Toen was het stil

Beeld en geluid

We hadden onenigheid over het nieuws op tv, vriend en ik. Dat wil zeggen, hij wilde het nieuws zien en ik perse niet. We zaten ieder met een bord op schoot voor de tv, dus het was niet helemaal een optie om ergens anders te gaan zitten. Toch deed ik dat. Niet omdat ik mijn zin wil doordrijven, of een beetje slachtofferig wil doen, maar omdat ik niet tegen het nieuws op tv kan.

Dat heb ik altijd wel een beetje gehad, beelden zetten zich vast op mijn netvlies en sommige raak ik nooit meer kwijt, die hebben zich geankerd in mijn bewustzijn als een teek in een oksel.

In de klas op de lagere school – zo’n 100 jaar geleden – zag ik eens een film over het doodknuppelen van babyzeehondjes. Nou, die film kan ik beeld voor beeld reproduceren. Maar ik lig daar niet (meer) van wakker, het zijn van die gruwelen van het leven die je het liefste buitensluit en dat lukt doorgaans prima.

Nu niet. Ik word sowieso elke nacht wakker, om een uur of drie. Dan voel ik een zekere paniek, de gelatenheid van de dag maakt plaats voor het Monster van Alles Weten en Niks Vergeten. Er is geen ontsnappen mogelijk, de gedachten beuken als flipperballen heen en weer door mijn hoofd.

Maar die gedachten zijn niet steeds gerelateerd aan mijn verlies. Niet: ‘Bas is dood en hoe ga ik dit verdragen’, maar: ‘de cv is stuk en hoe ga ik dat oplossen’. Of: ‘er zitten nog winterbanden onder m’n auto, waarom vergeet ik toch steeds die te laten wisselen’.

Je zou zeggen dat je met zo’n groot verdriet niet meer zoveel last hebt van triviale zaken als een te repareren cv of te vervangen winterbanden, maar dat heb ik dus wel.

Als ik nieuwsberichten zie, wordt het pas echt erg. Een schietpartij, een klimaatconferentie, verkiezingsellende – ik lees het allemaal wel, maar dan gedoseerd. Als mijn hoofd te vol zit, lees ik de eerste pagina’s van de krant gewoon niet. Op internet lees ik het nieuws en sla ik de filmpjes over.

Want als je filmpjes ziet, krijg je het in je gezicht geslingerd: kijk, daar is een vrouw heel erg verdrietig omdat de buurman zijn eigen gezin heeft uitgemoord. O jee, er ligt wel erg veel plastic in de zee. De mensen in die wijk staan elkaar naar het leven, omdat ze een verschillende god aanbidden.

‘s Nachts word ik daar wakker van. Dat wil zeggen, ik word sowieso wel wakker, maar dan giert de paniek. Om de toekomst van de wereld, om de toekomst van dit land, om de toekomst van mijn kinderen.

In de nacht kun je niet relativeren, daarin sta ik niet alleen. Maar dat ik de zorgen van de hele wereld op mijn nek neem, is niet gezond. Ik ga ervan uit dat het bij het rouwen hoort, mijn zenuwen draaien overuren, mijn zintuigen staan op scherp. Ooit gaat dit over en misschien ga ik dan wel weer naar het nieuws kijken. Maar nu niet.

Het maakt mijn leven wel wat ingewikkeld. Zoals mensen met een burn-out ook steeds moeten aangeven dat ze echt heel erg beroerd kunnen worden van de prikkels in een forenzentrein of op een verjaardagsfeestje, zo zou ik eigenlijk steeds moeten uitleggen dat ik dit niet zo goed kan, want … ik ben in de rouw en bladibla.

Dat doe ik dus niet. Ik heb er gewoon geen zin in. Wéér die rouw, nu weten we het wel, toch?

Het is niet eens dat ik denk dat andere mensen het niet meer willen aanhoren, het is vooral dat ik het zelf niet meer wil melden. Als vriend ‘s nachts naast me wakker wordt – helaas slaapt hij erg licht, gelukkig voor hem slaapt hij niet zo vaak naast mij – kan ik wel zeggen ‘ja, ik mis Bas zo’, op het moment dat dat het gevoel is dat me uit mijn slaap houdt, maar jee, dat wéét hij inmiddels toch. Wat moet ik er nog meer over zeggen, alles is al verteld, al wel 100 keer.

Nog steeds heb ik geen antwoord als mensen me vragen hoe het met me gaat. Meestal begin ik dan te vertellen over Marie, die is toegelaten tot de kunstacademie, of over Vijf die zich door 3 havo worstelt; ik hoor het mezelf doen, terwijl ik mijn hersens pijnig om woorden te vinden die uitdrukken hoe ik me voel. Ik heb geen idee. Alles tegelijk voel ik me. Verdrietig, boos, angstig, maar ook opgetogen en vol verwachting over een leuke afspraak. Moe dus vooral, dat wel.

Ik kan een paar leuke dingen plannen en dan moet ik weer even een dag glazig kijken. Wasje in de machine doen, kopje thee maken, als het echt moet een boodschap doen.

Na zo’n dag, of misschien twee van zulke dagen, kan ik er weer tegen. Kan ik weer verheugd naar afspraken, kan ik mijn website promoten als de professional die ik ook nog steeds ben. Want de gedrevenheid om de website vindbaar te maken voor mensen die in mijn positie verkeren, blijft. Iedereen die een dierbare kwijtraakt aan suïcide moet vinden wat hij of zij nodig heeft: herkenning, ondersteuning, hulp en misschien wel bovenal de wetenschap dat je niet de enige bent met dit soort ‘rare’ gevoelens. Niets is raar, niet bij mij en niet bij jou.

Dus ik zou willen zeggen dat ik onvermoeibaar doorga met het werken aan een beter vindbare plek voor deze website. Maar dat is niet zo. Ik ben moe. Het is nog geen anderhalf jaar geleden dat Bas overleed en ook al doen we het hartstikke goed met z’n allen, al die gevoelens en al die gedachten maken me doodmoe. Om van de slechte nachten dus nog maar te zwijgen.

Dus die tv gaat selectief aan. Bij spannende momenten in films kijk ik even de andere kant op, want zelfs die spanning verdraag ik nauwelijks. En het nieuws kijkt mijn vriend maar lekker in zijn eentje. Als ik er niet ben, als hij ‘s nachts ook al fatsoenlijk kan doorslapen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas
Bang
Bang

Het was moeilijk om toe te geven, want het is niet stoer, maar ik ben doodgewoon bang voor alles wat ons boven het hoofd hangt.

Positiviteitsdenken
Positiviteitsdenken

Keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen maken je vrij, zegt men. Ik ben het daar niet mee eens.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
mens boven aan hoge rots
Bang
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
fiets in de stad
Onderweg
man met luchtballon
De leegte
De groeten van Bas