Toen was het stil

Achilles

Mensen die hun enige kind verliezen, dat lijkt me pas vreselijk. Zoals een vriendin van mij, die dit een paar jaar geleden meemaakte, zei: ‘Ik zal nooit oma worden.’

Maar ook een kind verliezen aan een vreselijke ziekte, of aan oorlog, of aan wat dan ook dat niet hun eigen hand was. Ik kan zoveel situaties bedenken die erger zijn dan de mijne.

Ja? Is dat eigenlijk wel zo, dat die situaties erger zijn? Of ben ik gewoon erg goed in het diskwalificeren dan wel relativeren van mijn eigen verdriet?

Een andere vriendin zei nog niet zo lang geleden:’ Hallo zeg, gedurende enige jaren de worsteling van je kind aanschouwen, doen wat je kunt en nog meer om het kind te redden van zichzelf. En dan toch het kind verliezen. Dat is pas zwaar.’

‘Maar,’ wierp ik tegen, ’die mensen verloren een kind dat erg graag leven wilde.’ Althans, daar ga ik vanuit.

‘Ja,’ antwoordde vriendin, ‘maar hoe erg is het om een kind het leven te hebben gegeven, om er dan achter te komen dat het niet leven wil?’

O ja, het is heel erg. Soms moet ik dat van een ander horen.

Mijn mentale worstelingen omtrent de laatste jaren van Bas, maar ook de eerste, vullen mijn dag en mijn nacht. Wat had ik kunnen doen om het beter te maken voor hem? Wat is het dat ik zelf heb gedaan of nagelaten dat hem de dood indreef? Alle 1000 dingen die ik verkeerd deed, staan me scherp op het netvlies.

Iedereen kan zeggen: ‘Ja maar, je deed toch wat je kon?’, en ik weet dat ze gelijk hebben. Want wat ik ook fout heb gedaan, ik heb altijd gegeven wat ik op dat moment te bieden had. En nog veel meer. Waarom dan toch dit getob?

Ook dit is functioneel, denk ik. Zolang ik nog blijf wroeten in mijn eigen schuldvraag, hoef ik niet ten volle te incasseren dat hij er echt niet meer is. Net alsof ik hem nog een beetje bij me houd door de schuld op me te nemen. Laat ik die los, dan laat ik Bas pas echt gaan.

En je enige kind verliezen, wat een horror. Die twee ‘kleintjes’ (ik ben de kleinste hier in huis) hebben mijn zorg nodig en houden me dus op de been.

Tegelijk zijn zij samen mijn achilleshiel. Hen mag niks overkomen. En ik denk dat ze zich daar ook wel van bewust zijn, of liever gezegd: misschien zijn ze zich er niet eens zozeer van bewust, maar ze handelen er wel naar.

Waar andere jongeren met hun tijdelijk ontoerekeningsvatbare puberbrein zo nu en dan hun leven wagen, zonder al te veel na te denken over mogelijke consequenties, blijven de mijne keurig binnen de lijntjes kleuren, op de stoep lopen, met licht aan fietsen. Wees zuinig op de kinderen van mama.

Dit jaar ging er eentje uit huis. Marie is 19, wordt over een paar maanden 20, het was dus gewoon ook tijd om te gaan. Ik heb haar daarin zo enthousiast aangemoedigd, dat ze even heeft gedacht dat ik haar kwijt wilde zelfs.

Maar niets is minder waar. Waar mijn hele gezonde verstand zegt dat ze lekker haar vleugels moet gaan uitslaan, zegt mijn hart dat ze gewoon tot ver in haar middelbare leeftijd bij haar moedertje op zolder moet blijven wonen.

Onzin natuurlijk. Zo verscheurd is zelfs mijn moederhart niet. De toekomst lacht de mooie, talentvolle persoon die ze is tegemoet, vooruit kind, ga lekker leven!

Maar een paar dagen geleden had ik het opeens even heel moeilijk en ik begreep zelf niet helemaal waardoor.

Marie en ik hadden even daarvoor samen met Rosa de verjaardag van Rosa gevierd, in de vorm van een high tea. Dat doen we al jaren zo. Omdat Rosa hier niet woont en we toch aandacht willen besteden aan die verjaardag.

Vijf was op dat moment op een schoolkamp en na afloop van de tea hebben we hem met zijn drieën opgehaald. Hij had gedurende twee dagen met volle bepakking in de sneeuw gelopen, in een tentje geslapen bij -8 en hij werd met de overige kampgenoten met applaus onthaald.

Alleen wij zijn dan weer de hooligans die bij binnenkomst zijn naam luid scanderen. Alle andere gezinnen klappen beschaafd.

Wij zijn dan ook extra trots, wij weten waar hij vandaan komt, hoe zwaar hij het heeft en hoe haast bovenmenselijk deze prestatie voor hem was.

Een zooitje was het, gekakel in de auto, gekakel in huis. Overal lagen dikke winterjassen, sjaals en schoenen. Pizza en patat aten we, want Vijf had een paar dagen honger geleden en Vijf houdt niet van groente. De kaarsjes brandden, want ik weet dat hij dat zo gezellig vindt. Een speciale kaars voor Bas, zoals altijd.

En toen gingen ze weer, Marie en Rosa en hondje Mitzi ook nog, want die moest een paar dagen uit logeren omdat ik zelf ook wegga.

Bij de auto zwaaide ik ze uit. Vijf zwaaide mee vanachter het raam, hij had het nog koud van zijn kamp en kon even niet zo goed uit de voeten door blaren en spierpijn.

En opeens werd ik zo verdrietig omdat mijn hondje weg was. Nou ben ik best gehecht aan Mitzi, maar ik zie haar wel vaker een paar dagen niet, dus dit was een beetje een rare sensatie. En ik was niet eens alleen, want Vijf was thuis, die lag inmiddels op te warmen in bad.

Toen ik er later over nadacht, besefte ik dat ik in een soort gat val op die momenten. Één kind is voor altijd weg en wordt diep betreurd, binnen een jaar na zijn overlijden gaat een ander op kamers. Dan ben je weer even allemaal samen en het is knus, om vervolgens na veel te korte tijd bij elkaar daar op je eigen stoep je kinderen weer uit te zwaaien.

Ik ben blij dat ik meer kinderen heb dan dat ene. Maar dat het daarmee allemaal makkelijker is? Ik weet het niet. Het is onmogelijk om in de schoenen van een ander te gaan staan, dat weet ik wel.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog
Resilience
Resilience

Waar haal je als nabestaande de veerkracht vandaan om door te gaan.

Homoseksualiteit in Nuns
Homoseksualiteit in Nuns

Dat het suicidecijfer in de Noord-Veluwe zo hoog is, lijkt verband te houden met de gebrekkige acceptatie van homoseksualiteit. Laten we dit alsjeblieft snel veranderen.

Blogs

  • Pattiblog
  • Gastblog