Toen was het stil

Bang

We waren per ongeluk wat eerder dan de rest van Nederland voorbereid op een periode van afzondering, Vijf en ik. Dat kwam doordat Vijf begon te hoesten als een zeehond, net toen hoesten een verdachte aangelegenheid werd.
‘Blijf maar thuis van school,’ zei ik. Want ik zag al voor me dat zijn klasgenoten voor hem zouden weg deinzen, en terecht, want wie weet was dit wel een voorbode van corona?
Inmiddels zijn we zo ver dat wel duidelijk lijkt dat Vijf gewoon bronchitis heeft, maar dat maakt opnieuw dat ik hem apart zet van de rest van de wereld, ook al toen dat nog niet uitdrukkelijk werd geadviseerd. Zelf bleef ik ook thuis, want ook iets kwetsbaarder dan gemiddeld en bovendien wil ik mijn kind niet nodeloos besmetten. En Marie kwam er achteraan, om de komende tijd samen met ons thuis te blijven.

Gezellige boel dus. Marie nam spelletjes en puzzels mee. Ik nam een stuk steen mee dat ik aan het bewerken was op de academie, ook al vanuit de vooruitziende blik dat ik er daar voorlopig niet mee verder zou kunnen. We doen klusjes in huis en in de tuin, ik kook lekkere dingetjes. Vijf zit het grootste deel van de dag online te gamen met klasgenoten. We wandelen beurtelings of samen met het hondje in het bos. Het is best goed.
Ook al zoeken we heel erg naar een doel in de dag, merk ik. Ik bedoel, mijn huishouden gaat gewoon door, Vijf moet aan de bak voor school en ook Marie heeft wat opdrachten voor haar opleiding, maar we hoeven nergens naartoe. Alle afspraken zijn gecanceld, de auto staat werkloos voor de deur.
De stilte vind ik heerlijk, de mogelijkheid elke dag álles te doen waar ik zin in heb, zolang het maar in of rond het huis is, is heel erg ontspannend.
Maar ik ben bang.

Het is een stilte zoals die voor de storm. Maar dan een orkaan zoals we die nog nooit meemaakten. Dreigende windstilte in verraderlijke lentesfeer.
Want er hangt ons groot verlies boven het hoofd. Iedereen gaat iemand verliezen, zegt men.
Men zegt zoveel, eigenlijk weet men namelijk gewoon nog niet genoeg om echte prognoses te kunnen uitspreken. Maar dat het erg wordt, is duidelijk.
Het voelt een beetje surrealistisch, de rust en de zon en de ontspanning en dat het in het bos nu eens écht stil is, terwijl je weet dat deze rust bestaat omdat de hele gemeenschap plat ligt. De economie gaat op z’n gat, zzp’ers gaan onderuit. Na deze periode – en hoe lang die gaat duren weet ook nog niemand – ziet de wereld er heel anders uit dan twee maanden geleden.
Waardoor ik met enige heimwee kan terugdenken aan februari, toen ik nog niet wist wat ik nu weet, en met huiver aan juni, als we weten wat we nu nog niet weten.
Het went snel: als we op tv iemand begroet zien worden met een knuffel, denken we alle drie ‘hee, doe nou niet, gek.’ Maar als ik met een vriendin ben wezen wandelen en we zwaaien daarna naar elkaar ten afscheid, in plaats van dat we elkaar zoals gebruikelijk even omarmen, voelt dat opeens onwennig en koud. We moeten nieuwe manieren verzinnen om met elkaar om te gaan.

‘Ach, laat je niet gek maken,’ zeggen mensen, of: ‘het paniekvirus is erger dan het coronavirus’. Hoe vaak ik die laatste niet heb zien langskomen? Met de onderbouwing dat corona gewoon een griepje is als alle andere. IJverig geef ik antwoord, gedreven door … ja, door wat eigenlijk?
Ik heb een aantal keren betoogd dat het nergens voor nodig is om in paniek te raken, maar geef nu schoorvoetend toe dat ik daar zelf niet ver van af zit. Zoals bij alles probeer ik me te laten leiden door mijn gezonde verstand, ik doe dus geen gekke dingen, zoals hamsteren van wc-papier of paracetamol en zelfs niet van afbakbroodjes.
Maar ’s nachts slaap ik niet zomaar. Ik ben bang voor verlies. Mijn kinderen hebben alleen mij maar, ik moet nog even door. En ik verloor al een kind, zij moeten dus ook gewoon niet doodgaan.
En mijn partner, mijn lieve partner, die maar liefst 130 kilometer bij me vandaan woont. Als ik aan mensen vertel dat ik hem misschien wel een hele tijd niet ga zien, trekken ze hun schouders op. Ja er is erger leed dan een vrouw die haar geliefde een tijdje moet missen.
Maar stel je nou voor dat hij ziek wordt en ik kan hem niet verzorgen want ik zit aan de andere kant van het land. Stel je voor dat ik ziek word en hij kan niet bij me zijn, want hij valt buiten mijn quarantainevolk. Of we gaan straks in volledige lockdown, waardoor we ook als we nog gezond zijn niet bij elkaar kunnen komen. Als ik tegen iemand zeg dat ik hem mogelijk een tijdje niet zie, vertel ik er niet bij dat ik bij ieder afscheid bedenk dat dit ook ons laatste kan zijn.
Want dat klinkt zo zwaar. En dat is het ook.

Misschien overdrijf ik, natuurlijk overdrijf ik. Maar mijn kwetsbaarheid is na mijn verlies nog zo oneindig groot. De afzondering doet me goed, maar alsjeblieft, laat mijn dierbaren bij me blijven, opdat ik ervoor kan zorgen dat we allemaal in leven blijven. En dan besef ik dat ik dat helemaal niet kan.

Een paar dagen geleden was ik aan het wandelen, op een landgoed waar ik me thuis voel. Liep over eeuwenoude boerenpaden, keek uit over een weiland waar de zon al wat laag boven hing. De vogels floten lente.
‘Ik leef,’ bedacht ik opeens, ‘ik leef en dat is het.’ Of mijn dierbaren blijven leven, zo lang als ik ze nodig heb, geen idee. Daar heb ik niets over te zeggen.
We kunnen voorzichtig zijn, om te proberen ervoor te zorgen dat we zo laat mogelijk een besmetting oplopen. Maar dan nog kan alles misgaan.
Ik leef en dat is alles wat ik heb. Dat is een geruststellende gedachte. Of ik een aanstaand verlies nou kan dragen of niet, ik leef en dat is alles wat ik kan beetpakken.
Maar ik ga er niet beter van slapen. De onrust, de angst voor het grote onbekende, deze nieuwe kwetsbaarheid die niet te overzien is in grootte en hevigheid, ik ben er allerminst klaar voor. En ik ben boos op mensen die klakkeloos omgaan met de nieuw opgelegde regels, onder het mom ‘het valt wel mee, doe niet zo moeilijk’.
Meer dan ooit ben ik in mijn welzijn en dat van mijn dierbaren afhankelijk van de sociale verantwoordelijkheid van willekeurig wie.
Ik ben bang en dat mag best.

2 Reacties

  1. Jaap

    Spijker op zijn kop !
    Zouden we niet eens meer bewust moeten zijn van het feit dat we leven ? Want ergens is dat “alles” wat we hebben. Zoveel om blij mee te zijn.

    Antwoord
    • Patti

      Zeker. Opeens is de rest even niet meer zo belangrijk, dat is een van de voordelen van deze situatie. Maar die zou ik met liefde inruilen voor een einde aan deze dreiging.

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe
De Eiffeltoren van Bas
De Eiffeltoren van Bas

De uitvaart letterlijk terugkijken en opnieuw beseffen wat je nu eigenlijk mist.

Doelloos
Doelloos

De afzondering zorgt voor ruimte, stilte en bezinning, maar ook voor een gevoel van leegte.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Storm op zee
Onverdraagzaam
Tijd
Eiffeltoren 2004
De Eiffeltoren van Bas
Doelloos
zeilboot
Positiviteitsdenken
meisje en hond op kleed
Rouwmoe