valt echt niet mee, maar zoals Marie zegt: ‘we zijn nog best normaal.’

Foto: pacific hiker on Reshot

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas
Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas